Zondag 1 maart ’09

Siesta-dag.

Jammer genoeg met iets te felle zon. Zo zien we in plaats van mooi bruin, vuurrood. Pijnlijk, vooral ’s nachts. Maar, we weten nu ook waarom iedereen hier met lange broeken en lange mouwen rond loopt: felle zon!

zaterdag 28 februari

Zaterdag 28 februari

Wat een dag! ’s Morgens trokken we naar de grote supermarkt. Te voet natuurlijk , zo sportief als we zijn. We vertrouwden op ons goed gevoel om de weg te vinden en ja hoor, vlotjes gevonden. De supermarkt ligt in een klein koopcentrum. Dus gingen we daar eerst op zoek naar een winkel waar we onze simkaart konden activeren. Vanalles gehoord, chip kapot , gsm kapot, alle ja, we kwamen bij een winkel die dan vanalles geregeld heeft. Blijkt dat we een soort programma op onze gsm moeten zetten zodat hij de kaart kan accepteren. Dat kunnen we pas maandag doen. Het kan zijn dat ik gewoon een nieuwe gsm koop, voor 10€ heb je hier al een en dat weet ik ineens zeker dat het werkt. De winkel in, op ons gemak ons boodschappen doen. Natuurlijk wel wat gesukkel om alles te vinden. Rugzakje vullen en terug op weg. In het zonnetje natuurlijk !

Thuis aangekomen stond Yolanda uiteraard ons weer op te wachten en kregen we weer een hele Spaanse les over ons hoofd. Redelijk vermoeiend hoor, steeds praten in het Spaans als het nog niet zo goed lukt. Maar ik moet zeggen, het vlot redelijk goed en we doen ons best!

Beetje later, maken we ons klaar. Want in de stad is het carnaval. Iets dat we natuurlijk niet kunnen missen. Yolanda nam ons mee naar de stad. We kregen al zo’n poncho, we dachten voor wat is dat nu nodig. Maar algauw hadden we dat door. De straten vol met mensen, vol waterballonnen en spuitbussen met schuim, waterpistolen overal! Het was een carnavalslachtveld. Uiteraard lagen wij plat van het lachen en maar lopen en roepen. Want zo’n waterballonnen waren geen zachte dingen. Bovendien werden ze gevuld met water uit de rivier dus de nodige stank was ook aanwezig. Langs alle kanten werden we bekogeld en liefst zoveel mogelijk in het gezicht. Oh jee! Yolanda bezorgde ons een plaatsje ergens in een tent. Tussen de planten waardoor de mensen al boos waren, maar eerlijk gezegd waren de planten al kapot getrapt. Ach ja, we hadden een plaatsje en konden de stoet goed zien. Héél veel kleuren, dansende meisjes en grote maskers. Een leuke dans en heel wat sfeer. Leuk om te zien, maar na een uurtje hadden we het wel gezien. Het zijn mooie pakjes enzo maar de meisjes hadden steeds ongeveer hetzelfde aan, enkel andere kleuren. Ze deden ook steeds hetzelfde, shaken met hun poep. En wat ze zeggen dat de mensen hier klein zijn, daar konden we in de stoet niet veel van merken. We besloten terug te gaan. Weer door de massa, weer de pijn en het bekogelen ondergaan. We probeerden eerst gewoon te wandelen en doen alsof het ons niet deed, dat hielp niet. Dan hebben we het maar op een lopen gezet. Met onze poncho aan, op de baan. Gelukkig was er een zalig zonnetje! Dan de weg terug naar huis zoeken, een minder gemakkelijk klusje. Altijd maar rechtdoor zei Yolanda. Maar ja, welke rechtdoor. We hebben heel wat straten gezien die we voordien nog niet kenden. Maar uiteindelijk na lang wandelen hebben we het toch gevonden. Hoera !

’s avonds zijn we naar het internationaal huis geweest. Daar zitten verschillende Hollandse meisjes. Ze zijn hier ook om te werken of voor stage. Dus namen ze ons mee uit eten. We gingen lekkere pizza eten. We moesten voor ons 3 100 bolivianos betalen, dat is iets meer dan 10 euro. Voor véél pizza en een halve liter drinken per man. Ongelofelijk! Maar zeker en vast lekker. Het was ook leuk om eens Nederlands te kunnen praten tegen anderen. Een gezellig avondje. We namen de taxi terug naar ons huisje en maakten het hier wat gezellig.

We weten nu ook ons adres :

Lynn Gistelinck

Parque Demetrio Canelas

Acera sud calle Andres Bello n° 1464

Cochabamba

Bolivia

Normaal gezien zou dit moeten werken en dus de post moeten aankomen. Natuurlijk worden er verschillende dingen achtergehouden onderweg. Zeker pakjes. Er moet opstaan wat er inzit of ze doen het open. Maar natuurlijk als er chocolade opstaat gaan ze het zeker opendoen.

Maar we hopen toch op eens een kaartje of briefje J .

We denken dat we morgen starten met werken, maar daarover moeten we nog meer informatie krijgen. Dan krijgen we wel te horen wat ons te wachten staat !

Het volgende horen jullie dan wel.

Ik probeer ook al enkele foto’s erop te zetten.

Hasta luego!

vrijdag 27 februari

Hola! Cómo està usted?

Hace un tiempo muchisimo calor.

Todo es bien.

Aqui tiene el cuento de nos.

Vlot spaans ze, hum !

Vrijdag 27 februari.

Wakker, véél te vroeg wakker. We hebben hier nauwelijks tijdbesef. Misschien komt dit ook omdat geen enkel van ons een horloge heeft. Oeps ! Maar daar komt nog wel verandering in. Yolanda nam ons mee naar ’t stad. Ze heeft ons al wat wegwijs gemaakt, naar het plein geweest, het postkantoor, de kleine straatjes en kleine marktjes. We kochten ook een Sim-kaart die we nog altijd niet geactiveerd kregen. Alleszins de eerste indruk van de stad cochabamba hebben we achter de rug. Een drukke stad met overal auto’s. Verkeersregels doen er hier niet toe. Rood = op eigen risico & bij groen rijden ze zekerdoor. De auto’s zijn ook niet altijd Ok. Zo zaten we in een taxi die niet eens wist hoe snel hij reed. Natuurlijk zijn er ook beelden die minder aangenaam zijn, zoals de kinderen en mensen overal op de straten. Ze hebben hier inderdaad veel kleuren, maar de echte traditionele kledij zagen we nog niet veel, de bolhoeden en dergelijke. Voor de rest hebben we nog niet zoveel gedaan. Eens achter de computer gekropen in het internetcafé voor een contactje met thuis.

Lynn is in cochabamba

Woensdag 25 februari

Eindelijk is de dag aangebroken dat we vertrekken. Waar is de’n tijd dat we zeiden, over 5 maand zijn we weg! Nu was het zo ver. ’s Morgens vroeg , met z’n allen op de trein naar Antwerpen centraal. Het afscheid was zwaar. Moeilijker dan ik had verwacht. Misschien besefte ik nu maar echt dat we weg waren, en wel voor 3 maand!

Eens op de trein gezeten, kwam de rust terug.

Op naar schiphol! Blijkbaar was er daar een vliegtuig neergestort toen wij eraan kwamen. Niets van gemerkt, niets van gezien. Het eerste bezoekje aan de burger king was een feit!

Op naar het vliegtuig richting Miami. Een enorm lange vlucht! Dus waren we blij dat we aangekomen waren in Miami. Dat bleek minder leuk dan verwacht. Lang wachten om binnen te mogen, ‘saaie’ luchthaven. Kortom de tijd ging maar traag vooruit! Het was ook enorm vreemd. Want voor ons was het al een stuk in de nacht, terwijl het daar nog maar avond net was.

Om 23u plaatselijke tijd, eindelijk het vliegtuig op. Nog een kleine 7 uur vliegen richting La Paz.

Donderdag 26 februari ’09

Aangekomen in La Paz. De vlucht viel nog mee , we kregen een dekentje en hebben wat kunnen slapen. Onderweg zagen we een prachtige zonsopgang tussen de wolken.

We zijn in La Paz. Nog een hele papierbundel in te vullen. Wat een werkje! Gelukkig was onze bagage al goed aangekomen en zagen we die al liggen. Verder de luchthaven in en ons ticket bestellen voor CBBA. Weer een hele poos wachten. Bovendien hadden we enorm veel last van de hoogte. Het ademen ging moeilijk, we hadden hoofdpijn en voelden ons niet zo goed. Tweede bezoek aan de burger king was ook een feit!

Daar hebben we dan ook 2 mensen leren kennen van CBBA, die ons effe hebben geholpen met onze reispas. Blijkbaar hebben ze het ons toch gelapt en maar 30 dagen gegeven! Djuh toch!! Moeten we na een maand nog effe terug, om nog extra dagen te vragen.

Maar ja, op het vliegtuig naar CBBA, wat een rit. Lynn niet veel van gemerkt want die lag terug te knorren. Wat een weertje toen we aankwamen! Mmmmm zonnetje.

Er riep algauw iemand onze naam. Bleek Rianne te zijn. Al onze bagage was terecht en we konden vertrekken. Wel hadden we pech, bleek dat het appartement dat we oorspronkelijk in zouden gaan logeren, niet gereserveerd was. Terwijl we dat wel zo hadden afgesproken. Gelukkig heeft Anna ( een Hollandse dame die hier ook werkt ) voor een prachtig appartement gezorgd. We kwamen aan en konden ons niet meer wensen! Het staat achteraan zogezegd in de tuin van Yolande. Een groot appartement, 3 slaapkamers, keuken, tv , 2 badkamers. Wat moeten we ons meer wensen? En bovendien hebben we nu ook iemand waaraan we alles zo wat kunnen vragen. In ons beste Spaans natuurlijk. Als we de straat uitgaan komen we op een pleintje, eigenlijk een klein parkje. En aan de overkant is een internetcafé. In de namiddag is Rianne ( de vrouw waarvoor we werken in het schooltje ) nog met ons naar een grote supermarkt geweest. We hebben al wat inkopen kunnen doen. Heuse job al ! ’s avonds onze eerste maaltijd hier. Een beetje mislukt. Het plan was macaroni te maken. Maar de saus werd wat brokkelig. Ach, het was gezellig, lachend en plezant. Niet superlekker, maar eetbaar. En de eerste 2 aangebrande pannen, hadden we ook! Ach, de afwas hebben we laten staan. We kropen nog wat in de zetel en nadien in ons bed. Ik slaap met Sarah op een kamer. We hebben die ene matras naar de andere kamer gesleept. Die 3^e slaapkamer was nogal eng en verder van de anderen. Ons bedje in & slapen maar.

Volgende keer meer!

veel vermoeide maar warme groetjes

Lynn

Lynn is er !