Vrijdag 10 april ’09 – maandag 13 april ’09
De goede week blijft maar gaan! Bolivianen blijven een beetje poco loco.
Op vrijdag deden we zoals gewoonlijk onze klusjes, of dat dachten we toch te doen. Goede vrijdag is hier véél belangrijker dan Pasen zelf. Alles maar is dicht, dus ook de supermarkt. Dan maar geen eten… In de late namiddag trokken we samen met Yolanda richting Quicacolla voor de processie. Yolanda is heel gelovig, dus dat belooft dachten we. Ze zocht een plaatsje voor ons uit waar we konden zitten en kijken naar de hele stoet die voorbij ging. Ze vertelde iets dat ze naar Maria ging , maar dat we elkaar teru
g zagen op de centrale plaats. De stoet begon eindelijk. Het werd al donker uiteraard. Enorm veel scholen in hun uniform liepen in rijen mee in de stoet. Daartussen droegen ze grote beelden van Jezus. Ook jongeren die trommelden vonden we tussenin. Nadien volgde Jezus nog in een glazen kist met blacklight eronder. Eigenlijk nog een beetje lachwekkend. Maar wel eng om te zien. Die jongens droegen dat zo vooruit. Ook Maria liep mee in de stoet, achteraan. Toen zagen we Yolanda aan de zijde van Maria wandelen. Alles werd duidelijk. Zij gelooft enorm in Maria en treurt mee met de meeste vrouwen hier. Tussendoor in de stoet liepen honderden mensen, veel vrouwen in het zwar
t. Achteraan bevond zich nog eens zo’n troep mensen. Ongelofelijk! Eigenlijk valt het nauwelijks te beschrijven. Alweer stonden de straten vol met kraampjes en mensen. De stoet trok het hele dorpje rond en eindigde aan de kerk. Daar namen we nog eens plaats om de stoet in het donker te zien. De blacklight kwam nu meer dan ooit uit. Gek zicht toch soms allemaal. De uren streken voorbij en we keerden terug huiswaarts. Yolanda ging het rustig aandoen, want zij ging om 3uur ‘s nachts terug. Dan was er alweer een optocht. Maar dit keer enkel met het beeld van Maria. Er komen ook enorm veel mensen op af, iedereen draagt een fakkel en ze wandelen dezelfde dag. Ook vertelde ze dat alle vrouwen in het zwart komen en er heel veel tranen de vloeiende loop gaan. Dit werd ons iets teveel, dus hebben we maar gepast.Zaterdag was eindelijk de zon weer van de partij dus kregen we de kans om d
e was te doen. Onze plannen vielen wat in duigen en we wisten niet goed wat we moesten doen. Toen kwam Yolanda op de proppen met haar typische kledij. Ze toverde ons om tot echte Boliviaanse dames. Alsof dat nog niet genoeg was in die gekke kleren moesten we ook nog gaan dansen. Hilarisch alleszins. In de namiddag trokken we nog naar de Cancha om ons lijstje souvenirs aan te vullen. & ’s avonds gingen we zoals gewoonlijk uit eten.Zondag, Paasdag! Geen chocolade eieren dit jaar, jammer! Normaal gezien zouden we naar de kerk gaan. Maar we kregen een telefoontje van Anna om mee te gaan op roadtrip met een busje vol vrijwilligers, dat konden we niet afslaan. Een uurtje later zaten we al in het vrolijke busje Frans Bauer te zingen tussen een bende gekke Hollanders. We trokken de be
rgen in. Richting Tarata, dat werd de eerste stop. Eerst was er nog een korte tussenstop aan het meer met de grote brug die we al eens gezien hadden op weg naar Cliza. Heel gek zagen we daar een flashy groene kikker op de enorm warme brug. Die hoorde daar niet thuis vonden ze, dus hup in de struiken ermee. De bergen verder in kwamen we in Tarata. Een rustig dorpje met veel palmbomen en cactussen op de daken van de huizen. Heel gezellig en het had zijn charmes. Na wat te drinken sprongen we terug het busje in en reden we verder naar Cliza. Dit hadden we nu wel al gezien, maar erg vonden we het niet. We namen een kijkje op de markt, kwamen terecht tussen vieze dierenhuiden en hoofde. Jakkebak! Niet mijn ding, zoveel mogelijk die vieze beesten laten zoals ze zijn. ( Ook al zijn ze dood, ligt het hoofd aan de ene kant, de huid andere kant,… ) Vieze dingen alleszins. Uit Cliza geraakt sprongen we terug in de vrolijke bus en ging de tocht verder. Deze keer stopten we nog in Tulata. Een klein dorpje , zo dood als iets. Er zaten welgeteld 3 mensen op het plein. Ongelofelijk. Maar het was er wel mooi en alweer had het zijn charmes. Je kon er echt tot rust komen. ( Niet dat het echt nodig was, maar het was wel gezellig en rustig ) De trip eindigde nog met een heerlijk ijsje en de zondag was weer goed gevuld. ’s Avonds was er natuurlijk nog Spaanse les. Sylvia bracht deze keer haar zus mee. Zij gingen on
s helpen om alles te vertalen naar het Spaans. Dat duurde enorm lang en we zaten nog niet in de helft. Dus heeft ze het op een stick meegenomen, zodat ze er thuis al wat aan kan werken.Nu ben ik nog het spannendste vergeten vertellen. Bijna was mijn kodak gestolen. We zaten in het busje en reden langs de Cancha. Nu mogen we geen foto’s trekken op de Cancha omdat het heel gevaarlijk is, er wordt veel gestolen en dergelijke. Maar aangezien we nu in het busje zaten en langs de Cancha reden konden we wat foto’s nemen. Het verkeer gaat daar heel traag en we schuiven aan. Ik was wat foto’s aan het nemen door het venster. Plots komt er een jongen van achteraan aangelopen grijpt naar mijn kodak en loopt terug weg. Jammer genoeg had hij pech, hij had mijn verkeerde hand vast en mijn reflex was te snel. Bovendien gaf Anna net op dat moment wat gas. Gelukkig maar. Hij liep snel terug weg ook. Spannend moment en gelukkig hebben we er niets aan ov
ergehouden en heb ik mijn kodak nog!Maandag werd dia del niños gevierd. Normaal was dit zondag, maar aangezien het dan al Pasen was, wordt het overal vandaag gevierd. Wel zag je in het weekend al heel veel voor kinderen.
Op de school zagen we eerst niet veel speciaal. Het was maandag dus gaven we onze engelse lessen. Enkel het laatste blokje viel weg en dan werden de kleintjes verwend door grotere en speelde iedereen wat spelletjes. De lessen werden afgelast en de kinderen konden zich amuseren. ’s Middags in het weeshuis ging het er anders aan toe. Ze hadden allemaal hun Zondags kleren aan, heel mooi opgemaakt. In de eetzaal hingen allemaal piñatas op. Echt mooi om zien eigenlijk. Dus nadat ze naar toilet geweest waren gingen we snel naar de eetzaal en daar mochten we onze piñata opendoen. Er vlogen allemaal snoepjes en speelgoed uit. De kindjes kregen elk wat lekkers. Daar kon het natuurlijk niet bij blijven. Er volgde nog een grote taart met chemisch groen waarvan ieder een stukje kreeg. Hoewel ze er echt felgrasgroen uitzag, was ze nog best lekker! Voor de rest kregen de kindjes wat extra aandacht en werd de dag echt hun dag.
’s Avonds werd de verrassing voor Sarah verder voorbereid. Yolanda voelde z
ich niet zo goed dus moest ik met haar naar de dokter. Dat dacht Sarah toch, eigenlijk ging ik met haar een grote taart bestellen. De hele avond probeerden we Sarah te misleiden om de ballonnen te gaan opblazen en alles klaar te zetten.Sarah eindelijk in haar bed, we konden snel de slingers ophangen en ballonnen. Zonder geluid kan dit natuurlijk niet, dus dachten we natuurlijk dat ze alles al doorhad. Bleek dit niet zo te zijn.
Dinsdag 14 april ’09 – Feliz cumpleaños de Sarahita.
’s Morgens vroeg, alles stond ongeveer klaar. De muziek van K3 klonk mooi en de dag begon. Happy Birthday to you… Sarah kruipt onder de douche. Tijd om in actie te schieten. 21 paaseieren werden verstopt over het hele huis. Aan haar om ze te zoeken, tijdens het telefoneren met de hele familie werden de eieren gevonden en kon ze dus haar pakjes krijgen. Waaronder het pakje van Siemen dat was toegekomen.
Nadien vertrokken we op ons gemak naar de school. Daar werd zo nog overladen met een soort confetti op haar hoofd. Dat is hier de gewoonte als je jarig bent, dat ze je feliciteren en intussen een heleboel confetti op je hoofd smijten. Leuk! Het is een speciale dag of niet, maar er was onderweg alweer een blokkade. Gezellig, we konden er nu helemaal niet door, we moesten een heel eind zelfs stappen. Grappig nog. Dus ’s middags vertrokken we op tijd naar huis uiteraard. Daar stond de taart al bij Yolanda te wachten. Zij was die in de loop van de m
orgen gaan ophalen. Vlug het kaarsje aansteken en naar Sarah ermee. Heerlijke taart met 3 lagen, allemaal chocolade ( dat had ik zo gevraagd )! En natuurlijk bovenop: felicidades Sarah! Een véél te grote taart natuurlijk, maar het kleinste dat ze hier hebben is voor 15 personen. Elk al een heerlijk stukje op en we zaten al vol!We bouwden nog een feestje en gingen werken.
In het weeshuis was het een drukte vandaag. Er was een school op bezoek die blijkbaar de hele dag kwamen helpen. Eigenlijk meer wat met de kinderen spelen. Het leek dus wel een tweede dia del niño. Ook zijn er 3 nieuwe kindjes van zaal 2 overgekomen naar mijn zaal. Plots gaat alles zo snel, blijven er maar kinderen overkomen. De kinderen waren doodmoe en was het dus moeilijk om hen nog te laten eten.
’s Avonds trokken we er op uit natuurlijk.
Woensdag 15 april ’09 & donderdag 16 april ’09
Niet zo veel te vertellen. De dagen gaan gewoon voorbij, ’s morgens werken we voor het schooltje, ’ s middags gaan we naar Salomon Klein.
We hadden wel een klein accidentje met de taart. Dat was blijkbaar lokaas voor de mieren. Maar dat hield mij en Sarah niet tegen, we deden de mieren weg en de taart was nog om van te smullen. Hihi.
Donderdagavond gingen we nog naar de cinema. Heel leuk. Jammer genoeg wel alles in het spaans maar ik heb toch alles verstaan. De film monsters vs aliens in 3D. Met een brilletje op leken we echte sulletjes, maar het was wel plezant. Ook al zaten we bijna alleen in de zaal. Wat een luxe! De cinema hier is trouwens heel mooi, ook nog redelijk grote zalen en modern. We hebben dus niet te klagen.
Hopelijk volgende keer meer succes om nog wat te vertellen!
Ciau xx
PS: vandaag is het lekker genieten in de stralende zon!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten