Vrijdag 17 april – zaterdag 18 april ’09
Op vrijdag gebeurt zoals gewoonlijk de klusjes. Daarbij hoorde natuurlijk wat genieten van de zon die alweer straalde! Zalig gewoon!
We moesten op tijd in ons bed want zaterdag moesten we er alweer vroeg uit!
Het was schoolfeest en daarop konden we natuurlijk niet ontbreken. En wat een schoolfeest dat is geweest. We kwamen aan op de school en er werd ons onmiddellijk een spel in de handen gesto
ken. Ik had maar iets aardig. Ik moest de letters van het alfabet op papiertjes schrijven en dan moesten de kinderen zeggen of het een klinker of medeklinker was. Heel simpel dacht ik, bleek dit zelfs voor de grotere soms nog een probleem te zijn. Vooraleer ze begonnen aan de soort vlaamse kermis was er een clown om wat sfeer te brengen. Iets gek alleszins. Nadien kwamen ze naar ons om de spelletjes te spelen. Dit was in de blakke zon waardoor we nu lekker rood zien en gloeien in ons gezicht. Hoera! Het was wel leuk en de kinderen beginnen ons ook al echt te kennen.
Daarna gingen we terug naar het schoolplein. Daar werden we verzameld in een kamertje. Er werd een speech gegeven door verschillende mensen. We kregen zelfs een boeket bloemen omdat we geholpen hebben en omdat de school een jaar bestaat. Leuk natuurlijk! Ons huis krioelt intussen al
van de bloemen, maar het zijn echt mooie! Zeg he
t met een bloemetje… Daarna kwam Rianne met een Hollandse dans op de proppen, bleek dit gewoon de vogeltjesdans te zijn. Met alle leerkrachten werd dit natuurlijk gedanst, lachen! Ze bleven het maar herhalen en opnieuw spelen. Gelukkig deden de kinderen nadien ook mee, het was echt leuk! Dansen tot en met. Toen werd er ook nog andere muziek opgezet en ging het hek van de dam. Het grappige was dat al die kinderen zo naar ons keken en ons steeds nadeden. De liedjes klonken bekend in de oren van in het weeshuis, maar nu leerden we de gepaste gebaren erbij. Super! Het werd echt een dansfeest!
Toen iedereen veel te hard aan het zweten was en ook wel wat moe werd, gingen ze in de formatie staan en naar de klassen. Er was voor iedereen gekookt en dus werd er per klas gegeten. Ondertussen gingen we bij de DJ op zoek naar Engelse muziek , bekend voor ons en het werd gevonden! Dus gingen we verder met dansen, die kinderen gingen er helemaal in op. Echt grappig om zien. Uiteraard kregen wij ook nog een hapje te eten. Er werd ons ook nog chicha aangeboden, ik heb het eens geprobeerd, maar echt mijn ding is het niet. Het is een alcoholische drank, typisch van hier, gemaakt van maïs. Ze hadden hier 3 gigantische vaten besteld. Dus het feest voor de ouders ging nog wel een tijdje door. Wij gaven het op, Nele ging nog even mee voetballen maar op onze sletsen ging het wat moeilijker, bovendien was het wat te warm. We trokken naar huis, moe en voldaan. Maar de zon was er nog, dus gingen we nog wat genieten bij de fontein.
De dag was nog niet voorbij. ’s Avonds gingen we nog een stapje in de wereld zetten. Carolina nam ons mee naar een cafeetje ( er bestaan er dus toch ! ) om iets te drinken. Uiteraard gingen we weer voor wat anders, een nieuwe cocktail. Het was iets heel gezellig en het kon zoals een jeugdcafé bij ons zijn. Er waren ook veel mensen yenga aan het spelen. Later kwamen er nog 2 vrienden van haar ons vergezellen en een tijdje nadien zaten we met z’n
Zondag 20 april ’09
Veel te laat lagen we natuurlijk in ons bed om er veel te vroeg uit te moeten. Om 9 uur werden we opgepikt door een taxi die ons naar incallajta zou brengen en ons vergezellen voor de hele dag. Een autorit van liefst 3uur, waar een heel stuk op kasseibaan tussenzat en met een enorme afgrond naast ons. Maar de prachtige beelden onderweg waren adembenemend. Ook al heb ik een klein dutje gedaan onderweg. Rond 12 uur kwamen we dan aan. De auto moesten we ergens droppen en we moesten nog een eindje wandelen. Stromende rivieren en beekje kruisten ons pad en we kwamen helemaal tot rust. Ik had trouwens helemaal het gevoel dat ik alleen op de wereld was en zo vrij als een vogel! Zalig gevoel eigenlijk, tussen al die bergen en de zon op je snoet.
We kwamen aan een gebouwtje terecht waar we inkom moesten betalen en een mevrouw ging mee met ons op pad. We klommen de bergen op , kwamen prachtige ruïnes tegen. Bovendien waren er een heleboel mensen daar ook aan het werken in de ruïnes om ze proper te houden. Prachtig om te zien eigenlijk. Hoger en hoger de berg op en het uitzicht was alweer adembenemend. Op ons pad kwamen we ook een enorme waterval tegen. Het was verschrikkelijk koud, maar wel mooi! Zo ging het verder en voelden we ons echt in de lion king, maar niet te vergeten : The king of the World aan de rand van de berg. Jack & Rose werden ook even nagespeeld. Terwijl we van dat moment genoten, aten we ook nog een oreo ( koekje ) op de orero. Een deel van de ruïnes dat ze zo noemen.
De weg terug was even prachtig en de autorit ook. We leerden nog wat plaatselijke muziek kennen, die we nu echt kunnen beginnen meezingen!
Alweer een prachtige dag, alweer een geweldig weekend achter de rug!
Moe maar voldaan beginnen we morgen weer met een werkweek en lesgeven. 
Maandag 20 april – woensdag 22 april ’09
Een nieuwe lesweek, met op maandag normaal gezien engelse les. Tot we op de school aankwamen en bleek dat het lessenrooster alweer veranderd was. De kinderen hebben nu blokken les van 40 min. Eigenlijk veel beter. Daarbij hebben ze in de 7e & 8e klas 2 keer een blokje van 40 min en in het middelbaar 2 blokken van 30 min. We konden dus meerdere dagen aan de slag. Tijdens de speeltijd kregen we nog wat overschot van eten te verorberen met de leerkrachten. Ze begonnen ons uit te vragen hoeveel Boliviaanse jongens we al hebben als liefjes. Het was nog wel grappig, ze vonden dat we er van moesten profiteren nu we zo ver van huis waren. Haha !
Ook hebben we met de meester van curso 4 afgesproken dat we de dag nadien een initiatie les zouden geven. Eindelijk! De laatste voorbereidingen werden dus nog op punt gesteld.
De voormiddag zat erop en we keerden terug naar huis, met hoeeraaa post!! Een brief toegekomen , eindelijk de eerste post, superleuk !
De namiddag ging zoals gewoonlijk zijn eigen gang. De laatste dagen weeshuis gaan in. Veel kakkebroeken uiteraard deze week, het was alweer een tijdje geleden. En aangezien de pampers opwaren en ze geen nieuw onderbroekje krijgen in de namiddag loopt het recht de schoenen in. Hoera! Opkuisen die boel.
Gelukkig gaan we veel buiten spelen met de kinderen aangezien de zon hier weer van de partij is! Dat is voor die kinderen ook wel leuker. Dinsdag hebben ze wel een gek goedje gekregen, dat een ijsje moest voorstellen. Het was maar iets plakkerig en flashy groen geel paars roos, alle ja, de kinderen hing vol met allemaal kleuren en ik ook natuurlijk.
Ik moet toegeven dat het werk al een beetje tegensteekt maar dat ik die kleine snotters wel heel hard ga missen.
Op dinsdag op de school was het lessenrooster alweer veranderd, nu moesten we nog op 2 dagen lesgeven. Jammer genoeg op vrijdag, daar gaat onze “vrije” voormiddag. Maar erg vinden we dat niet, want het lesgeven vinden we op zich wel echt leuk. De kinderen in de lagere klassen zijn heel enthousiast. Ook al maken ze hun huiswerk niet , hebben ze hun boeken niet bij,… Ze willen wel Engels leren, maar ja, wat wil je , als je zo 3 coole leerkrachten voor je hebt staan? J In het eerste middelbaar namen we ook een test af. Het was verschrikkelijk. Dat is de klas die het minste geïnteresseerd zijn, de test ging dus ook allesbehalve. We hebben ze meer moeten helpen dan dat ze zelf iets hebben ingevuld. Het ergste van al was nog , dat ze zelfs de klok nog niet konden lezen. Zelfs niet in het Spaans! We moesten ze nog uitleggen naar welke wijzer ze moesten kijken. Verschrikkelijk eigenlijk. En daar zitten dan leerlingen van 16 jaar. Gelukkig hebben we tonnen geduld in aanbieding en hebben we ze dan maar geholpen. Anders doen ze toch maar of hun bank van de bakstenen valt en ze zich zo bezighouden. Volgende keer krijgen ze opnieuw een test, ik ben eens benieuwd of er ook maar iets zal verbeterd zijn. Ik vrees er eigenlijk voor.
De lessen op zich zijn eigenlijk best grappig. Ze hebben echt problemen met de uitspraak en soms is het al eens moeilijk om je in te houden van het lachen. Gelukkig snappen ze dat toch een beetje. Maar wat wil je , de v wordt hier altijd als een b uitgesproken. Dus seven wordt steeds seben. Het gaat al zover dat ik mezelf soms al misspreek. Het Spaans zit al in m’n genen! Op woensdag hebben we verder de lessen wat voorbereid en zijn we nog steeds op zoek naar onze goalen en intussen naar basketballen. Ook werd het EHBO-materiaal gesorteerd en staat het klaar om eindelijk naar de school te verhuizen. Het werd tijd!
Donderdag 23 april – vrijdag 24 april ’09
Donderdagvoormiddag namen we de tijd om de was te doen, dat was alweer een hele boel. Daarna trokken we nog eens naar de cancha om wat souvenirs in te slagen. Het blijft toch echt een moeilijke job, maar alweer vonden we wat van ons lijstje en werd er wat geschrapt. En werd mijn collectie oorbellen werden uiteraard weer aangevuld. Ik kan al bijna een maand overleven met elke dag nieuwe oorbellen. Zalig toch?
Maar we moeten er hier van profiteren nu het zo goedkoop en uniek is.
De laatste middag in het weeshuis ging wat trager vooruit. De kinderen beginnen eigenlijk echt zwaar te wegen om ze steeds op te nemen. Dus mijn rug, ja die ziet ook dikwijls af. Ik lijk soms al een bomma. J
Vrijdagmorgen, lesgeven! Door het nieuwe rooster moeten we nu ook werken op vrijdag.
De lessen gingen nog wel vlot vooruit en we stonden voor een aangename verrassing. Eindelijk zijn de goalen gearriveerd. Wel enkel het ijzer en dus nog geen hout, maar we zijn al blij dat ze er eindelijk zijn. De meneer die ze gemaakt had, had nog beloofd ze in de grond te komen steken met cement, maar helaas is dit niet gebeurd. Vidal beloofde ons dat de ouders nog eens een dag komen werken en ze dan in de grond steken. We zullen zien. Hopelijk zien we er nog iets van voor we vertrekken, want nu begint het toch te korten, nog 2 weken!
Er liep ook een jongentje met tandpijn. Ze riepen ons om eens te kijken wat er was. Ik vroeg hem zijn mond open te doen en daar stonden 2 rotte tanden te blinken. Vol met gaten, het is niet moeilijk dat die jongen zoveel pijn heeft. Dat moet verschrikkelijk zijn. Er was een mama die er tandpasta op wou doen om de pijn te verzachten, maar we vertrouwden het zaakje toch niet en hebben het afgewezen. Het jongetje is naar huis gegaan, we hopen dat hij naar de tandarts gaat, maar we vrezen ervoor. Waarschijnlijk zal er geen geld voor zijn. Hij zag er echt droevig en triestig uit, we kregen er medelijden mee. Logisch toch?
We probeerden ook een nieuw fruitje deze week : Pakay, heerlijk! Het ziet eruit als een groene banaan, maar binnenin zijn het allemaal witte bolletjes met een grote pit in. Heel speciale smaak en je ziet het hier veel. Ook salteñas werden geprobeerd. Dat is een gebakje met vanalles en nog wat erin, groenten fruit en een of anders sausje. Het was niet slecht, maar nu niet om te zeggen dat ik het elk dag zou eten. Leuk om geprobeerd te hebben uiteraard.
Morgen vertrekken we voor een weekend naar Chapare & villa Tunari. Een soort tropisch gebied waar het heel warm is hopen we. Maar dat verslag hoor je de volgende keer wel.
Ciau x
Geen opmerkingen:
Een reactie posten