Half 7 , de wekker gaat af. Alledrie verschrikkelijk geslapen, de ene van de stress, de andere van de pijn van het verbranden. Ons klaarmaken en om half 8 vertrekken we naar het weeshuis. Een leuke wandeling om de ochtend mee te starten. 8uur, we beginnen in het weeshuis. ( Deze keer was het nog de morgend, omdat we nog niet naar het schooltje konden ). Iedereen naar zijn zaaltje. Ik naar het mijne, dus zaal 3. De niños vliegen om je benen als je binnenkomt. Onmiddellijk is er werk te doen, kinderen afdrogen en kleertjes aandoen, op potje zetten en naar de speelzaal laten. De ochtend was goed gevuld: ontbijt, spelen, koekjes, middageten, buiten spelen, … de kleine chico’s y chica’s waren zo moe dat ze bij het eten al in slaapvallen. Nu is zo’n weeshuis niet hetzelfde als bij ons. Je trekt wel je ogen open, wat je ziet, wat er gebeurt,… Heftige morgen als je het aan mij vraagt. Wij hebben natuurlijk onze eigen mening dat niet alles door de beugel kan, maar je probeert die kinderen zoveel mogelijk te helpen en liefde te geven. ( de eerste indruk is altijd wel een schok..) Uiteindelijk zijn wij , de mama’s de enige die ze hebben. Ze worden wel snel aan je gehecht, ze komen altijd maar om je been hangen, vragen om affectie,… onvoorstelbaar. In mijn zaaltje staat er 1 mama in voor 20 kleine bengels. Ze krijgt dikwijls hulp van Annelies, een zuster uit Nederland die daar vrijwilligerswerk doet. En die ons ook helpt en begeleidt. En in de namiddag kom ik daar een handje toesteken.
Er gaat ook al een deeltje van mijn groepje naar school. Het schooltje ligt gelukkig op het domein zelf. Daar krijgen ze hun eerste lesjes. De anderen mogen in het klasje blijven en spelen wat. De voormiddag zat erop, we waren doodmoe. Nog een wandelingetje naar huis, we zaten net neer om een hapje te eten, toen Rianne ( Van het schooltje ) voor onze deur stond. Ze kwam ons oppikken om naar overal te rijden. Vlug vlug de auto in, richting Sacaba. Sacaba is een stadje voorbij cochabamba waar het schooltje ligt, helemaal anders dan CBBA. Véél landelijker, geen wegen maar weggetjes, waarin je van kop tot teen bent dooreengeshaked. Veel dor landschap, oudere huizen,… De directeur van het onderwijs was onze afspraak vergeten, dus reden we door naar het schooltje zelf. Mooie school, leuke hutjes en kleurtjes. Maar er kan nog veel aan gebeuren. Elke morgen gaan we aan de slag op dit schooltje. Vanalles gaan we hier proberen helpen, het plan is ongeveer opgesteld, alleen moeten we het nog overleggen met Rianne. Ook brachten we een bezoekje aan de meneer die alles van de school zo wat in goede banen leidt.
Een helse rit stond ons weer op te wachten om terug te rijden. Onze punto zou het niet overleven denk ik dan! Deze lange reis moeten we wel elke ochtend afleggen. Dat wil zeggen dat we ongeveer 2 – 3 bussen moeten nemen en zeker een uur onderweg zullen zijn. Inderdaad het worden hier zware dagen! ( En nee hoor, geen vakantie ! )
We sloten onze rondtrip te eindigen met een ijsjes natuurlijk, ijs met teddybeertjes in, fluoblauw, de moeite waard alleszins ! Taxi in en hop naar nos casa.
We zijn eindelijk gestart met onze activiteiten. Het wordt vermoeiend, maar we gaan ervoor uiteraard. In ons eigen appartementje loopt ook alles nog goed. Het eten iets minder, daarmee bedoel ik dat de zwarte pannen maar blijven komen. We zijn het niet zo gewend van op gas te koken; oeps ! We hebben nu ons planning opgesteld van wat we zouden doen in het schooltje, morgenvroeg komt Rianne langs om alles te bespreken. En morgenmiddag gaan we terug aan de slag in het weeshuis. Hopelijk is de pijn van het te verbranden dan ook wat weggetrokken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten