Vrijdag 3 april – zondag 5 april ’09
Wat een verwenweekend!
Op vrijdag was de langverwachte dag aangebroken! Winkelen !! We trokken naar de cancha om een voorraad souvenirs in te slaan. Op ons gemakje werd vanalles gekocht en gepast en staat de kast nu weer boordevol. Uiteraard keren we nog eens terug want we hebben nog niet alles! Paradijslijk is het wel J ! voor de moeilijke klanten zijn we dus nog volop op zoek! Het was een rustige dag, alles op het gemak, we waren nog redelijk moe ( nee uitslapen gaat nog steeds niet ) !
Zaterdagmorgend, vroeg uit de veren! Om 05.45u ging de wekker af. We werden nam
elijk om 8u verwacht op de school om te schilderen, er zouden ook ouders komen helpen. Dus moesten we op tijd zijn. Dit was niet mij de bus meegerekend. Die wou niet meewerken, een uur hebben we gewacht op een bus, dan hebben we het maar opgegeven en een taxi genomen. Bleek dat dit helemaal niet erg was, we kwamen toe tegen 8.45u en er was geen kat. Om 9u kwam Servando aangewandeld, toen kregen we het leuke nieuws te horen dat de ouders niet op zaterdag maar op zondag kwamen. Nu ja, het zei zo. We schoten dan maar in actie. Want er was nog veel schilderwerk te doen. Het ging aan een vlot tempo vooruit. De vrouw van Servando kwam zelfs een handje toesteken en de 4 vrouwen gingen aan het werk. Tegen de middag kwam de zon er nog bij en het werd enorm warm. Tegen 15u werd het echt te warm, het was niet meer uit te houden. Bovendien was er enorm veel gedaan en moest er toch voor de ouders ook nog een beetje werk overblijven. Enkel het oranje en nog een beetje geel moesten nog een laagje krijgen. Vol verf en ruikend naar gas trokken we naar huis. Er was weer geen water op de school om ons een beetje proper te maken. Terwijl we aan het schilderen waren, stroomden alle buurtbewoners weer toe. Blijkbaar hebben ze elke week vergadering over het reilen en zeilen van de gemeente, de taken en hoe het verder moet. 
’s Avonds gingen we uiteten met de mensen van het kamp. Jammer genoeg hadden Has en Gemma afgezegd waardoor het nog Annemieke werd. Die had dan weer iemand anders meegebracht en later op de avond kwamen Anna & nog een vriend erbij. Eerst hebben we tapas gegeten met een heerlijk Boliviaans wijntje. Nadien zijn we verhuisd naar een restaurant om ‘echt’ te eten. Het was natuurlijk al veel te laat. Om 22.15u gingen we pas het tweede binnen en het eten stond pas op tafel om 23.30u. Honger had ik allesbehalve nog , want mijn maag die werkt nog steeds niet goed mee. Ik heb er de laatste dagen enorm veel last van. Maar het gaat wel over. Het eten lekker opgegeten en terug naar huis, het werd al aardig laat en wij waren redelijk moe. ( Schilderen in de zon is best vermoeiend hoor! )
Zondag, chilldag, zalig! We zijn net terug van Casa Campestra. Zo’n 
eens een stomme stoot moest uithalen en door haar stoel zakte. Het waren zo klapstoelen om in te liggen. Helaas stond hij niet zo goed open en zat Lynn op de grond met immens veel lachende mensen rondom, ik gelukkig nog het meeste van allemaal. Goed, de stoel terug rechtop gekregen was het echt genieten in een stralende zon! Het water van het zwembad was heel koud, maar toch hebben we er ons in gewaagd. Echt een middagje rusten en genieten. Rond 16u liep het oord helemaal leeg ( er waren al veel mensen door die enkel komen eten ). We betaalden onze rekening ( 128 bolivianos , voor ons eten + 2 grote flessen drinken van 2l ; dus in totaal was onze middag een goeie 16€ , geen geld ! ) en keerden terug naar huis.
We kregen net telefoon dat de Spaanse juf ziek is, dus de les is afgelast.
Nu wachten wij nog op nieuws of we nu morgen les moeten geven. We hebben er ons op voorzien van wel , maar ja , het is en blijft Bolivia dus je weet echt nooit.
Helemaal gerelaxed, beetje moe maar toch met n beetje bruiner kleurtje gaan we nu nog de avond in en morgen start week 6!
Maandag 6 april ’09
Vandaag, een wat rare dag met veel gebeurtenissen.
Als eerste slecht nieuws, aangrijpend. Toen ik aankwam in het weeshuis kreeg ik te horen dat een van mijn kindjes gestorven is afgelopen weekend. Hij was vorige week geopereerd en moest
wat overgeven van de verdoving en dergelijke. Blijkbaar is hij er niet meer doorgekomen en is hij zaterdag overleden. Zo jong, zo schattig, moeilijk om te aanvaarden. Je ziet dat ook de mama’s er het moeilijk mee hebben. Logisch natuurlijk. Raar, heel raar allemaal.
Op school vandaag zijn we eindelijk van start gegaan met onze lessen Engels.
We begonnen in klas 7. ( ongeveer 5e leerjaar ). Veel tijd hadden we niet meer, aangezien ze op maandag met een hele ceremonie beginnen en zingen. Bovendien was de directeur op bezoek en werd alles wat plechtiger. Het nieuwe uurrooster ging van start. Eindelijk!
We beginnen dus in de 7e klas./ De les verliep vlot en eindelijk nog eens lesgeven deed deugd! Ze werkten goed mee, maar de tijd vloog voorbij. Er waren ook enorm veel ouders aanwezig op de school. En tijdens de speeltijd kwam Vidal ( de papa die ons veel helpt en ook voorzitter van de ouderraad ) ons halen dat we bij de mensen moesten komen. We werden daar voor de leeuwen geworpen. Hij stelde ons voor en we kregen een groot applaus, nadien moesten we een woordje uitleg geven wat we deden wie we waren en alweer kregen we een groot applaus. Dat was wel leuk, een teken van appreciatie kan echt deugd doen! Na de speeltijd gingen we i
n het eerste middelbaar les geven. Deze klas zijn met de volle 9 leerlingen! De les ging dus wat sneller, maar ze zijn soms wat tam. Alleszins was het wel geslaagd en op het einde hebben we wat Engelse liedjes gezongen. Ook het Vlaams kwam aan bod. Ze hadden de smaak te pakken want we moesten maar liedjes blijven zingen. Toen het alweer speeltijd was dachten we dat het erop zat. Omdat Servando ons had gezegd dat de eerste klas die we gedaan hadden klas 7 + 8 was. Bleek dit niet te zijn. De directeur wist het zelf niet zo goed. Dat was trouwens een vriendelijke mens ( was de eerste keer dat we hem zagen). De directeur hier op een school is totaal anders als bij ons. Hij is nauwelijks op school en regelt andere zaken, meer vanop afstand. Plots werd klas 8 ontdekt. In het kantoortje waar wij vroeger zaten, waren nog 3 leerlingen. Bleek dat klas 8 te zijn. Van de tijd die nog overschoot hebben we daar nog les gegeven. Bijna privé onderwijs. Want 3 leerkrachten voor 3 leerlingen, waaaaw J.
We keerden tevreden terug naar huis, maar niet zonder hindernissen. We hoorden vaag al iets van een blokkade. Bleek dit dus echt een hele wegversperring te zijn. Allemaal mensen o
p straat, stenen overal en de weg was afgezet met wat ze maar konden vinden. De bus kon er dus allesbehalve door. ( De enige drukke weg tussen Sacaba en Cochabamba) We wisten totaal niet wat er gebeurde dus wat roep je dan? Señior, Que pasa por favor? Kregen we daar een uitleg dat de bus er niet door konden, er was maar 1 oplossing: te voet. Ramptoeristen als we zijn vonden we dit geweldig! De blokkade omvatte veel personen, maar waarom die nu net was hebben we niet zo goed begrepen. Ik vroeg het aan een paar mannen, en die zeiden iets van dat er een familie niet toegelaten werd op een school. Bolivianen komen blijkbaar voor alles in opstand en vormen blokkades. Gekke mensen zijn het soms hoor! Alleszins, we wandelden verder, spelen nog wat ramptoerist en nemen wat verder terug een bus. Ritje overleefd!
Wat een dagje kan je dus wel zeggen…
Dinsdag 7 april ’09
Pfff, wat een dag!
’s Morgens gingen we een bezoekje brengen aan de mens die onze goalen gi
ng maken. Geen goed nieuws, het ging nog wat langer duren. Hij had precies ook iets aan zijn oog want daar lag zo’n vies lapje op. Hij zei dat het deze week of de week nadien is. Hopelijk, want het begint te duren hoor! Bovendien is het zaterdag 18 april groot feest op de school voor de verjaardag van de school en de dag van het kind nu zondag. ( Wordt op 1 dag gevierd) Dus als de goals er dan staan , dat zou wel leuk zijn.
Daarna gingen we verder met het maken van onze volgende les Engels en het opstellen van het leerlingvolgsysteem. Plots kwam Rianne op bezoek met een heleboel boeken. Daarbij kon ze wel wat hulp gebruiken. Dus hadden we daar weer wat te doen. Al gauw werd het middag en tijd om naar huis te gaan.
’s Middags was echt geen pretje in het weeshuis. Om de 2 dagen wisselt het van mama. Dus er zijn 2 mama’s. De ene apprecieert echt wat ik doe en dat ik kom helpen, maar de andere helemaal niet. Vandaag was het dus die andere. Het lijkt alsof ik niet goed genoeg ben, omdat ik geen Spaans kan misschien, ze zegt amper iets tegen mij,… ach ja. Ik blijf het dan maar echt doen voor de kinderen denk ik soms.
’s Avonds nog Spaanse les en de dag zat er weer op.
Woensdag 8 april – donderdag 9 april ’09
Woensdag , een dag die weer voorbij ging. ’s Morgens werken , ’s middags werken.
Er zijn weer 2 nieuwe kindjes van zaal 2 bij mij gekomen. Aangezien er ook 2 geadopteerd zijn, werd het zaaltje al wat leeg…
Donderdag, witte donderdag, Santa jueves.
’s Morgens gingen we alweer aan de slag op school. In de namiddag zoals gewoonlijk in het weeshuis. We zijn een half uurtje vroeger gestopt omdat we naar de kerk gingen met Yolanda. Wat een trip! We zijn net terug. Blijkbaar is het hier een belangrijke avond. Het was echt gek! Iedereen, echt iedereen kwam op straat. De bedoeling is om van kerk tot kerk te gaan, te kijken naar Jezus die ‘tentoongesteld’ is en dan weer naar de volgende kerk. Super om te zien! Bovendien krioelen de straten van kraampjes. Ook de tafels en stoelen zijn bovengehaald om de straten te vullen. Jong, oud, alles kom je tegen!
In de kerken lijkt het alsof je aanschuift voor een belangrijk optreden. Eerst dachten 
we naar Faithless te gaan , dan leken we plots op Werchter te zijn. Maar nee, het was in de kerk. Langs alle kanten werd er geduwd en getrokken, verschrikkelijk soms! En dat alles om enkele minuten Jezus te zien en weer door te gaan. Ongelofelijk. Ik kan het moeilijk beschrijven, de straten lijken zoals op de Gentse Feesten. Het was wel super om eens mee te maken. En de kerken zijn zo verschillend maar wel prachtig.
Een weetje: morgenavond wanneer Jezus gestorven is, denken de criminelen dat ze ‘alles’ mogen. Hun excuus is dan, dat Jezus het niet kan zien, omdat hij gestorven is.
De dagen blijven vermoeiend en lang. Maar alles wordt wat routine. Stiekem kijken we uit naar weer eens wat nieuws. Het schilderwerk zit er nog niet op , daar moet ook nog heel wat aan gedaan worden. Onze goalen duren nog wel effe. En de andere 2 projecten zitten wat strop. Maandag beginnen de laatste 4 weken…
We wouden dit weekend naar de incaruïnes gaan, maar dat hebben we ook nog even uitgesteld. De zoektocht naar nog medereizigers is net gestart aangezien het iets te duur is met ons 3.
Morgen, vrijdag, is het hier een grote processie (iedereen is naar het schijnt in het zwart ), uiteraard gaan we kijken. Benieuwd wat dat zal geven!
Maar dat verhaal volgt vast nog!
De countdown is gestart, we zitten officieel aan de helft!
Hasta Luego!
Lynn x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten