Bolivia, me gusta

Vrijdag 17 april – zaterdag 18 april ’09

Op vrijdag gebeurt zoals gewoonlijk de klusjes. Daarbij hoorde natuurlijk wat genieten van de zon die alweer straalde! Zalig gewoon!

We moesten op tijd in ons bed want zaterdag moesten we er alweer vroeg uit!

Het was schoolfeest en daarop konden we natuurlijk niet ontbreken. En wat een schoolfeest dat is geweest. We kwamen aan op de school en er werd ons onmiddellijk een spel in de handen gestoken. Ik had maar iets aardig. Ik moest de letters van het alfabet op papiertjes schrijven en dan moesten de kinderen zeggen of het een klinker of medeklinker was. Heel simpel dacht ik, bleek dit zelfs voor de grotere soms nog een probleem te zijn. Vooraleer ze begonnen aan de soort vlaamse kermis was er een clown om wat sfeer te brengen. Iets gek alleszins. Nadien kwamen ze naar ons om de spelletjes te spelen. Dit was in de blakke zon waardoor we nu lekker rood zien en gloeien in ons gezicht. Hoera! Het was wel leuk en de kinderen beginnen ons ook al echt te kennen.

Daarna gingen we terug naar het schoolplein. Daar werden we verzameld in een kamertje. Er werd een speech gegeven door verschillende mensen. We kregen zelfs een boeket bloemen omdat we geholpen hebben en omdat de school een jaar bestaat. Leuk natuurlijk! Ons huis krioelt intussen al van de bloemen, maar het zijn echt mooie! Zeg het met een bloemetje… Daarna kwam Rianne met een Hollandse dans op de proppen, bleek dit gewoon de vogeltjesdans te zijn. Met alle leerkrachten werd dit natuurlijk gedanst, lachen! Ze bleven het maar herhalen en opnieuw spelen. Gelukkig deden de kinderen nadien ook mee, het was echt leuk! Dansen tot en met. Toen werd er ook nog andere muziek opgezet en ging het hek van de dam. Het grappige was dat al die kinderen zo naar ons keken en ons steeds nadeden. De liedjes klonken bekend in de oren van in het weeshuis, maar nu leerden we de gepaste gebaren erbij. Super! Het werd echt een dansfeest!

Toen iedereen veel te hard aan het zweten was en ook wel wat moe werd, gingen ze in de formatie staan en naar de klassen. Er was voor iedereen gekookt en dus werd er per klas gegeten. Ondertussen gingen we bij de DJ op zoek naar Engelse muziek , bekend voor ons en het werd gevonden! Dus gingen we verder met dansen, die kinderen gingen er helemaal in op. Echt grappig om zien. Uiteraard kregen wij ook nog een hapje te eten. Er werd ons ook nog chicha aangeboden, ik heb het eens geprobeerd, maar echt mijn ding is het niet. Het is een alcoholische drank, typisch van hier, gemaakt van maïs. Ze hadden hier 3 gigantische vaten besteld. Dus het feest voor de ouders ging nog wel een tijdje door. Wij gaven het op, Nele ging nog even mee voetballen maar op onze sletsen ging het wat moeilijker, bovendien was het wat te warm. We trokken naar huis, moe en voldaan. Maar de zon was er nog, dus gingen we nog wat genieten bij de fontein.

De dag was nog niet voorbij. ’s Avonds gingen we nog een stapje in de wereld zetten. Carolina nam ons mee naar een cafeetje ( er bestaan er dus toch ! ) om iets te drinken. Uiteraard gingen we weer voor wat anders, een nieuwe cocktail. Het was iets heel gezellig en het kon zoals een jeugdcafé bij ons zijn. Er waren ook veel mensen yenga aan het spelen. Later kwamen er nog 2 vrienden van haar ons vergezellen en een tijdje nadien zaten we met z’n 6 in een taxi gepropt richting de discotheek. Het was nog redelijk groot en eigenlijk wat hetzelfde als ons. Enkel de muziek is anders uiteraard. Vreemd om te zien was, dat de jongens echt nog kwamen vragen aan de meisjes of ze wilden dansen. Er werd dan ook samen gedanst en niet zoals bij ons ieder apart. We werden soms wat bekeken door onze ‘andere’ moves, maar lachen was het wel! We schoppen het zelfs tot plaatselijke BV’s, of dat denken we toch. Ik stond te dansen en plots stond er een camera voor mij en iemand die mij allerlei vragen kwam stellen. Wat ik er allemaal uitgekraamd heb, ik wil het niet weten, maar volgende week komen we op tv. Haha! Het was zowat als bij ons op JimTV – Let’s party met Dimi. Alleen was de interviewer knapper dan Dimi. We hopen dat het hier maar plaatselijk is en ons niet te belachelijk hebben gemaakt ( maar daar vrees ik voor J ). Later op de avond kwam er ook nog een band spelen. Een geslaagde avond dus!

Zondag 20 april ’09

Veel te laat lagen we natuurlijk in ons bed om er veel te vroeg uit te moeten. Om 9 uur werden we opgepikt door een taxi die ons naar incallajta zou brengen en ons vergezellen voor de hele dag. Een autorit van liefst 3uur, waar een heel stuk op kasseibaan tussenzat en met een enorme afgrond naast ons. Maar de prachtige beelden onderweg waren adembenemend. Ook al heb ik een klein dutje gedaan onderweg. Rond 12 uur kwamen we dan aan. De auto moesten we ergens droppen en we moesten nog een eindje wandelen. Stromende rivieren en beekje kruisten ons pad en we kwamen helemaal tot rust. Ik had trouwens helemaal het gevoel dat ik alleen op de wereld was en zo vrij als een vogel! Zalig gevoel eigenlijk, tussen al die bergen en de zon op je snoet.

We kwamen aan een gebouwtje terecht waar we inkom moesten betalen en een mevrouw ging mee met ons op pad. We klommen de bergen op , kwamen prachtige ruïnes tegen. Bovendien waren er een heleboel mensen daar ook aan het werken in de ruïnes om ze proper te houden. Prachtig om te zien eigenlijk. Hoger en hoger de berg op en het uitzicht was alweer adembenemend. Op ons pad kwamen we ook een enorme waterval tegen. Het was verschrikkelijk koud, maar wel mooi! Zo ging het verder en voelden we ons echt in de lion king, maar niet te vergeten : The king of the World aan de rand van de berg. Jack & Rose werden ook even nagespeeld. Terwijl we van dat moment genoten, aten we ook nog een oreo ( koekje ) op de orero. Een deel van de ruïnes dat ze zo noemen.

De weg terug was even prachtig en de autorit ook. We leerden nog wat plaatselijke muziek kennen, die we nu echt kunnen beginnen meezingen!

Alweer een prachtige dag, alweer een geweldig weekend achter de rug!

Moe maar voldaan beginnen we morgen weer met een werkweek en lesgeven.

Maandag 20 april – woensdag 22 april ’09

Een nieuwe lesweek, met op maandag normaal gezien engelse les. Tot we op de school aankwamen en bleek dat het lessenrooster alweer veranderd was. De kinderen hebben nu blokken les van 40 min. Eigenlijk veel beter. Daarbij hebben ze in de 7^e & 8^e klas 2 keer een blokje van 40 min en in het middelbaar 2 blokken van 30 min. We konden dus meerdere dagen aan de slag. Tijdens de speeltijd kregen we nog wat overschot van eten te verorberen met de leerkrachten. Ze begonnen ons uit te vragen hoeveel Boliviaanse jongens we al hebben als liefjes. Het was nog wel grappig, ze vonden dat we er van moesten profiteren nu we zo ver van huis waren. Haha !

Ook hebben we met de meester van curso 4 afgesproken dat we de dag nadien een initiatie les zouden geven. Eindelijk! De laatste voorbereidingen werden dus nog op punt gesteld.

De voormiddag zat erop en we keerden terug naar huis, met hoeeraaa post!! Een brief toegekomen , eindelijk de eerste post, superleuk !

De namiddag ging zoals gewoonlijk zijn eigen gang. De laatste dagen weeshuis gaan in. Veel kakkebroeken uiteraard deze week, het was alweer een tijdje geleden. En aangezien de pampers opwaren en ze geen nieuw onderbroekje krijgen in de namiddag loopt het recht de schoenen in. Hoera! Opkuisen die boel.

Gelukkig gaan we veel buiten spelen met de kinderen aangezien de zon hier weer van de partij is! Dat is voor die kinderen ook wel leuker. Dinsdag hebben ze wel een gek goedje gekregen, dat een ijsje moest voorstellen. Het was maar iets plakkerig en flashy groen geel paars roos, alle ja, de kinderen hing vol met allemaal kleuren en ik ook natuurlijk.

Ik moet toegeven dat het werk al een beetje tegensteekt maar dat ik die kleine snotters wel heel hard ga missen.

Op dinsdag op de school was het lessenrooster alweer veranderd, nu moesten we nog op 2 dagen lesgeven. Jammer genoeg op vrijdag, daar gaat onze “vrije” voormiddag. Maar erg vinden we dat niet, want het lesgeven vinden we op zich wel echt leuk. De kinderen in de lagere klassen zijn heel enthousiast. Ook al maken ze hun huiswerk niet , hebben ze hun boeken niet bij,… Ze willen wel Engels leren, maar ja, wat wil je , als je zo 3 coole leerkrachten voor je hebt staan? J In het eerste middelbaar namen we ook een test af. Het was verschrikkelijk. Dat is de klas die het minste geïnteresseerd zijn, de test ging dus ook allesbehalve. We hebben ze meer moeten helpen dan dat ze zelf iets hebben ingevuld. Het ergste van al was nog , dat ze zelfs de klok nog niet konden lezen. Zelfs niet in het Spaans! We moesten ze nog uitleggen naar welke wijzer ze moesten kijken. Verschrikkelijk eigenlijk. En daar zitten dan leerlingen van 16 jaar. Gelukkig hebben we tonnen geduld in aanbieding en hebben we ze dan maar geholpen. Anders doen ze toch maar of hun bank van de bakstenen valt en ze zich zo bezighouden. Volgende keer krijgen ze opnieuw een test, ik ben eens benieuwd of er ook maar iets zal verbeterd zijn. Ik vrees er eigenlijk voor.

De lessen op zich zijn eigenlijk best grappig. Ze hebben echt problemen met de uitspraak en soms is het al eens moeilijk om je in te houden van het lachen. Gelukkig snappen ze dat toch een beetje. Maar wat wil je , de v wordt hier altijd als een b uitgesproken. Dus seven wordt steeds seben. Het gaat al zover dat ik mezelf soms al misspreek. Het Spaans zit al in m’n genen! Op woensdag hebben we verder de lessen wat voorbereid en zijn we nog steeds op zoek naar onze goalen en intussen naar basketballen. Ook werd het EHBO-materiaal gesorteerd en staat het klaar om eindelijk naar de school te verhuizen. Het werd tijd!

Donderdag 23 april – vrijdag 24 april ’09

Donderdagvoormiddag namen we de tijd om de was te doen, dat was alweer een hele boel. Daarna trokken we nog eens naar de cancha om wat souvenirs in te slagen. Het blijft toch echt een moeilijke job, maar alweer vonden we wat van ons lijstje en werd er wat geschrapt. En werd mijn collectie oorbellen werden uiteraard weer aangevuld. Ik kan al bijna een maand overleven met elke dag nieuwe oorbellen. Zalig toch?

Maar we moeten er hier van profiteren nu het zo goedkoop en uniek is.

De laatste middag in het weeshuis ging wat trager vooruit. De kinderen beginnen eigenlijk echt zwaar te wegen om ze steeds op te nemen. Dus mijn rug, ja die ziet ook dikwijls af. Ik lijk soms al een bomma. J

Vrijdagmorgen, lesgeven! Door het nieuwe rooster moeten we nu ook werken op vrijdag.

De lessen gingen nog wel vlot vooruit en we stonden voor een aangename verrassing. Eindelijk zijn de goalen gearriveerd. Wel enkel het ijzer en dus nog geen hout, maar we zijn al blij dat ze er eindelijk zijn. De meneer die ze gemaakt had, had nog beloofd ze in de grond te komen steken met cement, maar helaas is dit niet gebeurd. Vidal beloofde ons dat de ouders nog eens een dag komen werken en ze dan in de grond steken. We zullen zien. Hopelijk zien we er nog iets van voor we vertrekken, want nu begint het toch te korten, nog 2 weken!

Er liep ook een jongentje met tandpijn. Ze riepen ons om eens te kijken wat er was. Ik vroeg hem zijn mond open te doen en daar stonden 2 rotte tanden te blinken. Vol met gaten, het is niet moeilijk dat die jongen zoveel pijn heeft. Dat moet verschrikkelijk zijn. Er was een mama die er tandpasta op wou doen om de pijn te verzachten, maar we vertrouwden het zaakje toch niet en hebben het afgewezen. Het jongetje is naar huis gegaan, we hopen dat hij naar de tandarts gaat, maar we vrezen ervoor. Waarschijnlijk zal er geen geld voor zijn. Hij zag er echt droevig en triestig uit, we kregen er medelijden mee. Logisch toch?

We probeerden ook een nieuw fruitje deze week : Pakay, heerlijk! Het ziet eruit als een groene banaan, maar binnenin zijn het allemaal witte bolletjes met een grote pit in. Heel speciale smaak en je ziet het hier veel. Ook salteñas werden geprobeerd. Dat is een gebakje met vanalles en nog wat erin, groenten fruit en een of anders sausje. Het was niet slecht, maar nu niet om te zeggen dat ik het elk dag zou eten. Leuk om geprobeerd te hebben uiteraard.

Morgen vertrekken we voor een weekend naar Chapare & villa Tunari. Een soort tropisch gebied waar het heel warm is hopen we. Maar dat verslag hoor je de volgende keer wel.

Ciau x

It goes on and on

Vrijdag 10 april ’09 – maandag 13 april ’09

De goede week blijft maar gaan! Bolivianen blijven een beetje poco loco.
Op vrijdag deden we zoals gewoonlijk onze klusjes, of dat dachten we toch te doen. Goede vrijdag is hier véél belangrijker dan Pasen zelf. Alles maar is dicht, dus ook de supermarkt. Dan maar geen eten… In de late namiddag trokken we samen met Yolanda richting Quicacolla voor de processie. Yolanda is heel gelovig, dus dat belooft dachten we. Ze zocht een plaatsje voor ons uit waar we konden zitten en kijken naar de hele stoet die voorbij ging. Ze vertelde iets dat ze naar Maria ging , maar dat we elkaar terug zagen op de centrale plaats. De stoet begon eindelijk. Het werd al donker uiteraard. Enorm veel scholen in hun uniform liepen in rijen mee in de stoet. Daartussen droegen ze grote beelden van Jezus. Ook jongeren die trommelden vonden we tussenin. Nadien volgde Jezus nog in een glazen kist met blacklight eronder. Eigenlijk nog een beetje lachwekkend. Maar wel eng om te zien. Die jongens droegen dat zo vooruit. Ook Maria liep mee in de stoet, achteraan. Toen zagen we Yolanda aan de zijde van Maria wandelen. Alles werd duidelijk. Zij gelooft enorm in Maria en treurt mee met de meeste vrouwen hier. Tussendoor in de stoet liepen honderden mensen, veel vrouwen in het zwart. Achteraan bevond zich nog eens zo’n troep mensen. Ongelofelijk! Eigenlijk valt het nauwelijks te beschrijven. Alweer stonden de straten vol met kraampjes en mensen. De stoet trok het hele dorpje rond en eindigde aan de kerk. Daar namen we nog eens plaats om de stoet in het donker te zien. De blacklight kwam nu meer dan ooit uit. Gek zicht toch soms allemaal. De uren streken voorbij en we keerden terug huiswaarts. Yolanda ging het rustig aandoen, want zij ging om 3uur ‘s nachts terug. Dan was er alweer een optocht. Maar dit keer enkel met het beeld van Maria. Er komen ook enorm veel mensen op af, iedereen draagt een fakkel en ze wandelen dezelfde dag. Ook vertelde ze dat alle vrouwen in het zwart komen en er heel veel tranen de vloeiende loop gaan. Dit werd ons iets teveel, dus hebben we maar gepast.
Zaterdag was eindelijk de zon weer van de partij dus kregen we de kans om de was te doen. Onze plannen vielen wat in duigen en we wisten niet goed wat we moesten doen. Toen kwam Yolanda op de proppen met haar typische kledij. Ze toverde ons om tot echte Boliviaanse dames. Alsof dat nog niet genoeg was in die gekke kleren moesten we ook nog gaan dansen. Hilarisch alleszins. In de namiddag trokken we nog naar de Cancha om ons lijstje souvenirs aan te vullen. & ’s avonds gingen we zoals gewoonlijk uit eten.
Zondag, Paasdag! Geen chocolade eieren dit jaar, jammer! Normaal gezien zouden we naar de kerk gaan. Maar we kregen een telefoontje van Anna om mee te gaan op roadtrip met een busje vol vrijwilligers, dat konden we niet afslaan. Een uurtje later zaten we al in het vrolijke busje Frans Bauer te zingen tussen een bende gekke Hollanders. We trokken de bergen in. Richting Tarata, dat werd de eerste stop. Eerst was er nog een korte tussenstop aan het meer met de grote brug die we al eens gezien hadden op weg naar Cliza. Heel gek zagen we daar een flashy groene kikker op de enorm warme brug. Die hoorde daar niet thuis vonden ze, dus hup in de struiken ermee. De bergen verder in kwamen we in Tarata. Een rustig dorpje met veel palmbomen en cactussen op de daken van de huizen. Heel gezellig en het had zijn charmes. Na wat te drinken sprongen we terug het busje in en reden we verder naar Cliza. Dit hadden we nu wel al gezien, maar erg vonden we het niet. We namen een kijkje op de markt, kwamen terecht tussen vieze dierenhuiden en hoofde. Jakkebak! Niet mijn ding, zoveel mogelijk die vieze beesten laten zoals ze zijn. ( Ook al zijn ze dood, ligt het hoofd aan de ene kant, de huid andere kant,… ) Vieze dingen alleszins. Uit Cliza geraakt sprongen we terug in de vrolijke bus en ging de tocht verder. Deze keer stopten we nog in Tulata. Een klein dorpje , zo dood als iets. Er zaten welgeteld 3 mensen op het plein. Ongelofelijk. Maar het was er wel mooi en alweer had het zijn charmes. Je kon er echt tot rust komen. ( Niet dat het echt nodig was, maar het was wel gezellig en rustig ) De trip eindigde nog met een heerlijk ijsje en de zondag was weer goed gevuld. ’s Avonds was er natuurlijk nog Spaanse les. Sylvia bracht deze keer haar zus mee. Zij gingen ons helpen om alles te vertalen naar het Spaans. Dat duurde enorm lang en we zaten nog niet in de helft. Dus heeft ze het op een stick meegenomen, zodat ze er thuis al wat aan kan werken.
Nu ben ik nog het spannendste vergeten vertellen. Bijna was mijn kodak gestolen. We zaten in het busje en reden langs de Cancha. Nu mogen we geen foto’s trekken op de Cancha omdat het heel gevaarlijk is, er wordt veel gestolen en dergelijke. Maar aangezien we nu in het busje zaten en langs de Cancha reden konden we wat foto’s nemen. Het verkeer gaat daar heel traag en we schuiven aan. Ik was wat foto’s aan het nemen door het venster. Plots komt er een jongen van achteraan aangelopen grijpt naar mijn kodak en loopt terug weg. Jammer genoeg had hij pech, hij had mijn verkeerde hand vast en mijn reflex was te snel. Bovendien gaf Anna net op dat moment wat gas. Gelukkig maar. Hij liep snel terug weg ook. Spannend moment en gelukkig hebben we er niets aan overgehouden en heb ik mijn kodak nog!
Maandag werd dia del niños gevierd. Normaal was dit zondag, maar aangezien het dan al Pasen was, wordt het overal vandaag gevierd. Wel zag je in het weekend al heel veel voor kinderen.
Op de school zagen we eerst niet veel speciaal. Het was maandag dus gaven we onze engelse lessen. Enkel het laatste blokje viel weg en dan werden de kleintjes verwend door grotere en speelde iedereen wat spelletjes. De lessen werden afgelast en de kinderen konden zich amuseren. ’s Middags in het weeshuis ging het er anders aan toe. Ze hadden allemaal hun Zondags kleren aan, heel mooi opgemaakt. In de eetzaal hingen allemaal piñatas op. Echt mooi om zien eigenlijk. Dus nadat ze naar toilet geweest waren gingen we snel naar de eetzaal en daar mochten we onze piñata opendoen. Er vlogen allemaal snoepjes en speelgoed uit. De kindjes kregen elk wat lekkers. Daar kon het natuurlijk niet bij blijven. Er volgde nog een grote taart met chemisch groen waarvan ieder een stukje kreeg. Hoewel ze er echt felgrasgroen uitzag, was ze nog best lekker! Voor de rest kregen de kindjes wat extra aandacht en werd de dag echt hun dag.
’s Avonds werd de verrassing voor Sarah verder voorbereid. Yolanda voelde zich niet zo goed dus moest ik met haar naar de dokter. Dat dacht Sarah toch, eigenlijk ging ik met haar een grote taart bestellen. De hele avond probeerden we Sarah te misleiden om de ballonnen te gaan opblazen en alles klaar te zetten.
Sarah eindelijk in haar bed, we konden snel de slingers ophangen en ballonnen. Zonder geluid kan dit natuurlijk niet, dus dachten we natuurlijk dat ze alles al doorhad. Bleek dit niet zo te zijn.


Dinsdag 14 april ’09 – Feliz cumpleaños de Sarahita.
’s Morgens vroeg, alles stond ongeveer klaar. De muziek van K3 klonk mooi en de dag begon. Happy Birthday to you… Sarah kruipt onder de douche. Tijd om in actie te schieten. 21 paaseieren werden verstopt over het hele huis. Aan haar om ze te zoeken, tijdens het telefoneren met de hele familie werden de eieren gevonden en kon ze dus haar pakjes krijgen. Waaronder het pakje van Siemen dat was toegekomen.
Nadien vertrokken we op ons gemak naar de school. Daar werd zo nog overladen met een soort confetti op haar hoofd. Dat is hier de gewoonte als je jarig bent, dat ze je feliciteren en intussen een heleboel confetti op je hoofd smijten. Leuk! Het is een speciale dag of niet, maar er was onderweg alweer een blokkade. Gezellig, we konden er nu helemaal niet door, we moesten een heel eind zelfs stappen. Grappig nog. Dus ’s middags vertrokken we op tijd naar huis uiteraard. Daar stond de taart al bij Yolanda te wachten. Zij was die in de loop van de morgen gaan ophalen. Vlug het kaarsje aansteken en naar Sarah ermee. Heerlijke taart met 3 lagen, allemaal chocolade ( dat had ik zo gevraagd  )! En natuurlijk bovenop: felicidades Sarah! Een véél te grote taart natuurlijk, maar het kleinste dat ze hier hebben is voor 15 personen. Elk al een heerlijk stukje op en we zaten al vol!
We bouwden nog een feestje en gingen werken.
In het weeshuis was het een drukte vandaag. Er was een school op bezoek die blijkbaar de hele dag kwamen helpen. Eigenlijk meer wat met de kinderen spelen. Het leek dus wel een tweede dia del niño. Ook zijn er 3 nieuwe kindjes van zaal 2 overgekomen naar mijn zaal. Plots gaat alles zo snel, blijven er maar kinderen overkomen. De kinderen waren doodmoe en was het dus moeilijk om hen nog te laten eten.
’s Avonds trokken we er op uit natuurlijk.

Woensdag 15 april ’09 & donderdag 16 april ’09

Niet zo veel te vertellen. De dagen gaan gewoon voorbij, ’s morgens werken we voor het schooltje, ’ s middags gaan we naar Salomon Klein.
We hadden wel een klein accidentje met de taart. Dat was blijkbaar lokaas voor de mieren. Maar dat hield mij en Sarah niet tegen, we deden de mieren weg en de taart was nog om van te smullen. Hihi.
Donderdagavond gingen we nog naar de cinema. Heel leuk. Jammer genoeg wel alles in het spaans maar ik heb toch alles verstaan. De film monsters vs aliens in 3D. Met een brilletje op leken we echte sulletjes, maar het was wel plezant. Ook al zaten we bijna alleen in de zaal. Wat een luxe! De cinema hier is trouwens heel mooi, ook nog redelijk grote zalen en modern. We hebben dus niet te klagen.

Hopelijk volgende keer meer succes om nog wat te vertellen!

Ciau xx

PS: vandaag is het lekker genieten in de stralende zon!

De goede week...

Vrijdag 3 april – zondag 5 april ’09

Wat een verwenweekend!

Op vrijdag was de langverwachte dag aangebroken! Winkelen !! We trokken naar de cancha om een voorraad souvenirs in te slaan. Op ons gemakje werd vanalles gekocht en gepast en staat de kast nu weer boordevol. Uiteraard keren we nog eens terug want we hebben nog niet alles! Paradijslijk is het wel J ! voor de moeilijke klanten zijn we dus nog volop op zoek! Het was een rustige dag, alles op het gemak, we waren nog redelijk moe ( nee uitslapen gaat nog steeds niet ) !

Zaterdagmorgend, vroeg uit de veren! Om 05.45u ging de wekker af. We werden namelijk om 8u verwacht op de school om te schilderen, er zouden ook ouders komen helpen. Dus moesten we op tijd zijn. Dit was niet mij de bus meegerekend. Die wou niet meewerken, een uur hebben we gewacht op een bus, dan hebben we het maar opgegeven en een taxi genomen. Bleek dat dit helemaal niet erg was, we kwamen toe tegen 8.45u en er was geen kat. Om 9u kwam Servando aangewandeld, toen kregen we het leuke nieuws te horen dat de ouders niet op zaterdag maar op zondag kwamen. Nu ja, het zei zo. We schoten dan maar in actie. Want er was nog veel schilderwerk te doen. Het ging aan een vlot tempo vooruit. De vrouw van Servando kwam zelfs een handje toesteken en de 4 vrouwen gingen aan het werk. Tegen de middag kwam de zon er nog bij en het werd enorm warm. Tegen 15u werd het echt te warm, het was niet meer uit te houden. Bovendien was er enorm veel gedaan en moest er toch voor de ouders ook nog een beetje werk overblijven. Enkel het oranje en nog een beetje geel moesten nog een laagje krijgen. Vol verf en ruikend naar gas trokken we naar huis. Er was weer geen water op de school om ons een beetje proper te maken. Terwijl we aan het schilderen waren, stroomden alle buurtbewoners weer toe. Blijkbaar hebben ze elke week vergadering over het reilen en zeilen van de gemeente, de taken en hoe het verder moet.

’s Avonds gingen we uiteten met de mensen van het kamp. Jammer genoeg hadden Has en Gemma afgezegd waardoor het nog Annemieke werd. Die had dan weer iemand anders meegebracht en later op de avond kwamen Anna & nog een vriend erbij. Eerst hebben we tapas gegeten met een heerlijk Boliviaans wijntje. Nadien zijn we verhuisd naar een restaurant om ‘echt’ te eten. Het was natuurlijk al veel te laat. Om 22.15u gingen we pas het tweede binnen en het eten stond pas op tafel om 23.30u. Honger had ik allesbehalve nog , want mijn maag die werkt nog steeds niet goed mee. Ik heb er de laatste dagen enorm veel last van. Maar het gaat wel over. Het eten lekker opgegeten en terug naar huis, het werd al aardig laat en wij waren redelijk moe. ( Schilderen in de zon is best vermoeiend hoor! )

Zondag, chilldag, zalig! We zijn net terug van Casa Campestra. Zo’n 15 km hiervandaan en heel gemakkelijk met de bus te bereiken. Een referentieoord waar je zalig kon genieten, dat hebben we dus ook gedaan. We kwamen aan tegen 11.40u en er was nog niet zoveel volk, we stelden ons wat vragen maar kregen een tafel en mochten daar gezellig gaan zitten. We bestelden ons een heerlijke cocktail voor slecht 1€ en genoten van het mooie uitzicht en de gezelligheid. Om half 1 mocht je aanschuiven aan het eerste buffet. Enorm veel worsten met brood en sauzen. Om 1u ging dan het grote buffet open. Onze ogen vielen er bijna uit. Het was enorm! Allemaal verschillende dingen, zag er enorm lekker uit. We probeerden wat vanalles, maar ik ben niet zo’n grote eter en mijn maag was nog niet in zo’n goede bui jammer genoeg, dus het werd algauw te veel. Een toetje om af te sluiten en we hadden een heerlijk maal achter de rug voor echt geen geld. Het oord had ook een groot zwembad. We nestelden ons in zeteltjes naast het zwembad om te genieten van de zon. Niet te vergeten dat Lynn weer eens een stomme stoot moest uithalen en door haar stoel zakte. Het waren zo klapstoelen om in te liggen. Helaas stond hij niet zo goed open en zat Lynn op de grond met immens veel lachende mensen rondom, ik gelukkig nog het meeste van allemaal. Goed, de stoel terug rechtop gekregen was het echt genieten in een stralende zon! Het water van het zwembad was heel koud, maar toch hebben we er ons in gewaagd. Echt een middagje rusten en genieten. Rond 16u liep het oord helemaal leeg ( er waren al veel mensen door die enkel komen eten ). We betaalden onze rekening ( 128 bolivianos , voor ons eten + 2 grote flessen drinken van 2l ; dus in totaal was onze middag een goeie 16€ , geen geld ! ) en keerden terug naar huis.

We kregen net telefoon dat de Spaanse juf ziek is, dus de les is afgelast.

Nu wachten wij nog op nieuws of we nu morgen les moeten geven. We hebben er ons op voorzien van wel , maar ja , het is en blijft Bolivia dus je weet echt nooit.

Helemaal gerelaxed, beetje moe maar toch met n beetje bruiner kleurtje gaan we nu nog de avond in en morgen start week 6!

Maandag 6 april ’09

Vandaag, een wat rare dag met veel gebeurtenissen.

Als eerste slecht nieuws, aangrijpend. Toen ik aankwam in het weeshuis kreeg ik te horen dat een van mijn kindjes gestorven is afgelopen weekend. Hij was vorige week geopereerd en moest wat overgeven van de verdoving en dergelijke. Blijkbaar is hij er niet meer doorgekomen en is hij zaterdag overleden. Zo jong, zo schattig, moeilijk om te aanvaarden. Je ziet dat ook de mama’s er het moeilijk mee hebben. Logisch natuurlijk. Raar, heel raar allemaal.

Op school vandaag zijn we eindelijk van start gegaan met onze lessen Engels.

We begonnen in klas 7. ( ongeveer 5^e leerjaar ). Veel tijd hadden we niet meer, aangezien ze op maandag met een hele ceremonie beginnen en zingen. Bovendien was de directeur op bezoek en werd alles wat plechtiger. Het nieuwe uurrooster ging van start. Eindelijk!

We beginnen dus in de 7^e klas./ De les verliep vlot en eindelijk nog eens lesgeven deed deugd! Ze werkten goed mee, maar de tijd vloog voorbij. Er waren ook enorm veel ouders aanwezig op de school. En tijdens de speeltijd kwam Vidal ( de papa die ons veel helpt en ook voorzitter van de ouderraad ) ons halen dat we bij de mensen moesten komen. We werden daar voor de leeuwen geworpen. Hij stelde ons voor en we kregen een groot applaus, nadien moesten we een woordje uitleg geven wat we deden wie we waren en alweer kregen we een groot applaus. Dat was wel leuk, een teken van appreciatie kan echt deugd doen! Na de speeltijd gingen we in het eerste middelbaar les geven. Deze klas zijn met de volle 9 leerlingen! De les ging dus wat sneller, maar ze zijn soms wat tam. Alleszins was het wel geslaagd en op het einde hebben we wat Engelse liedjes gezongen. Ook het Vlaams kwam aan bod. Ze hadden de smaak te pakken want we moesten maar liedjes blijven zingen. Toen het alweer speeltijd was dachten we dat het erop zat. Omdat Servando ons had gezegd dat de eerste klas die we gedaan hadden klas 7 + 8 was. Bleek dit niet te zijn. De directeur wist het zelf niet zo goed. Dat was trouwens een vriendelijke mens ( was de eerste keer dat we hem zagen). De directeur hier op een school is totaal anders als bij ons. Hij is nauwelijks op school en regelt andere zaken, meer vanop afstand. Plots werd klas 8 ontdekt. In het kantoortje waar wij vroeger zaten, waren nog 3 leerlingen. Bleek dat klas 8 te zijn. Van de tijd die nog overschoot hebben we daar nog les gegeven. Bijna privé onderwijs. Want 3 leerkrachten voor 3 leerlingen, waaaaw J.

We keerden tevreden terug naar huis, maar niet zonder hindernissen. We hoorden vaag al iets van een blokkade. Bleek dit dus echt een hele wegversperring te zijn. Allemaal mensen op straat, stenen overal en de weg was afgezet met wat ze maar konden vinden. De bus kon er dus allesbehalve door. ( De enige drukke weg tussen Sacaba en Cochabamba) We wisten totaal niet wat er gebeurde dus wat roep je dan? Señior, Que pasa por favor? Kregen we daar een uitleg dat de bus er niet door konden, er was maar 1 oplossing: te voet. Ramptoeristen als we zijn vonden we dit geweldig! De blokkade omvatte veel personen, maar waarom die nu net was hebben we niet zo goed begrepen. Ik vroeg het aan een paar mannen, en die zeiden iets van dat er een familie niet toegelaten werd op een school. Bolivianen komen blijkbaar voor alles in opstand en vormen blokkades. Gekke mensen zijn het soms hoor! Alleszins, we wandelden verder, spelen nog wat ramptoerist en nemen wat verder terug een bus. Ritje overleefd!

Wat een dagje kan je dus wel zeggen…

Dinsdag 7 april ’09

Pfff, wat een dag!

’s Morgens gingen we een bezoekje brengen aan de mens die onze goalen ging maken. Geen goed nieuws, het ging nog wat langer duren. Hij had precies ook iets aan zijn oog want daar lag zo’n vies lapje op. Hij zei dat het deze week of de week nadien is. Hopelijk, want het begint te duren hoor! Bovendien is het zaterdag 18 april groot feest op de school voor de verjaardag van de school en de dag van het kind nu zondag. ( Wordt op 1 dag gevierd) Dus als de goals er dan staan , dat zou wel leuk zijn.

Daarna gingen we verder met het maken van onze volgende les Engels en het opstellen van het leerlingvolgsysteem. Plots kwam Rianne op bezoek met een heleboel boeken. Daarbij kon ze wel wat hulp gebruiken. Dus hadden we daar weer wat te doen. Al gauw werd het middag en tijd om naar huis te gaan.

’s Middags was echt geen pretje in het weeshuis. Om de 2 dagen wisselt het van mama. Dus er zijn 2 mama’s. De ene apprecieert echt wat ik doe en dat ik kom helpen, maar de andere helemaal niet. Vandaag was het dus die andere. Het lijkt alsof ik niet goed genoeg ben, omdat ik geen Spaans kan misschien, ze zegt amper iets tegen mij,… ach ja. Ik blijf het dan maar echt doen voor de kinderen denk ik soms.

’s Avonds nog Spaanse les en de dag zat er weer op.

Woensdag 8 april – donderdag 9 april ’09

Woensdag , een dag die weer voorbij ging. ’s Morgens werken , ’s middags werken.

Er zijn weer 2 nieuwe kindjes van zaal 2 bij mij gekomen. Aangezien er ook 2 geadopteerd zijn, werd het zaaltje al wat leeg…

Donderdag, witte donderdag, Santa jueves.

’s Morgens gingen we alweer aan de slag op school. In de namiddag zoals gewoonlijk in het weeshuis. We zijn een half uurtje vroeger gestopt omdat we naar de kerk gingen met Yolanda. Wat een trip! We zijn net terug. Blijkbaar is het hier een belangrijke avond. Het was echt gek! Iedereen, echt iedereen kwam op straat. De bedoeling is om van kerk tot kerk te gaan, te kijken naar Jezus die ‘tentoongesteld’ is en dan weer naar de volgende kerk. Super om te zien! Bovendien krioelen de straten van kraampjes. Ook de tafels en stoelen zijn bovengehaald om de straten te vullen. Jong, oud, alles kom je tegen!

In de kerken lijkt het alsof je aanschuift voor een belangrijk optreden. Eerst dachten we naar Faithless te gaan , dan leken we plots op Werchter te zijn. Maar nee, het was in de kerk. Langs alle kanten werd er geduwd en getrokken, verschrikkelijk soms! En dat alles om enkele minuten Jezus te zien en weer door te gaan. Ongelofelijk. Ik kan het moeilijk beschrijven, de straten lijken zoals op de Gentse Feesten. Het was wel super om eens mee te maken. En de kerken zijn zo verschillend maar wel prachtig.

Een weetje: morgenavond wanneer Jezus gestorven is, denken de criminelen dat ze ‘alles’ mogen. Hun excuus is dan, dat Jezus het niet kan zien, omdat hij gestorven is.

De dagen blijven vermoeiend en lang. Maar alles wordt wat routine. Stiekem kijken we uit naar weer eens wat nieuws. Het schilderwerk zit er nog niet op , daar moet ook nog heel wat aan gedaan worden. Onze goalen duren nog wel effe. En de andere 2 projecten zitten wat strop. Maandag beginnen de laatste 4 weken…

We wouden dit weekend naar de incaruïnes gaan, maar dat hebben we ook nog even uitgesteld. De zoektocht naar nog medereizigers is net gestart aangezien het iets te duur is met ons 3.

Morgen, vrijdag, is het hier een grote processie (iedereen is naar het schijnt in het zwart ), uiteraard gaan we kijken. Benieuwd wat dat zal geven!

Maar dat verhaal volgt vast nog!

De countdown is gestart, we zitten officieel aan de helft!

Hasta Luego!

Lynn x

Hollanders hollanders

Hollanders, Hollanders,…

Vrijdag 27 maart – zondag 29 maart ’09
Op kamp met de Nederlandse school naar los molinos. Het thema was Romeinen.
We zijn met z’n drieën België gaan vertegenwoordigen tussen al die Nederlanders. Er is hier in Cochabamba een Nederlandse school waar leerlingen vrijwillig 3 middagen in de week les kunnen volgen. Dit weekend trokken we met z’n allen op kamp. Naar een camping in Tiquipaya. Wij met z’n drieën, 2 juffen en een vriendin en de kookploeg : Gemma en Has. En natuurlijk niet te vergeten de 10 leerlingen.
Wat een weekend!
Wij vertrokken al op vrijdagmiddag. Waarom, weten we niet goed, want de kinderen kwamen maar zaterdagochtend. ( We waren nog niet goed vertrokken of er gebeurde al vanalles, een man met een hele lading buizen wou een bocht nemen op een kruispunt & daar vlogen de buizen uit zijn auto, allemaal de grond op ) Alleszins begon het avontuur al op vrijdag voor ons Marloes en Inge. Bleek dat die meisjes nog nooit hadden gekampeerd en dus ook geen tent hadden opgezet. De Belgen lieten zien wat ze konden en de tenten waren in een mum van tijd opgezet! Hoera. Nadien kregen we het leuke nieuws te horen dat er geen eten voorzien was voor ons, die avond en de ochtend nadien. En dat ons slaapzakken ook nog bij Gemma waren. We kregen dus een lift naar Gemma thuis. Daar kregen we ook nog wat spullen mee. De taxi werd volgeladen en vertrekken konden we! Nu lag de camping wel in de bergen en nog redelijk stijl. Dat wist de taxichauffeur ook niet. Toen we met de zwaargeladen auto bergop wouden rijden, ging dit niet zo vlot. We rolden terug naar beneden. Helemaal al in paniek zeiden we, maar meneer we moeten die kant op. We reden dus achteruit, en nog een klein bergje op. Bleek dat hij dus een aanloopje nam. Hij versnelde de auto en in volle vaart reden we de berg op , de pannen vlogen door de auto en wij ook. Hilarisch was het. Heelhuids kwamen we terug op het terrein aan. We maakten snel nog wat eten samen met de anderen, wat nakletsen en nog wat naar de sterren kijken.
Zaterdagochtend, wakker worden met een telefoontje van aan de andere kant van de wereld, super! Eindelijk mijn zus nog eens gehoord. We hadden de avond ervoor nog wat broodjes over en zouden die houden voor het ontbijt, enkel waren ze spoorloos verdwenen. Heel vreemd, dus hebben we harde broodjes nog opnieuw gaan kopen en die opgegeten. Bleek achteraf dat we ze wel nog hadden.
De eerste kinderen kwamen aan. Hoera, mensen die in België hebben gewoond! Dat was nog wel leuk, ze sprak echt vlaamse woorden zoals keileuk. Ze begonnen nog met enkele tenten op te zetten want er ontbraken er natuurlijk nog een paar. Uiteraard duurde dit al veel langer dan gepland waardoor we al een uur en half achter zaten op schema. Eindelijk konden we dan beginnen aan de Olympische Spelen. ( met bijpassende kledij natuurlijk) Er werd met dode vissen naar elkaar gesmeten, met eieren op een lepel rond gewandeld, met een blad zo ver mogelijk gegooid,… alles kwam aan bod in thema van de kip. Ze konden daarbij munten verdienen en zo rijk worden. 14u, het werd tijd om onze maagjes te vullen. Er stond vanalles lekkers op de tafel, de kinderen mochten zelf een vis opvullen en op het vuur leggen. Heel stinkerig allemaal , maar blijkbaar wel naar hun zin. Ik heb toch maar gepast en een heerlijk smosje gemaakt. Het domein was echt prachtig, je kon dan eten bij een klein beekje dat doorheen het domein stroomde. Ieder vond daar wel zijn plekje. Nadien werd het al dringend tijd om aan de speurtocht te beginnen, natuurlijk nog steeds achter op schema vertrokken wij ( 5 begeleiders verkleed als romeinen ) met de tocht. Die moest eerst nog helemaal uitgestippeld worden ( organisatorisch waren ze niet echt sterk ). We kregen een plaatsje op de route toegewezen en moesten daar zitten en wachten tot de kinderen kwamen. Dan moesten ze een opdracht uitvoeren en konden ze een envelope verdienen. Met alle envolpes en de woorden erin konden ze een zin vormen. Ik weet niet goed wat er verder met gebeurd is. Toen bij mij de kinderen voorbij waren, wandelde ik verder naar Nele. Bij haar moesten ze dingen opgraven, natuurlijk vonden ze niet alles, dus mochten we nog wat gaan graven. 1 voorwerp zal helaas voor eeuwig in de rivierbedding blijven liggen. Dat was onvindbaar. Nadien stapten we verder naar Sarah, die had nog steeds geen kinderen gezien. Blijkbaar waren die verkeerd gelopen. Alleszins moesten we door een rivier. Maar doordat het de laatste dagen zoveel geregend had, was er enorm veel water en was er een sterke stroming. Lynn met haar korte benen heeft daar natuurlijk problemen mee. Met onze Romeinenkleren nog aan, probeerden we de rivier over te steken tot Lynn strop zat. De benen ware te kort en het kleed te lang. Met gesukkel zijn we er uiteindelijk toch over geraakt. Nadien is er toch nog een groep bij Sarah langs gekomen en konden we terug keren naar het kampterrein. Het werd intussen al aardig donker. Daar werden zelf pizza’s gemaakt, is er ook een kip geslacht ( verschrikkelijk !) en werd die kip ook nog uitgehold. Daar werd dan soep van gemaakt. We zagen de kop en de poten , darmen, alles kregen we nog te zien, gezellig. Niet dus, zeker niet voor Lynn. Maar goed, de pizza was geslaagd en de kippensoep viel nog mee.
Na al dat gedoe was het al snel half 10 en tijd om het nachtspel in te zetten. De begeleiders werden omgekleed in goden en moesten zich verspreiden over het domein. Sarah was vermoord en ik had het lijk ontdekt. Een soort Cluedo dus, de leerlingen moesten uit zoeken wie Sarah vermoord had, met wat en waar. Dat konden ze doen door bij de goden te gaan, ( ze eerst te zoeken in het donker ) een opdracht uit te voeren en dan konden ze een tip verdienen. Ondertussen werd er ook met kippenpoten gesmeten naar de kinderen om ze bang te maken. Uiteindelijk bleek dat Venus de dader was omdat Sarah van de kip had gegeten. Alles uit liefde voor de kip. Ik mocht Juno spelen die zwanger was van Pluto, maar eigenlijk de vrouw is van Jupiter. We hadden het spel zelf in elkaar gestoken en het was zeker en vast geslaagd ! Het was intussen al heel donker en half 1. Er werd nog vlug een toetje ( op z’n hollands) gegeten en dan gingen ze stilaan slapen. Net als wij na een tijdje, wat een vermoeiende dag! Bovendien was er het World wide hour of no Electricity. Alleen hebben we daar niets van gemerkt. Van half 9 tot half 10 zou het licht overal uitgaan. We hadden een mooi zicht op de stad maar hebben toch niets zien uitgaan. Jammer genoeg.
Zondagochtend, 7 uur , tijd om op te staan. Vlug opstaan en met het ontbijt helpen. Heel uitgebreid zelfs! Nadien moesten we vlug vertrekken. Nu ja, hier en vlug vertrekken dat gaat niet samen dus alles loopt weer eens uit. Het duurde veel te lang vooraleer de kinderen vertrokken. Ze moesten een routebeschrijving volgen en intussen foto’s zoeken. Zo kwamen ze in Tiquipaya op de markt terecht. Daar op die markt zaten wij allemaal verstopt. Maar we hadden ons natuurlijk uitgedost. Zo mocht ik Cleopatra zijn. De kinderen moesten ons zoeken, raden wie we waren , ons beroep en onze naam. Nadien konden ze dan hun munten inruilen voor echt geld om iets lekkers te kopen.
Alleen duurde het wat te lang vooraleer de kinderen kwamen, de kleindere dan. Dat het allemaal wat sneller en omslachtiger moest. Want op de plaza principal waren er paarden aan het wachten. De kinderen mochten terugkeren op paarden naar het domein.
Op het domein aangekomen ging het nog wat hectisch, er werd terug voor eten gezorgd, wat vanalles, de restjes werden opgebruikt. Ondertussen werden nog wat tenten al opgeruimd. Er werd dan gegeten en opgeruimd en stilletjes aan liep het op zijn einde. De ouders kwamen hun kinderen halen en alles werd weggeruimd. We kregen nog een lift en het weekend zat erop, oef! Overleeft  !
Het was wel een leuk en grappig weekend, natuurlijk met enkele ergernissen maar dat hoort erbij zeker? Uiteraard hebben Belgen soms andere gedachten over bepaalde dingen. Daar bovenop werd niet alles duidelijk. Ze gebruiken soms helemaal andere woorden dan ons ,wat tot hilarische situaties kon leiden!


Lynn Gistelinck
Parque Demetrio Canelas
Acera sud calle Andres Bello n° 1464
Cochabamba
Bolivia

Maandag 30 maart ’09 – woensdag 1 april ’09

Week 5 start. Na een vermoeiend weekend is opstaan op maandag nooit leuk, ook hier niet! Toch vertrokken we weer met volle moed naar de school. We zijn begonnen met de vertaling naar het Spaans van het boekje van EHBO. Dit ging vlotter dan verwacht want vandaag woensdag was alles klaar. Ok, er staan waarschijnlijk nog immens veel fouten in maar dat wordt nog verbeterd door de zus van onze lerares Spaans. Zij is namelijk verpleegster, kan dus altijd van pas komen.
Maandag stonden we ter plaatse vast gekegeld toen we een grote bulldozer over onze knikkerbaan en boom zagen gaan. Alles weg. Ze wilden de grond plat maken, met onze boom en knikkerbaan erbij. Een hele week werken voor niets. Maar ja zo blijkt dat hier te gaan in Bolivia. We waren er toch effe niet goed van. Maar er is niet iets waar we veel aan kunnen doen. Dus geen knikkerbaan meer en ook onze boom is foetsjie. Gelukkig kunnen ze de goals niet verplaatsen of omver kegelen, die worden met beton in de grond gegoten. De week vliegt vooruit en het is alweer woensdag. Met wat eerste tekenen van ziek zijn, gaat alles razendsnel!
In het weeshuis verandert er het een en ander. Er zijn 2 nieuwe kleintjes van zaal 2 naar mijn zaal gekomen. En jammer genoeg is mijn lieve tweeling over naar de volgende zaal. Dat vind ik wel heel erg jammer, dat waren zo schatjes! Gelukkig zie ik ze nog regelmatig en is er ook goed nieuws op komst dat ze waarschijnlijk geadopteerd worden. Ook lopen de adoptieouders van een meisje bij mij een weekje mee rond. En wordt nog een ander jongetje ook geadopteerd! Het doet je wel realiseren dat je met een adoptie toch veel kan veranderen. Iedereen weet dat ik altijd al zei, dat ik dolgraag eentje wil adopteren. Ik begin het meer en meer echt te beseffen en willen dat ik het écht wil. Als er de mogelijkheid toe is, denk ik niet dat er nog veel getwijfeld zal worden. Die kinderen zijn zo blij als hun nieuwe mama en papa komen. Ze lopen hele dagen rond met de foto in hun handen. Echt schattig om zien soms.
Buiten de vele gekke busritjes gaat alles zijn gewone gang. Morgenvroeg, donderdag gaan we niet naar de school, wel gaan we zaterdag vanaf 8 uur, jaja 8uur schilderen samen met de ouders van enkele kinderen. Die hebben we gevraagd om een handje toe te steken zodat alles wat sneller zou verlopen en wij onze zaterdagen niet meer moeten opgeven!
En morgenmiddag gaan we natuurlijk werken en dan zit de week er weer al op en zitten we al in de helft! WAAAW !
Nog 5 weken werken. & het zit er allemaal op. Nadien trekken we uiteraard nog 2 weken rond & dan keren we al terug naar België.
Ze blijven hier toch gekke gewoontes hebben. En er is een enorm verschil tussen de mensen. Van de ene moet je geen hulp verwachten als je bijna van de bus valt en de andere zal je onmiddellijk helpen. Dan moet je maar hopen dat je zo’n tweede persoon hebt.

Alles telt af, jammer genoeg!
See you later alligator.
( iedereen vraagt maar aan ons om ze Engelse woorden te leren, we worden ook in het Engels aangesproken, best nog grappig )

Donderdag 2 april ’09
Wat een dag, wat een nietsveel-zeggende dag zou worden werd plots wat hectisch. ’s Morgens moesten we niet naar school aangezien we zaterdag een hele dag gaan schilderen. Wel hadden we onze spaanse les verzet om morgen gemakkelijker te zijn. De hele was moest gedaan worden ,wat een heus karweitje was. Gelukkig was de zon aanwezig en de was dus ook rap droog, hoera!
In het weeshuis ging het er weer hetzelfde aan toe. Er waren 2 koppels adoptieouders voor hun toekomstig adoptiekind uit mijn groepje. Wel leuk, die kinderen fleuren wel helemaal op , maar langs de andere kant een beetje zonde voor degene die nog altijd daar zijn.
’s Avonds gingen we op stap gaan. Edgar van het schooltje had ons uitgenodigd, hij speelt namelijk in een Afro-boliviaans groepje. En die moesten spelen in een discotheek dus wouden we daar wel eens wat van zien. Om negen uur zou het beginnen. We vertrekken rond half 10 en zien daar geen kat. Dus besluiten we om iets te kopen in een winkel en gezellig wat te zitten. ( cafés kennen ze hier jammer genoeg nog niet , je moet overal iets eten). We werden lastig gevallen door een klein jongetje, beetje door een stomme stoot van Nele. Hij kwam schooien om geld enzo , ach het was stom en een beetje eng. We hebben dan de taxi genomen naar de Prado om nog een ijsje te gaan eten. Nadien keerden we terug naar de plaats , maar geen Edgar te bespeuren. Wel werden we onmiddellijk binnen gevraagd en moesten gaan zitten en ze zouden straks spelen. Er was al iets meer volk dan voordien. We begonnen wat te dansen, en werden direct vergezeld door de negers. Die moesten hun kunsten laten zien natuurlijk. Uiteindelijk was het nog wel gezellig en grappig. Maar na een tijdje steekt dat ook wel tegen , zeker als er zo goed als geen volk is. Onze eerste avond uit was een heel avontuur, maar niet wat we er van verwacht hadden. Op naar de volgende!
We weten hier niet zoveel zijn en ze zeggen ons altijd maar dat het gevaarlijk is ’s nachts daarom dat we enkel doelgericht gaan! Slimme meiden toch!

Alleszins is er weer een heleboel gebeurd.
Morgen gaan we nog eens naar de cancha en de winkels rondom om wat te shoppen! Woehoe! We zien wel wat er in de bus komt , maar souvenirs worden al ingeslagen!

Dat was het alweer!
We zitten nu officieel in de HELFT !
Nog 5 weken werken , de tijd vliegt vooruit!

Hasta Luego! x