druk druk druk!

Vrijdag 20 maart – donderdag 25 maart

Oh jee, het is alweer van een hele lange periode! Ik moet eerlijk toegeven dat ik nu nog maar een gaatje heb gevonden om eindelijk alles eens te noteren. Verschrikkelijk eigenlijk! Er is alweer van alles gebeurd de afgelopen dagen, druk druk druk!

Vrijdag is altijd onze klusjesdag, die werden dan ook gedaan! Ook werd ons visum verlengd, we mogen nu officieel 90 dagen blijven!

Zaterdag was klusjesdag. We trokken naar ons schooltje en gingen verder met verven. Wat een hels karwei eigenlijk! De ramen zijn allemaal met zo latjes en boogjes, ongelofelijk veel werk! Er zijn 4 kleuren verspreid over alle lokalen, we hebben enkel nog maar groen kunnen doen en dan is nog niet alles klaar. Verschrikkelijk! We gaan proberen om nog een zaterdag te gaan schilderen en wat ouders in te schakelen. Hopelijk gaat het dan wat vlotter! Om 18u vonden we het tijd om naar huis te gaan. Of eigenlijk op restaurant om onze zaterdagtraditie verder te zetten. Jammer genoeg bleek dat er plots geen bussen meer reden. De werkmannen die ook aan de slag zijn op onze school ( om de omheining te plaatsen ) waren behoorlijk met ons aan het lachen. Ach ja dan maar beginnen stappen. Gelukkig kwam er een bus uit de andere richting die vlug zijn route ging afmaken en ons dan kwam oppikken. Oef! We trokken naar America. ( Een grote straat die recht door Cochabamba loopt ) Daar vinden we heel wat eetgelegenheden die Amerikaans zijn en dus ook betrouwbaar voor ons. Tuesday werd het, heel gezellig en onze maagjes weer gevuld! Ook werd er een aperitief gedronken, een heerlijke mojito was lang geleden! ( Naast dan het mojito-ijs van Teo ) Maar wat vooral ongelofelijk was, is wat we maar moesten betalen. Voor alledrie ons eten met aperitief waren we slecht 16 € kwijt! We verschieten er nog steeds van!

Zondag trokken we naar Quicacolla ( of zoiets ) Een dorpje hier een 20 km vandaan. Gemakkelijk met de bus te doen. Ook de zon was terug gekeerd dus was het genieten. Het dorpje was een en al markt. Overal zaten er alweer mensen met al hun waren om te verkopen. Van tandenborstel tot toiletpapier, van fruiten en groenten dus een geitenpoot. Het krioelt er van de mensen en je kan straten ingaan en maar blijven kraampjes tegenkomen. Om verloren van te lopen. Gelukkig is ons oriëntatie-gevoel best ok en lopen we altijd juist! Een kerk was er ook te vinden. Alweer volledig wit, er was net een mis bezig, de mensen stonden tot achteraan tegen het raam geplakt om de viering te volgen. Helemaal anders dan bij ons, de mensen zingen liederen die je tot ver buiten nog hoort. Een zwaar orgel en grote boxen horen er ook bij. ( De kerk komt hier zeker geen geld te kort ) Daarnaast stonden er buiten aan de kerk allemaal versierder auto’s. Heel kitscherig. Linten met heel veel kleuren in een soort bloem, linten,… alles eropgeplakt. En waarom? Er was niet eens een trouw bezig ofzo, raar maar waar. De Bolivianen hebben echt gekke gewoontes!

Na een uur of 3-4 hadden we het toch gezien en keerden we met de bus terug. Het is en blijft zondag – rustdag en bovendien was er heel veel zon. Dus trokken ik en Sarah naar het parkje hier 20 m van. Bij de fontein hadden we ons dekentje opengelegd en bakken maar! Na een tijdje wouden we natuurlijk wat verfrissing en er was een fontein in onze buurt, dus wat doe je dan? Inderdaad, we kropen even over de hekkens en plonsten wat in het water! Zalig ! Alleszins hadden we een goed excuus. Als iemand ons iets zou komen vragen vertelden we gewoon dat we Europeanen waren en dat een fontein bij ons zoals een zwembad is. Er kwamen enkele mensen eens kijken, maar niemand zei iets. Ze vonden het best grappig. En voor ons? Een leuke verfrissing en even uitleven in de fontein! Bovendien bruin je daarna sneller.

Zondag zat er al weer snel op , met nog een Spaanse les ’s avonds was de week weer afgesloten.

Maandag, werkweek 4 start! We zijn hier al een maand, niet te geloven, de tijd vliegt vooruit! De laatste tijd hebben we niet meer zoveel geluk met de bussen. ’s Morgens duurt het altijd een eeuwigheid vooraleer we plaats hebben op de bus en om verbinding te vinden met een andere bus kunnen we soms ook een tijdje met onze vingers staan draaien. Deze week heeft een gemiddelde rit heen bijna 2 uur geduurd. Het steekt tegen na een tijdje, maar ja. Op maandag nam de papa van de ouderraad ons mee naar de winkels en plaatsen om te kijken naar basketringen. We hebben meer in de auto gezeten dan iets anders en dus werd het eigenlijk een verloren middag. Alleszins kregen we op enkele plaatsen een prijs aangeboden. Het is niet dat je hier gewoon naar een winkel gaat en dat koopt. Nee, je moet naar zo’n kleine handelaars gaan en vragen om het te maken. ’s Avonds werden we nog verwacht op de vergadering voor het kamp. Wat we hoopten dat niet zo laat ging worden, werd veel te laat! Met gevolg dat we al direct slaaptekort hadden! Maar als leerkracht ben je dat gewoon, dus ga je toch gewoon door! J

Op dinsdag kregen we dan de prijzen. Het werd 7000 bolivianos voor 2 basketringen bovenop een voetbal/handbal goal. ( Dat zie je hier veel ). Daar gingen onze ingezamelde centen en werden de goals besteld. Volgende week worden ze geleverd en dan maar hopen dat ze gebruikt worden! Dinsdag startten we ook met ons EHBO-project! Eindelijk, niet dat ik er zo naar uitkeek, maar eindelijk starten met zo’n project geeft wat meer voldoening. We maakten een kantoortje met een tafel en stoelen. Inderdaad, planken op bakstenen. Gezellig koud en hard aan onze kont! De bedoeling is dat we een boekje maken met daarin informatie over situaties die kunnen voorkomen. Daarbij staat vermeld wat de leerkracht moet doen en welk materiaal er nodig is. De informatie hebben we allemaal uit ons boek gehaald, het is nu vertaald in het Engels. We hebben alles uitgeschreven, dus de volgende stap is naar Spaans. Maar onze leerkracht Spaans kan ons daarbij wel wat helpen, vandaar dat het ook in het Engels staat. Dus dat is onze volgende stap dan.

Woensdag werd een historische dag. We lachen er ons nu nog altijd een breuk om. ’s Morgens moesten we nog langs ’t stad om geld af te halen om de goalen te betalen. Dat ligt helemaal niet op de weg die we moesten hebben dus zochten we nog een bus langs America, daar konden we dan weer wel de juiste bus nemen. Maar zoals we al weten is het verkeer hier verschrikkelijk, auto’s stoppen niet en rood is soms maar rood. Dus, we zochten een bus naar America. Voor de lichten stond een bus, en Sarah ging vragen of die langs America reed. Maar die bus stond niet aan de kant en plots werd het groen. Bleek dat die bus dus de goede richting op ging en Sarah stapte op. Enkel deed ze niet zichtbaar teken naar ons en vertrok de bus voor ze het wist. Daar ging Sarah op de bus en we stonden verbaasd te kijken aan de kant. Proberend over te steken tussen de razendsnelle taxi’s naar de bus. Sarah hing uit de bus naar ons te roepen maar we geraakten er niet. Ondertussen riep ze ook iets naar de chauffeur, maar die kon ook niet stoppen. Dus wij liepen daar te zigzaggen tussen die auto’s, Sarah in paniek op de bus ( had ook niets van geld bij zich ). En die mensen op de bus maar lachen. Uiteindelijk toch nog op de bus geraakt, we werden wel wat aangekeken. Hoe zou je zelf zijn? Als je eentje ziet in de opening van de bus roepen en de andere twee als gekken tussen de auto’s zigzaggen lopend achter de bus. We liggen er nu nog steeds plat van het lachen om. Een mooi hoogtepunt mogen we wel zeggen!

Donderdag mochten we op het schooltje ons houten kantoortje verlaten en ergens anders gaan zitten op normale stoelen. En waar het iets warmer was! Wat een luxe! We hebben wel geluk dat Edgar ( iemand die daar werkt voor Foster Parents Plan ) en de papa van de ouderraad ons zoveel willen helpen! Ookal horen we in de auto bij de papa 6 keer hetzelfde lied per ritje, omdat hij denkt dat het cool is en we dat meezingen. ( Greece lightning in the mix met you’re the one that i want in the mix met summerlovin’ , the oldies dus ) Grappig in het begin, na een tijdje word je dat wel wat beu maar we blijven gaan , zoals gewoonlijk!

In het weeshuis gaat alles zijn gewone gang. De kinderen beginnen me nu echt wel te kennen, komen naar mij, vliegen rond mij. Heel leuk eigenlijk, ze geven me zelfs spontaan eens een kusje! Deze week moesten ze wel met hun matrassen op de grond slapen omdat de bedden naar het fabriek zijn voor een nieuw kleurtje. Ook hebben ze nieuwe gordijnen en een nieuwe band op het behangpapier gekregen. Heel leuk. Dat allemaal van Hollandse ouders die een meisje geadopteerd hebben. Zij hopen zaterdag eindelijk met hun dochtertje naar huis te kunnen vertrekken. Later komen er nog nieuwe kleren. Er zijn 2 van mijn kindjes terug naar hun mama. Op zich is dit wel goed, in de hoop dat de mama er nu wel goed voor zorgt. Voorlopig zijn we dus met 20!

Deze week heb ik ze leren dansen in een kring. Er zaten er paar in het midden en met de anderen werd er in een kring rond gedanst. Je ziet ze dan zo lachen en hun best doen, super eigenlijk! Het jammere is een beetje dat ik echt aan de kleintjes gehecht geraak. Dus wanneer we ze dan terug moeten achterlaten zal dit een harde klop worden vrees ik .

Alleszins gaan onze weken supersnel, het is alweer donderdag.

Morgen vertrekken we op weekend met de kinderen van de Hollandse school. Benieuwd wat dat zal worden. Ik ga me er nu nog niet over uitspreken, dat hoor je later wel. Alleszins, het thema is Romeinen en daarin gaan ze extreem ver. Tot zelfs het laten slachten van een kip, of dat echt gebeurd… We zijn met 8 begeleiders en 10 kinderen dus dat beloofd. We hebben er ook heel wat werk in gestoken om het voor te bereiden. Hopelijk regent het niet en wordt het een succes. Vermoeiend, dat wordt het zeker!

Maar dat verhaal hoor je zeker nog wel!

We worden hier ook veel overspoeld met Quetchua, alleen verstaan we daar nog minder van, dan het Spaans! Het duurde dus een tijdje voor de mevrouw door had hoeveel aardappelen we wouden en wij wisten hoeveel ze vroeg.

De laatste dagen worden we weer geteisterd door heel veel beten, alleen weten we deze keer niet van wat. Maar leuk, is anders!

Een maand is al voorbij, maandag start al week 5 van de 10 werkweken. De tijd vliegt werkelijk voorbij! Voor we het weten zitten we al terug in België.

Hopelijk keert de zon hier nog wat meer terug, want voorlopig zijn we de regen wat beu gezien. Het enorme verschil is echt moeilijk om mee om te gaan. Vanaf de zon tevoorschijn komt, kan het hier enorm warm worden!

’s Nachts stormt het hier dan enorm dat alles davert! Extreme verschillen.

Dit weekend verandert het uur in België. Dan wordt het 6uur verschil, het zal even raar doen. Nog een uurtje verder verwijdert.

Alleszins gaat alles hier nog supergoed!

Onze ingezamelde centen zijn op, en we zijn vertrokken met onze echt projecten, de kinderen beginnen ons te kennen en het Spaans? Dat wordt vlotter en vlotter.

Tot de volgende al maar weer!

Zoen ! xx

( Hou je vooral niet in om een mailtje of brief te sturen als je iets kwijt wil, roddels wil vertellen of gewoon je verveelt J )

Hou je klaar, het is weer een heel pak!

Donderdag 12 maart – zondag 15 maart ’09
Alweer een tijdje geleden, dus tijd voor een update !
Donderdagmorgend trokken we naar de cancha. Een hemelse plaats, zeker voor Lynn! Enorm veel kraampjes met goedkope souvenirs. En dan nog typisch Boliviaans ook, ik kan me er blut kopen. ( En wees maar zeker dat ik het zal doen! )
’s namiddags was het alweer de laatste dag in het weeshuis. Kakkebroeken, pis op je voeten, het wordt een gewoonte.
Omdat we donderdagmorgend onze vrije ochtend hadden, was het deze keer wel op vrijdag werken. We hebben van Rianne een methode kregen waarmee we les moeten geven op school. Alleen stond dit boek nog vol met fouten, en was het dus aan ons om de fouten eruit te halen. Voor zover we dit konden, hebben we dat ook geprobeerd. Nadien, de bus op en het laten kopiëren en inbundelen. Voor 70 cent per boek lag het de volgende dag klaar voor ons.
’s Middags werden we verwacht bij Annemieke. Een Nederlandse dame die hier al 10 jaar ‘tijdelijk’ woont zegt ze. Ze werkt in de Nederlandse school en had ons uitgenodigd om te komen eten. Je gelooft het misschien niet, maar we hebben daar cactus gegeten, de vrucht ervan natuurlijk. ( helemaal niet slecht, het ziet oranje, is redelijk zoet maar heeft wel grote pitten ) Daarna kregen we kip met rijst met chocoladesaus. Iets typisch Mexicaans, en speciaal was het wel. De chocoladesaus had nog een extra pittig smaakje. Je moet er voor zijn of niet. En ik was er wel voor. Je moet van alles eens proberen natuurlijk !
’s avonds kregen we bezoek van Sylvia. Zij kwam eens langs om met ons kennis te maken. Sylvia geeft ons vanaf deze week, 3 uur Spaanse les. Op dinsdag, vrijdag en zondag een uurtje. In het begin ging het nog over de lessen, naar het einde toe kregen we haar volledige mening over de president en de toestand van het land.
Zaterdag, terwijl Nele & Sarah om de cursussen gingen begon ik alvast met de was. Thuis lijkt de was doen zo gemakkelijk. Hier is het een hele karwei. In bad wordt alles zorgvuldig gewassen, gespoeld en nadien buiten opgehangen. Een klusje om armspieren van te krijgen! ( Ja hoor, ik heb al bijna 2 grote heuvels op mijn bovenarmen! )
In de namiddag trokken we op terreinverkenning met Annemieke. Binnen twee weken gaat de Nederlandse school ( = 10 kinderen , want deze school is vrijwillig en in de namiddag ) op kamp. Dan trekken ze een weekend naar een dorpje verderop. Dit jaar wordt het kamperen. En Annemieke vroeg aan ons, of we niet mee wouden als leiding. Nederlands praten en een weekendje kamperen? Dat was geen twee keer nadenken! Dus trokken we zaterdag naar het domein. Natuurlijk op mijn teenslippers, kwamen we in een woestijn terecht, op een berg, plots aan een rivier, botsend op een groot varken, huppelend over een hangbrug, ploeterend door de rivier,… een hele trip. Maar wel een super terrein. Enkele gevaarlijke kantjes zoals een paar keer een afgrond, de donkere stukken,… Nu wisten we toch al, wat ons te wachten stond. ’s Avonds gingen we nog gezellig pizza eten met z’n allen. ( met het hele gezin van Annemieke ).
Zondag, nog nooit heb ik hier zo lang kunnen slapen! Het was half 9, wat een record!
Het werd een rustige ochtend met nog wat zaken op orde stellen en gewoon wat ‘chillen’. In de namiddag trokken we naar Cliza. Geen idee wat dat was, maar naar het schijnt de moeite. We kwamen op een groene, soort toeristenbus terecht en reden tussen de bergen door. Prachtig uitzicht! Onderweg werden we nog even bekogeld met waterballonnen, enkele restanten van de carnaval. Tot we in de wild wild west aankwamen, zogenaamd cliza dus. Het stof vloog rond. Een hele droge, dorre stad. We wandelden door de straatjes en kwamen op een hele markt terecht. Daar zaten dan alle Bolivianen, allerlei spullen te verkopen. Veel vrouwen met fruit en groenten, wel 50 keer hetzelfde. Dan had je nog kramen die vlees verkochten, waar de vliegen opzaten. Je kon er van alles en nog wat vinden. Gewoon overal op de grond zaten de mensen verspreid. Cliza leek wel het einde van de wereld. Tot daar ging het en verder was er niets meer. Dan keerde iedereen terug. Na een uurtje hadden we het daar eigenlijk al gezien, dus sprongen we terug de bus op. Onderweg zagen we nog een gigantisch groot meer. Even een tussenstop was dan ook wel iets mooi meegenomen. Het water zag nu wel bruin en was eigenlijk maar vies, maar het uitzicht was adembenemend. Je kon er alleszins tot rust komen, ook al was er een beetje verderop een soort pretpark voor kinderen.
Toen we thuiskwamen stond er een grote pot perziken in sap op de tafel. We weten niet goed wat het is. Ik dacht eerst dat het rumptouph was, maar het ruikt niet zoveel naar alcohol. Alleszins, het stond al 3jaar in haar kast en nu was ze een nieuwe lading aan het maken. We moesten water in de blender doen, de perziken en wat sap erbij doen en alles mixen tot een sapje. Het smaakte vooral naar perziken met water, niet volledig mijn ding, maar ja, wat doe je als je eten krijgt van 3jaar oud? Je kan het toch moeilijk laten staan? Dus zullen we nog maar wat perzikensap drinken!

Normaal gezien zouden we morgen starten met de eerste les Engels. Alleen is het lessenrooster nog niet aangepast waardoor we nog niet kunnen beginnen. Dan is het maar afwachten en werken we voorlopig verder aan een ander project!

Maandag 16 maart & dinsdag 17 maart ’09
Gelukkige verjaardag broereman! Ook al zijn u zussen aan elk een andere kant van de wereld, toch denken we aan u! Ge hebt het nogal es getroffen met u zussen hé …
Maandag, een nieuwe dag, een nieuwe week die start. Les geven zat er nog niet in, dus trokken we naar de school. Het eerste deel hebben wel elk een andere klas geobserveerd. Ik stond bij de klas initiale. De kinderen zijn ongeveer een 4-5 jaar. Maar daar zitten ze dus echt al aan banken en hebben ze de letter A leren schrijven. Alles werd leuk en speels aangebracht, het was al veel aangenamer dan de andere lessen.
Na de eerste speeltijd zijn we op zoek gegaan naar bomen om die op het terrein te planten. We mochten van Servando ( conciërge ) geen nieuwe bomen kopen omdat er nog genoeg op het plein stonden ! Ja hoor, als je dode zwarte takken bomen noemt, hadden we er inderdaad een heleboel. Na lang speurwerk hadden we toch 1 boompje gevonden. Dat werd onze eerste boom! Waaaaw, met man en macht hebben we dat dingetje eruit gegraven. Edgar kwam een handje toesteken en de boom was er op 1 – 2- 3 uit. Het lag niet aan ons hoor, het lag aan de boom! Maar goed, de eerste boom werd verzet naar de zijkant van het speelplein. Na alweer een poosje zwoegen in de blakke zon, was onze eerste boom een feit! En trots dat we zijn. Volgende , de knikkerbaan. Eerst zagen we het groots. We wouden graag de baan afbakenen met houten planken; half in de grond. Helaas was dit mooier in gedachten dan in werkelijkheid. Het zou een hels karwei worden omdat de grond bikkelhard en droog is. Vandaar dat we de planken vervangen hebben door grote stenen. Stap 1 was klaar, het terrein was afgebakend. Ons andere grote probleem, perfect zand. Verderop lag een berg zand, dus met de kruiwagen het zand heen en weer slepen. Eerst het zand loskloppen natuurlijk. Achteraf bleek dit geen goed idee te zijn. Het zand zat vol met stenen en dus héél ongelukkig voor een knikkerbaan. We besloten het een dagje te laten “drogen” in de hoop dat het de dag nadien beter zou zijn. Niet dus.. Dan maar de schop erbij halen en alles opnieuw wegscheppen. Op zoek naar fijn zand om dan wel op de knikkerbaan te leggen en dit verleggen. Tweede hindernis overleeft ! Natuurlijk was dit niet alles.. Nee hoor, er stond nog een heleboel gras dat weg moest zodat alles ‘perfect’ zou zijn. We kregen voorhistorische gereedschappen in onze handen gestopt en begonnen dan maar het gras weg te doen. Dan staat er een beetje groen en moet je’t nog weg doen ook ! Ondertussen schoten we ook in actie met het schilderen. Geen gemakkelijk karwei op zich, want ofwel zie je niet wat je schildert ofwel kan je er niet aan. Alleszins hebben we al 1 lokaal afgekregen.
Dinsdagavond kregen we onze eerste les spaans. We leerden al het alfabet en enkele zinnen die we zeker kunnen gebruiken. Zoals kan je dat herhalen, ik heb het niet verstaan, of hoe zeg je dit, hoe spel je dat,…
Na de les was het vlug vlug naar het Bolivian house want daar hadden we afgesproken met de mensen van de Nederlandse school. ( Deze school is vrijwillig in de namiddag )
Annemieke had ons dus gevraagd om mee te gaan op kamp. Vandaar hadden we vergadering over het kamp. Niet dit weekend maar het weekend erop trekken we naar daar. We hebben de taken verdeeld en wij moeten nog 2 spelletjes in elkaar steken. Geen probleem natuurlijk. Wel waren we doodmoe & moesten we er natuurlijk de volgende dag weer vroeg uit!

Woensdag 18 maart & donderdag 19 maart ’09
Ok, ik moet eerst al toegeven dat alles wat door elkaar begint te lopen. Want woensdag zijn we aan de slag gegaan met het schilderen en dat staat hierboven ook al. Maar ach wat doet dat er toe? Alleszins, het groene lokaal werd geschilder en zo zagen wij ook half groen. De verf hier is niet op waterbasis en whitespirit kennen ze hier niet. Dat hebben we nochtans met handen en voeten proberen uitleggen. Wel hebben we een bus gas waarmee we gezellig dan wat van ons kunnen vegen. Natuurlijk moet dat bij Lynn weer fout lopen. ( Woensdag was het echt mijn dagje niet! ) Nele had wat verf van mijn arm gedaan met die gas en een half uur nadien stond die knalrood en brandend. Ach het is eens wat anders. Maar geen paniek, alles is weer opgelost. We roeien met de spaden die we hebben. Hihi.
Woensdag werd echt een pechdag. Hoffelijkheid hier in Bolivië bestaat allesbehalve. Lynn werd dan ook aangereden door een taxi. Op een zebrapad dan nog wel! Nu moet je niet het ergste gaan denken hoor, want het was maar een lichte tik. Maar die auto stond in de file en wij staken over op het zebrapad. De auto voor hem was al 1 m verder gereden, dus moest hij toch wel aansluiten zeker? Aandacht voor de voetgangers was er niet. Ach ja, ik heb es geroepen dat er wel een zebrapad ligt, maar blijkbaar verstaan ze hier geen Nederlands… Daarna op de bus naar Sacaba. De deur van de bus vloog altijd maar open, waardoor Lynn altijd maar weer moest sukkelen om die deur dicht te krijgen. Die oudjes gaan zich natuurlijk niet verzetten van hun plaats in de bus en Sarah & Nele zaten vooraan bij de chauffeur. Gesukkel tot en met! Daarbovenop stopte de bus helemaal niet waar we moesten zijn en moesten we nog een heel eind stappen. Dat doen we natuurlijk niet, hup op de volgende bus die wel zover reed dan maar. In het teruggaan kregen we maar geen verbinding met een andere bus, waardoor we op 20 min thuis moesten eten en ons omkleden om naar het weeshuis te gaan.
In het weeshuis was het niet zo aangenaam. Het was een andere mama deze keer. ( Er wisselen namelijk 2 mama’s elkaar af, de ene is een redelijk jonge en aangename , de andere is niet echt aangenaam en heel brut tegen de kinderen ).
Deze mama kan niet echt hulp verdragen, ook al werk ik er nu al 3-4 weken! Als ik een kindje verzorg en was ( met liefde ) doet zij dit nog eens opnieuw, zonder liefde. Het is echt niet leuk om te zien hoe zij met die kinderen omgaat. Ze laat ze ook enorm lang op hun potje zitten terwijl hun behoefte eigenlijk al gedaan is. Het is al zover gekomen dat de kinderen die mama negeren en wachten tot ik kom, om hen te helpen. Zeker met het eten. Ik zal nooit vergeten hoe zij kinderen eten geeft. Verschrikkelijk gewoon. Ze neemt het hoofd vast, blijft maar eten in de mond proppen en begint nadien op het voorhoofd te slaan. Als het kind zich dan verslikt of het terug uit die mond komt , krijgt het nog een klets ook. Dus wel te verstaan dat de kleintjes liever eten krijgen van het vliegtuigje dat komt aangevlogen bij mama Lynn. Je zet je erover en denkt gewoon dat je het moet doen voor de kinderen.
Het leuke is wel dat ze me echt beginnen te kennen. Ze vechten zelfs al om bij mij te zitten ( ok dit is niet zo leuk ) maar ze komen spontaan naar mij, lachen, geven me een kusje. Alleen al daarvoor ga je zeker elke dag helpen.
Op donderdagmorgend hebben we wat kunnen uitslapen en onze taken wat op orde kunnen brengen. We hebben namelijk beslist dat we niet naar de school gingen omdat we daar toch niet echt verder kunnen met al die leerlingen rondom ons. Vandaar dat we zaterdag een hele dag naar Sacaba trekken ( hopen op goed weer! ) en verder gaan schilderen. In de namiddag waren het alweer de laatste uren van de week in het weeshuis.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn draad wat kwijt ben doorheen al mijn “verhalen”. Dus als er dingen dubbel instaan, mijn excuses.
We hebben zonet onze tweede spaanse les achter de rug en hebben alweer een hele lijst huiswerk gekregen. We worden zelfs verplicht om naar de spaanse televisie te kijken! Als dat geen leuk huiswerk is. Hihihi

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje verder. De laatste dagen heeft het al enorm veel geregend jammer genoeg. En dan is het een uur nadien weer snikheet. Verschrikkelijk! Bij ons verandert het uur niet, dus binnenkort leven we op 6uur verschil met thuis.
Ik ben effe helemaal mijn kluts kwijt dus ik hou het hierbij. We gaan zodra naar het internetcafé om alles te posten.
Hasta Luego!
Lynn xx

Ik probeer volgende keer nog wat foto"s!

het leven gaat hier verder..

Ik kom hier op het internet en ben aangenaam verrast door een heleboel mailtjes. Allemaal van mijn leerlingen van het 6e leerjaar! Bedankt, dat fleurt heel wat op. Erg leuk dat ze nog aan me denken en gewoon de vele verschillende mailtjes natuurlijk!

Woensdag 4 maart ’09

In de morgend was het weer wachten geblazen. We hadden onze planning opgesteld met de projecten daarin. Rianne kwam langs om onze planning te bespreken. Alleszins was het goedgekeurd, maar plann

en in Bolivie blijkt niet de normale gang te zijn. We konden beginnen aan de projecten en zien hoe ver we geraken. En de tijd dat we ervoor nodig hebben. Nou, dat zien we dan wel weer natuurlijk. We waren alleszins al blij dat de projecten goedgekeurd waren en dat we hopelijk snel echt aan de slag konden gaan.

Nog wat genieten van het zonnetje, even op internet en in de namiddag werden we terug in het weeshuis verwacht. Vanaf nu gaan we elke dag van 15u tot 18 u daar werken.

Vandaag dus voor de eerste keer in de namiddag. Toen ik in mijn zaaltje kwam, lagen de kleine niños nog allemaal te slapen. Ze worden wakker gemaakt, badend in het zweet. De kleintjes moeten allemaal naar de baño gaan, dat is de wasplaats met toiletten. Een voor een moeten ze op potje gaan of toilet, worden ze wat verfrist, haar gekamd en moeten ze naar de speelzaal. Volledig proper is niet haalbaar natuurlijk, ze hangen nog altijd wa

t onder het eten en een geurtje. Una baso con leche krijgen ze nadien met enkele koekjes. Het is dan al bijna 4uur. Dan gaan we samen met de kinderen in het park buiten spelen. Er staan allerlei speeltuigen waar ze zelfstandig ( de meeste toch ) wat kunnen spelen. Op dat uur zijn de kinderen van de tweede en vierde zaal ook aan het spelen in de tuin. Na een tijdje spelen, worden alle kinderen van zaal 3 en 4 verzameld ( meestal in het theater = een plaatsje met allemaal banken) Ze krijgen dan nog een vieruurtje en tot aan het eten mogen ze nog wat verder spelen. Ofwel met speelgoed dat de mama’s aanbrengen ofwel een spel met de mama’s. Hangt af van dag tot dag. Nadien gaan we eten. Niet altijd zo’n leuke taak. Want sommigen willen niet altijd eten. Toch moet hun bord leeg, dus dat is helpen en wachten geblazen. Na het eten is 18u al gepasseerd en zit onze dag erop.

Die avond gingen we vlug naar huis want om 19u werden we al in het Bolivian house verwacht. Dat is een internationaal huis waar mensen een kamer kunnen huren. Normaal zouden wij daar ook zitten, maar de eigenaar is zou ‘louche’ dat dit bij velen fout loopt. In het Bolivian house krioelt

het van de Hollandse meisjes. Met hen hadden we dus ook afgesproken. Er waren weer heel wat nieuwe en we waren al met een groepje van 12 die Nederlands konden praten. ( Of voor ons, soms iets dat er op lijkt ) Het was gezellig en lekker eten. Na de afwas, de taxi op en richting huis.

Donderdag 5 maart – zondag 8 maart ’09

Vandaag is het zondag en het is hoogtijd dat ik nog eens wat aanvul!

De vorige dagen hebben we vanalles en nog wat gedaan.

Zo zijn we donderdagmorgend meegegaan met Rianne naar het schooltje in Sacaba. Omdat Rianne vorige dag jarig was, hadden de kinderen en professoras verschillende dansjes voorbereid. Heel leuk om te zien, met de gepaste kledij en muziek! Daarnaast kregen we ook een of ander drankje, bleek gemaakt te zijn van maïs. Afschuwelijk ! Maar uit respect toch maar leegdrinken, niet denken, drinken en slikken. We gingen ook nog even rond op de school, trokken nog wat foto’s , bekeken onze mogelijkheden,… Nadien kregen we nog een bereide maaltijd door de mama’s. We waren al vanalles aan het

binnensmullen, toen Rianne zei. “ Oh ja, meisjes, jullie moeten maar niet van de groenten eten, dat zal nog niet goed gaan “. Djuh ! Te laat.. We hadden alledrie al wat tomaat en ajuin op. Dat hebben we dan maar laten liggen voor het was en de rest nog proberen opeten dat nog overschoot. Gelukkig hebben we nog geen last gehad van onze darmen. Nadien terug met z’n 6 in het kleine autootje van Rianne. Ik vooraan op de schoot van Nele, wat een helse rit! Jeetje, de rijstijl hier is nog erger dan je het je kunt voorstellen. Bovendie

n moeten we de eerste 20minuten op een baantje rijden, dat je amper een baan kan noemen. Zand met veel keien en putten, een rivier waardoor je moet rijden,… Dan denk je oef, je bent uit de ‘woestijn’. Kom je op de baan, nog erger! Omdat we haast hadden, scheurde het karretje over de baan en kwamen we 40 min later terug in Cochabamba aan. Vlug onze schorten nemen om te gaan werken en terug een middag in het weeshuis. Ik weet dat het niet mag , maar toch krijg ik al enkele favorietjes in het weeshuis. Sommige zijn zo schattig! Je zou er alles voordoen om nog maar een lach op hun gezicht te zien verschijnen. Ook al is het daar niet allemaal in orde en goed, een lach kan echt je dag goed maken! Een vermoeiende dag alleszins! Dus hadden we natuurlijk geen zin meer om te koken… Wat doe je d

an? Pizza bestellen !! Alleen kennen ze dat hier niet, aan huis leveren. De oplossing daarvoor is een taxi om je pizza’s laten rijden. Wat een luxe toch?!?

De volgende dag weer aangebroken. Wat stond er op het schema? Normaal gezien ging

en we in de voormiddag naar de gevangenis. Dus wachten tot Riannen ons oppikt. Jammer genoeg hebben we geen Rianne gezien en dus ook geen gevangenis. Op vrijdagmiddag moeten we niet werken in het weeshuis dus zijn we naar de grote supermarkt gegaan om ons inkopen. Ons karretje goed geladen om een hele week door te komen. Je komt aan de kassa en gelooft je oren niet: 320 bolivianos por favor! We moeten amper 32 euro betalen voor 3 personen voor een hele week. Geen geld! In de namiddag brachten we een bezoekje aan het internetcafé. ( Dat wordt waarschijnlijk het momentje in de week dat we op internet komen )

Toen we op ons gemak terug thuis kwamen was Yolanda in alle staten. Blijkbaar was er telefoon geweest voor ons, werden we verwacht op een verjaardagsfeest,… Vlug ons omkleden en nog naar het feest, yolanda had het adres. Het was een feestje van

Rianne en Anna, 2 van de Nede

rlandse dames die ons hier wat helpen. We wisten wel dat er een feest was, maar hadden niet echt een uitnodiging, we wisten ook niet waar en om hoelaat.. Allemaal raar. Alleszins werden we nog verwacht, dus hebben we dat maar braaf gedaan. Alweer een heleboel Nederlanders, enkele andere. Heel vriendelijk, dat zeker! Zo zat onze vrijdag er ook weeral op en kon ons weekend beginnen!

Gisteren waren we alweer vroeg wakken. Uitslapen is hier niet van toepassing, door het licht kan je hier niet langer slapen dan 7 uur – half 8. Ochtendstond heeft goud in de mond zeggen ze dan, toch niet altijd! Maar goed, we worden het wel gewoon. Onze eerste was gedaan! Een heel werk als je het mij vraagt, vooral dan voor de armspieren. Maar we trekken ons

goed uit de slag en onze kleren waren weer proper en dat is toch het belangrijkste!

Op de middag trokken we naar de Cancha. Dat is de grootste markt hier in de buurt. Je kan het je niet voorstellen! Allemaal kleine straatjes ( héél klein, maar lang ) met winkeltjes. Nu ik zeg winkel, maar het is meer wat spullen op een hoopje op een schap of aan de muur. Het lijkt wel een grote parkeergarage met allemaal garages naast elkaar waar ze spullen verkopen. Zo heb je ontelbaar veel straatjes. De straten zijn verdeelt met namen, ook de spullen staan gesorteerd. Zo vind je in de ene gang enkel kleren, de andere dan weer schoenen, weer een andere eten,… Het was zaterdag dus alleszins een massa mensen ook. Jammer genoeg zie je op zo’n plaatsen ook schrijnende dingen. Verk

rotte huizen, zieke mensen, armoede tot en met, bedelaars,… Maar we hebben er ons hart verloren. Souvenirs zullen worden gekocht! Want op de Cancha vind je alles wat je moet hebben aan een spotprijs!

’s Avonds hadden de andere meisjes zo zin in frietjes, dat we maar naar de burger king gingen. De eerste keer op restaurant noemen zij dat, ik heb daar een andere mening over.

We maakten nog een avondwandeling en kwamen leuke kraampjes tegen. Oorbellen, armbandjes,… natuurlijk konden we niet aan de verleiding weerstaan. Alweer koopjes op de kop getikt!

Dan zijn we bij vandaag gekomen. Alweer vroeg uit de veren. Er stond namelijk een bezoek aan El christo op de planning. We namen de taxi en trokken naar de kabelbaan. Voor nog geen euro mochten we met een karretje naarboven, waar El christo staat. ( Je moet maar eens op wikipedia kijken als je dat niet kent. ) Een adembenemend uitzicht! Je zag de hele stad, met daaromheen de bergen. Ongelofelijk! En je stond dan nog naast een gigantische Jezus. Op de koop toe, konden we zelfs nog in het beeld gaan. Heel nauwe trapjes ( 150! ), donkere verdiepjes, maar de moeite waard. Overal in El Christo zitten gaten waar je dus vanbinnen uit kan doorkijken. Hoe hoger je gaat, hoe verder je kon zien, logisch ook. We genoten nog wat van het zonnetje en het uitzicht en zetten de afdaling in. Op de teenslippers een berg afgaan, het wordt een van mijn gewoontes. Na 1350 treden sta je terug beneden. Ondertussen kan je nog genieten van het mooie uitzicht, even gaan zitten, … De rust vind je daar wel, als je goed tegen de zon kan natuurlijk! Beneden genoten we nog wat van een mooi parkje en een stadswandeling.

Vrijdag op het feest kregen we te horen dat we een nieuwe opdracht erbij hebben gekregen. We mogen namelijk Engelse lessen geven! In het 7^e – 8^e & 1^e jaar middelbaar. 1 Ochtend in de week nemen we de drie klassen voor onze rekening en starten we met deze lessen. Daarom mogen we morgen om een handleiding gaan zodat we snel kunnen beginnen. Er wordt namelijk van ons verwacht dat de week nadien de lessen starten, spannend!

Alles is weer up to date. Hieronder nog enkele weetjes/ feiten over Cochabamba.

Hasta Luego !

- we rijden hier bijna altijd met de taxi, dat kost ons namelijk maar 0,70 cent tot 1 euro. En we worden naar elke plaats gebracht dat we willen.

- De bussen hier hebben allemaal een letter. Ze stoppen waar je maar wil en je kan op elke hoek van de straat opstappen.

- Het verkeer is verschrikkelijk! Toeteren is de boodschap en zeker geen voor

rang geven.

- De auto’s hier zijn meer wrakken dan iets anders. We hebben al verschillende keren in een taxi gezeten dat we dachten, nu vallen we uit elkaar, of nu kantelen we in de bocht. De kilometriek, die werkte niet. Waarom moet je ook weten hoe snel je rijdt?

- Verkeersregels, verkeersborden is hier allemaal overbodig.

- Het nut van een rondpunt snappen ze ook niet goed, ze plaatsen op het rondpunt verkeerslichten en daar moet je dus regelmatig stoppen.

- Wie geen job vindt, begint gewoon een winkeltje of koopt een tiendehandswagen en wordt taxichauffeur.

- Op de markt staan de vrouwen met 3 soorten fruit: witte druiven, blau

we druiven en perziken. Voor de rest vind je nog wel enkele plaatselijke dingen, maar deze vruchten zie je in overvloed. Voor een euro heb je een kilo lekkere druiven!

- In Bolivie mag het toiletpapier niet in het toilet, dan verstoppen de leidingen te snel. Daarom moet je het gebruikte papier in de vuilbak gooien.

- Als toerist kan je best geen rugzak of dergelijke meenemen. Je gebruikt ofwel een tasje dat je onder jouw kleren verstopt, ofwel stop je eenvoudigweg je geld in je boezem.

- El Christo in Cochabamba is de grootste van de wereld. Het schilt maar enkele centimeters, maar het is hun trots dat hij de grootste is. Groter dan die in Lissabon en Rio de Janeiro.

- Om warm water te krijgen plaatsen ze zonneboilers op het dak. Je vindt ze w

el vooral in de buitenwijken bij de rijkere mensen.

Maandag 9 maart – woensdag 11 maart ’09

Maandag, een nieuwe week begint. ’s Morgens doen we onze eerste poging om alleen de bus te nemen naar het onbekende. We moeten bij Rianne de boeken gaan ophalen om de Engelse lessen te kunnen geven. Weer een heel avontuur, alleszins uiteindelijk goed afgelopen en onze eerste les zat in elkaar die ochtend. Normaal gezien starten we volgende week maandag met de eerste les Engels. In groep 7 -8 en het 1^e middelbaar. We mogen met z’n drieën in 1 klas staan.

Dinsdag was nog een groter avontuur. Voor het eerst zelfstandig en alleen naar het schooltje gaan met de bus. Kwart na 7, we vertrekken. Het duurde een tijdje voor we door hadden welke bus we moesten nemen. We hadden wel afgesproken met Edgar ( Iemand die voor Forrest Partents Plan in de school werkt ). Uiteraard stonden we op het verkeerde punt. Met een telefoontje opgelost en wisten we alweer welke bus we opmoesten. In Sacaba wachtte hij ons dan op. We sprongen op een andere bus en hij reed met zijn brommer de hele tijd in de buurt van de bus zodat we wisten wanneer we moesten afstappen. Steeds opnieuw die shakende rit door een halve woestijn.

Eindelijk op de school aangekomen, maar een uurtje te “laat”. Edgar vond het goed gedaan van ons, hij vond dat het nog vlot ging. Om 2uur onderweg te zijn, zagen wij dit toch anders. Maar goed, de school binnen. Ieder van ons ging observeren in een klas. Onmiddellijk kwamen alle leerlingen weer naar ons. Ik ging observeren in de 5^e klas. De meeste leerlingen zitten aan banken op een stoel. Maar

7 van hen moesten op een plank zitten die op bakstenen lag. Ik zette mij erbij en ik kan je verzekeren, na een tijdje voel je dat toch wel aan je poep! De bank waarop ze schrijven is dan eigenlijk een zitbank nog eens op bakstenen. Echt hoog is het niet, mijn knieën ( en ik ben dan al zo klein ) konden er nipt onder. Gemakkelijk is anders om zo een hele voormiddag op te zitten!

De lessen zijn ook helemaal anders dan bij ons. Geen seconde is het stil in de klas, de leerkracht roept maar wat, leerlingen schrijven maar wat, sommigen zelfs niets. Petten, snoepen, muziek, dat mag allemaal in de klas. Soms zegt de leerkracht er iets op, maar het heeft nooit veel effect. De leerlingen leerden over de Romeinse cijfers. Het ging enorm traag. De leerkracht dicteert regel 1, leerlingen moeten dit opschrijven, de leerkracht geeft wat uitleg. En pas een half uur later of misschien nog langer, ging ze over n

aar regel 2. Het tempo lag echt veel te laag!

Gedurende de ochtend hebben ze 2 keer speeltijd. En telkens lesuren van 90 min. Gedurende de ochtend dat ik ging observeren hebben ze tot aan de 2^e speeltijd wiskunde gedaan, dus de Romeinse cijfers. N

a de speeltijd was er nog even tijd om wat te noteren, en nadien was het zelfstandig werk. Ik denk dat de leerlingen in een leesboek een tekst moesten lezen en vraagjes oplossen.

In de namiddag was er veel volk in mijn zaaltje. Er waren Nederlanders. Een koppel en grootouders. Ze kwamen een meisje halen, de adoptie was bijna rond ( nog een kleine maand ) na 7 jaar. Eindelijk hebben ze hun kindje kunnen adopteren. We hebben vernomen dat er nu geen adopties meer toegestaan worden. Blijkbaar heeft de president van Bolivia beslist dat er geen kinderen meer het land mogen verlaten. Verschrikkelijk! Hij zou eens een kijkje moeten komen nemen in het weeshuis, je wenst die kinderen toch wel een betere thuis? En in Nederland zijn er zovelen die graag eentje willen adopteren. Spijtig genoeg is er geen adoptiewet tussen België en Bolivia, anders zou ik het toch ook overwegen. Maar nu zijn dus alle kansen voor die kinderen weggenomen.

Rode kruis

Hier in Bolivia werken we verschillende projecten uit in het schooltje in Sacaba.

Zo gaan we werken aan een EHBO-stand. Ze kennen niets van verzorging en aangezien de speelplaats een en al kiezelsteen is en in de blakke zon, komt verzorging wel al eens van pas.

Voor wij vertrokken zijn we in België op zoek gegaan naar materialen om mee te nemen. Dat we zoveel zouden krijgen, hadden we nooit verwacht! Het rode kruis Sint-Niklaas heeft ons op korte tijd enorm geholpen. Ze hebben ons veel materiaal gegeven dat we konden meenemen. Dit materiaal bevat zowel oefenmateriaal als steriel materiaal. Maar ook leermateriaal voor ons, zodat we onze kennis nog eens kunnen opfrissen.

Als alles goed verloopt, beginnen we binnen twee weken aan dit project. Maar plannen en Bolivia gaan blijkbaar niet samen.

Toch willen we het rode kruis Sint-Niklaas al van harte bedanken voor de steun en de inzet!

Neem ook maar eens een kijkje op hun site.

www.rodekruissintniklaas.be

Het kantoor van het rode kruis Sint-Niklaas bevindt zich vooraan op de Parklaan. Bijna grenzend aan de markt, als je interesse hebt of meer info wil , kan je daar steeds eens binnenspringen.

Dinsdag 3 maart ’09

Half 7 , de wekker gaat af. Alledrie verschrikkelijk geslapen, de ene van de stress, de andere van de pijn van het verbranden. Ons klaarmaken en om half 8 vertrekken we naar het weeshuis. Een leuke wandeling om de ochtend mee te starten. 8uur, we beginnen in het weeshuis. ( Deze keer was het nog de morgend, omdat we nog niet naar het schooltje konden ). Iedereen naar zijn zaaltje. Ik naar het mijne, dus zaal 3. De niños vliegen om je benen als je binnenkomt. Onmiddellijk is er werk te doen, kinderen afdrogen en kleertjes aandoen, op potje zetten en naar de speelzaal laten. De ochtend was goed gevuld: ontbijt, spelen, koekjes, middageten, buiten spelen, … de kleine chico’s y chica’s waren zo moe dat ze bij het eten al in slaapvallen. Nu is zo’n weeshuis niet hetzelfde als bij ons. Je trekt wel je ogen open, wat je ziet, wat er gebeurt,… Heftige morgen als je het aan mij vraagt. Wij hebben natuurlijk onze eigen mening dat niet alles door de beugel kan, maar je probeert die kinderen zoveel mogelijk te helpen en liefde te geven. ( de eerste indruk is altijd wel een schok..) Uiteindelijk zijn wij , de mama’s de enige die ze hebben. Ze worden wel snel aan je gehecht, ze komen altijd maar om je been hangen, vragen om affectie,… onvoorstelbaar. In mijn zaaltje staat er 1 mama in voor 20 kleine bengels. Ze krijgt dikwijls hulp van Annelies, een zuster uit Nederland die daar vrijwilligerswerk doet. En die ons ook helpt en begeleidt. En in de namiddag kom ik daar een handje toesteken.

Er gaat ook al een deeltje van mijn groepje naar school. Het schooltje ligt gelukkig op het domein zelf. Daar krijgen ze hun eerste lesjes. De anderen mogen in het klasje blijven en spelen wat. De voormiddag zat erop, we waren doodmoe. Nog een wandelingetje naar huis, we zaten net neer om een hapje te eten, toen Rianne ( Van het schooltje ) voor onze deur stond. Ze kwam ons oppikken om naar overal te rijden. Vlug vlug de auto in, richting Sacaba. Sacaba is een stadje voorbij cochabamba waar het schooltje ligt, helemaal anders dan CBBA. Véél landelijker, geen wegen maar weggetjes, waarin je van kop tot teen bent dooreengeshaked. Veel dor landschap, oudere huizen,… De directeur van het onderwijs was onze afspraak vergeten, dus reden we door naar het schooltje zelf. Mooie school, leuke hutjes en kleurtjes. Maar er kan nog veel aan gebeuren. Elke morgen gaan we aan de slag op dit schooltje. Vanalles gaan we hier proberen helpen, het plan is ongeveer opgesteld, alleen moeten we het nog overleggen met Rianne. Ook brachten we een bezoekje aan de meneer die alles van de school zo wat in goede banen leidt.

Een helse rit stond ons weer op te wachten om terug te rijden. Onze punto zou het niet overleven denk ik dan! Deze lange reis moeten we wel elke ochtend afleggen. Dat wil zeggen dat we ongeveer 2 – 3 bussen moeten nemen en zeker een uur onderweg zullen zijn. Inderdaad het worden hier zware dagen! ( En nee hoor, geen vakantie ! )

We sloten onze rondtrip te eindigen met een ijsjes natuurlijk, ijs met teddybeertjes in, fluoblauw, de moeite waard alleszins ! Taxi in en hop naar nos casa.

We zijn eindelijk gestart met onze activiteiten. Het wordt vermoeiend, maar we gaan ervoor uiteraard. In ons eigen appartementje loopt ook alles nog goed. Het eten iets minder, daarmee bedoel ik dat de zwarte pannen maar blijven komen. We zijn het niet zo gewend van op gas te koken; oeps ! We hebben nu ons planning opgesteld van wat we zouden doen in het schooltje, morgenvroeg komt Rianne langs om alles te bespreken. En morgenmiddag gaan we terug aan de slag in het weeshuis. Hopelijk is de pijn van het te verbranden dan ook wat weggetrokken.

Maandag 2 maart ’09

Normaal gezien de start van onze echte stage. Alleen verliep dit minder snel als verwacht. ’s Morgens werden we nog niet verwacht op het schooltje in Sacaba. Rianne vond het belangrijker dat we onze gsm activeerden. We gingen dus naar het hoofdkantoor van Tigo, op hoop van zegen dat het wel zou werken deze keer. Weer slecht nieuws, ofwel nieuwe gsm ofwel nieuwe chip kopen. Maar op de chip die we al hadden, stond al heel wat geld. Hop dan maar verder in ’t stad. We kwamen een grote cinema tegen, dus daar waren misschien winkels. En hopla een gsmwinkel, een koopje gedaan. Nieuwe gsm met chip. Alleszins dat dachten we toch. Nog wat de stad verkent, eerste kraampjes afgeschuimd uiteraard.

Eens thuis gekomen, weer een heel gsm-gesukkel. De chips zijn nu geactiveerd, maar met de ene kunnen we geen berichten sturen naar België en de andere komen blijkbaar niet aan. Wat een pech!

In de namiddag werden we verwacht op Salomon Klein; dat is het weeshuis waarin we in de namiddag gaan helpen van 15u – 18u. ( Behalve op vrijdag, dan hebben we een middagje vrij gekregen. Heel leuk, kunnen we tripjes maken van een weekendje in de buurt. Of er uiteraard de tijd voor vrij maken om even op internet te komen. Misschien wordt dat wel onze vaste dag, dat we in de week eens contact kunnen hebben.) We werden voorgesteld aan de mama’s, zo worden de vrouwen genoemd die daar werken met de kinderen. We kregen een rondleiding en de afspraken werden gemaakt. Eindelijk weten wat te doen, fieuw ! We moeten ons verdelen over zaal 1 , 2 en 3. 3 verschillende leeftijden. Ik sta in zaal 3. Dat zijn de oudsten van de 3, dit wil zeggen dat ze ongeveer een 2 à 3 jaar zijn. Na de rondleiding mochten we thuis nog wat bekomen. We maakten overheerlijke pizza’s ! ( Inderdaad, we verwennen onszelf wel al eens J ) & vroeg ons bed in.

Zondag 1 maart ’09

Siesta-dag.

Jammer genoeg met iets te felle zon. Zo zien we in plaats van mooi bruin, vuurrood. Pijnlijk, vooral ’s nachts. Maar, we weten nu ook waarom iedereen hier met lange broeken en lange mouwen rond loopt: felle zon!

zaterdag 28 februari

Zaterdag 28 februari

Wat een dag! ’s Morgens trokken we naar de grote supermarkt. Te voet natuurlijk , zo sportief als we zijn. We vertrouwden op ons goed gevoel om de weg te vinden en ja hoor, vlotjes gevonden. De supermarkt ligt in een klein koopcentrum. Dus gingen we daar eerst op zoek naar een winkel waar we onze simkaart konden activeren. Vanalles gehoord, chip kapot , gsm kapot, alle ja, we kwamen bij een winkel die dan vanalles geregeld heeft. Blijkt dat we een soort programma op onze gsm moeten zetten zodat hij de kaart kan accepteren. Dat kunnen we pas maandag doen. Het kan zijn dat ik gewoon een nieuwe gsm koop, voor 10€ heb je hier al een en dat weet ik ineens zeker dat het werkt. De winkel in, op ons gemak ons boodschappen doen. Natuurlijk wel wat gesukkel om alles te vinden. Rugzakje vullen en terug op weg. In het zonnetje natuurlijk !

Thuis aangekomen stond Yolanda uiteraard ons weer op te wachten en kregen we weer een hele Spaanse les over ons hoofd. Redelijk vermoeiend hoor, steeds praten in het Spaans als het nog niet zo goed lukt. Maar ik moet zeggen, het vlot redelijk goed en we doen ons best!

Beetje later, maken we ons klaar. Want in de stad is het carnaval. Iets dat we natuurlijk niet kunnen missen. Yolanda nam ons mee naar de stad. We kregen al zo’n poncho, we dachten voor wat is dat nu nodig. Maar algauw hadden we dat door. De straten vol met mensen, vol waterballonnen en spuitbussen met schuim, waterpistolen overal! Het was een carnavalslachtveld. Uiteraard lagen wij plat van het lachen en maar lopen en roepen. Want zo’n waterballonnen waren geen zachte dingen. Bovendien werden ze gevuld met water uit de rivier dus de nodige stank was ook aanwezig. Langs alle kanten werden we bekogeld en liefst zoveel mogelijk in het gezicht. Oh jee! Yolanda bezorgde ons een plaatsje ergens in een tent. Tussen de planten waardoor de mensen al boos waren, maar eerlijk gezegd waren de planten al kapot getrapt. Ach ja, we hadden een plaatsje en konden de stoet goed zien. Héél veel kleuren, dansende meisjes en grote maskers. Een leuke dans en heel wat sfeer. Leuk om te zien, maar na een uurtje hadden we het wel gezien. Het zijn mooie pakjes enzo maar de meisjes hadden steeds ongeveer hetzelfde aan, enkel andere kleuren. Ze deden ook steeds hetzelfde, shaken met hun poep. En wat ze zeggen dat de mensen hier klein zijn, daar konden we in de stoet niet veel van merken. We besloten terug te gaan. Weer door de massa, weer de pijn en het bekogelen ondergaan. We probeerden eerst gewoon te wandelen en doen alsof het ons niet deed, dat hielp niet. Dan hebben we het maar op een lopen gezet. Met onze poncho aan, op de baan. Gelukkig was er een zalig zonnetje! Dan de weg terug naar huis zoeken, een minder gemakkelijk klusje. Altijd maar rechtdoor zei Yolanda. Maar ja, welke rechtdoor. We hebben heel wat straten gezien die we voordien nog niet kenden. Maar uiteindelijk na lang wandelen hebben we het toch gevonden. Hoera !

’s avonds zijn we naar het internationaal huis geweest. Daar zitten verschillende Hollandse meisjes. Ze zijn hier ook om te werken of voor stage. Dus namen ze ons mee uit eten. We gingen lekkere pizza eten. We moesten voor ons 3 100 bolivianos betalen, dat is iets meer dan 10 euro. Voor véél pizza en een halve liter drinken per man. Ongelofelijk! Maar zeker en vast lekker. Het was ook leuk om eens Nederlands te kunnen praten tegen anderen. Een gezellig avondje. We namen de taxi terug naar ons huisje en maakten het hier wat gezellig.

We weten nu ook ons adres :

Lynn Gistelinck

Parque Demetrio Canelas

Acera sud calle Andres Bello n° 1464

Cochabamba

Bolivia

Normaal gezien zou dit moeten werken en dus de post moeten aankomen. Natuurlijk worden er verschillende dingen achtergehouden onderweg. Zeker pakjes. Er moet opstaan wat er inzit of ze doen het open. Maar natuurlijk als er chocolade opstaat gaan ze het zeker opendoen.

Maar we hopen toch op eens een kaartje of briefje J .

We denken dat we morgen starten met werken, maar daarover moeten we nog meer informatie krijgen. Dan krijgen we wel te horen wat ons te wachten staat !

Het volgende horen jullie dan wel.

Ik probeer ook al enkele foto’s erop te zetten.

Hasta luego!

vrijdag 27 februari

Hola! Cómo està usted?

Hace un tiempo muchisimo calor.

Todo es bien.

Aqui tiene el cuento de nos.

Vlot spaans ze, hum !

Vrijdag 27 februari.

Wakker, véél te vroeg wakker. We hebben hier nauwelijks tijdbesef. Misschien komt dit ook omdat geen enkel van ons een horloge heeft. Oeps ! Maar daar komt nog wel verandering in. Yolanda nam ons mee naar ’t stad. Ze heeft ons al wat wegwijs gemaakt, naar het plein geweest, het postkantoor, de kleine straatjes en kleine marktjes. We kochten ook een Sim-kaart die we nog altijd niet geactiveerd kregen. Alleszins de eerste indruk van de stad cochabamba hebben we achter de rug. Een drukke stad met overal auto’s. Verkeersregels doen er hier niet toe. Rood = op eigen risico & bij groen rijden ze zekerdoor. De auto’s zijn ook niet altijd Ok. Zo zaten we in een taxi die niet eens wist hoe snel hij reed. Natuurlijk zijn er ook beelden die minder aangenaam zijn, zoals de kinderen en mensen overal op de straten. Ze hebben hier inderdaad veel kleuren, maar de echte traditionele kledij zagen we nog niet veel, de bolhoeden en dergelijke. Voor de rest hebben we nog niet zoveel gedaan. Eens achter de computer gekropen in het internetcafé voor een contactje met thuis.