druk druk druk!

Vrijdag 20 maart – donderdag 25 maart

Oh jee, het is alweer van een hele lange periode! Ik moet eerlijk toegeven dat ik nu nog maar een gaatje heb gevonden om eindelijk alles eens te noteren. Verschrikkelijk eigenlijk! Er is alweer van alles gebeurd de afgelopen dagen, druk druk druk!

Vrijdag is altijd onze klusjesdag, die werden dan ook gedaan! Ook werd ons visum verlengd, we mogen nu officieel 90 dagen blijven!

Zaterdag was klusjesdag. We trokken naar ons schooltje en gingen verder met verven. Wat een hels karwei eigenlijk! De ramen zijn allemaal met zo latjes en boogjes, ongelofelijk veel werk! Er zijn 4 kleuren verspreid over alle lokalen, we hebben enkel nog maar groen kunnen doen en dan is nog niet alles klaar. Verschrikkelijk! We gaan proberen om nog een zaterdag te gaan schilderen en wat ouders in te schakelen. Hopelijk gaat het dan wat vlotter! Om 18u vonden we het tijd om naar huis te gaan. Of eigenlijk op restaurant om onze zaterdagtraditie verder te zetten. Jammer genoeg bleek dat er plots geen bussen meer reden. De werkmannen die ook aan de slag zijn op onze school ( om de omheining te plaatsen ) waren behoorlijk met ons aan het lachen. Ach ja dan maar beginnen stappen. Gelukkig kwam er een bus uit de andere richting die vlug zijn route ging afmaken en ons dan kwam oppikken. Oef! We trokken naar America. ( Een grote straat die recht door Cochabamba loopt ) Daar vinden we heel wat eetgelegenheden die Amerikaans zijn en dus ook betrouwbaar voor ons. Tuesday werd het, heel gezellig en onze maagjes weer gevuld! Ook werd er een aperitief gedronken, een heerlijke mojito was lang geleden! ( Naast dan het mojito-ijs van Teo ) Maar wat vooral ongelofelijk was, is wat we maar moesten betalen. Voor alledrie ons eten met aperitief waren we slecht 16 € kwijt! We verschieten er nog steeds van!

Zondag trokken we naar Quicacolla ( of zoiets ) Een dorpje hier een 20 km vandaan. Gemakkelijk met de bus te doen. Ook de zon was terug gekeerd dus was het genieten. Het dorpje was een en al markt. Overal zaten er alweer mensen met al hun waren om te verkopen. Van tandenborstel tot toiletpapier, van fruiten en groenten dus een geitenpoot. Het krioelt er van de mensen en je kan straten ingaan en maar blijven kraampjes tegenkomen. Om verloren van te lopen. Gelukkig is ons oriëntatie-gevoel best ok en lopen we altijd juist! Een kerk was er ook te vinden. Alweer volledig wit, er was net een mis bezig, de mensen stonden tot achteraan tegen het raam geplakt om de viering te volgen. Helemaal anders dan bij ons, de mensen zingen liederen die je tot ver buiten nog hoort. Een zwaar orgel en grote boxen horen er ook bij. ( De kerk komt hier zeker geen geld te kort ) Daarnaast stonden er buiten aan de kerk allemaal versierder auto’s. Heel kitscherig. Linten met heel veel kleuren in een soort bloem, linten,… alles eropgeplakt. En waarom? Er was niet eens een trouw bezig ofzo, raar maar waar. De Bolivianen hebben echt gekke gewoontes!

Na een uur of 3-4 hadden we het toch gezien en keerden we met de bus terug. Het is en blijft zondag – rustdag en bovendien was er heel veel zon. Dus trokken ik en Sarah naar het parkje hier 20 m van. Bij de fontein hadden we ons dekentje opengelegd en bakken maar! Na een tijdje wouden we natuurlijk wat verfrissing en er was een fontein in onze buurt, dus wat doe je dan? Inderdaad, we kropen even over de hekkens en plonsten wat in het water! Zalig ! Alleszins hadden we een goed excuus. Als iemand ons iets zou komen vragen vertelden we gewoon dat we Europeanen waren en dat een fontein bij ons zoals een zwembad is. Er kwamen enkele mensen eens kijken, maar niemand zei iets. Ze vonden het best grappig. En voor ons? Een leuke verfrissing en even uitleven in de fontein! Bovendien bruin je daarna sneller.

Zondag zat er al weer snel op , met nog een Spaanse les ’s avonds was de week weer afgesloten.

Maandag, werkweek 4 start! We zijn hier al een maand, niet te geloven, de tijd vliegt vooruit! De laatste tijd hebben we niet meer zoveel geluk met de bussen. ’s Morgens duurt het altijd een eeuwigheid vooraleer we plaats hebben op de bus en om verbinding te vinden met een andere bus kunnen we soms ook een tijdje met onze vingers staan draaien. Deze week heeft een gemiddelde rit heen bijna 2 uur geduurd. Het steekt tegen na een tijdje, maar ja. Op maandag nam de papa van de ouderraad ons mee naar de winkels en plaatsen om te kijken naar basketringen. We hebben meer in de auto gezeten dan iets anders en dus werd het eigenlijk een verloren middag. Alleszins kregen we op enkele plaatsen een prijs aangeboden. Het is niet dat je hier gewoon naar een winkel gaat en dat koopt. Nee, je moet naar zo’n kleine handelaars gaan en vragen om het te maken. ’s Avonds werden we nog verwacht op de vergadering voor het kamp. Wat we hoopten dat niet zo laat ging worden, werd veel te laat! Met gevolg dat we al direct slaaptekort hadden! Maar als leerkracht ben je dat gewoon, dus ga je toch gewoon door! J

Op dinsdag kregen we dan de prijzen. Het werd 7000 bolivianos voor 2 basketringen bovenop een voetbal/handbal goal. ( Dat zie je hier veel ). Daar gingen onze ingezamelde centen en werden de goals besteld. Volgende week worden ze geleverd en dan maar hopen dat ze gebruikt worden! Dinsdag startten we ook met ons EHBO-project! Eindelijk, niet dat ik er zo naar uitkeek, maar eindelijk starten met zo’n project geeft wat meer voldoening. We maakten een kantoortje met een tafel en stoelen. Inderdaad, planken op bakstenen. Gezellig koud en hard aan onze kont! De bedoeling is dat we een boekje maken met daarin informatie over situaties die kunnen voorkomen. Daarbij staat vermeld wat de leerkracht moet doen en welk materiaal er nodig is. De informatie hebben we allemaal uit ons boek gehaald, het is nu vertaald in het Engels. We hebben alles uitgeschreven, dus de volgende stap is naar Spaans. Maar onze leerkracht Spaans kan ons daarbij wel wat helpen, vandaar dat het ook in het Engels staat. Dus dat is onze volgende stap dan.

Woensdag werd een historische dag. We lachen er ons nu nog altijd een breuk om. ’s Morgens moesten we nog langs ’t stad om geld af te halen om de goalen te betalen. Dat ligt helemaal niet op de weg die we moesten hebben dus zochten we nog een bus langs America, daar konden we dan weer wel de juiste bus nemen. Maar zoals we al weten is het verkeer hier verschrikkelijk, auto’s stoppen niet en rood is soms maar rood. Dus, we zochten een bus naar America. Voor de lichten stond een bus, en Sarah ging vragen of die langs America reed. Maar die bus stond niet aan de kant en plots werd het groen. Bleek dat die bus dus de goede richting op ging en Sarah stapte op. Enkel deed ze niet zichtbaar teken naar ons en vertrok de bus voor ze het wist. Daar ging Sarah op de bus en we stonden verbaasd te kijken aan de kant. Proberend over te steken tussen de razendsnelle taxi’s naar de bus. Sarah hing uit de bus naar ons te roepen maar we geraakten er niet. Ondertussen riep ze ook iets naar de chauffeur, maar die kon ook niet stoppen. Dus wij liepen daar te zigzaggen tussen die auto’s, Sarah in paniek op de bus ( had ook niets van geld bij zich ). En die mensen op de bus maar lachen. Uiteindelijk toch nog op de bus geraakt, we werden wel wat aangekeken. Hoe zou je zelf zijn? Als je eentje ziet in de opening van de bus roepen en de andere twee als gekken tussen de auto’s zigzaggen lopend achter de bus. We liggen er nu nog steeds plat van het lachen om. Een mooi hoogtepunt mogen we wel zeggen!

Donderdag mochten we op het schooltje ons houten kantoortje verlaten en ergens anders gaan zitten op normale stoelen. En waar het iets warmer was! Wat een luxe! We hebben wel geluk dat Edgar ( iemand die daar werkt voor Foster Parents Plan ) en de papa van de ouderraad ons zoveel willen helpen! Ookal horen we in de auto bij de papa 6 keer hetzelfde lied per ritje, omdat hij denkt dat het cool is en we dat meezingen. ( Greece lightning in the mix met you’re the one that i want in the mix met summerlovin’ , the oldies dus ) Grappig in het begin, na een tijdje word je dat wel wat beu maar we blijven gaan , zoals gewoonlijk!

In het weeshuis gaat alles zijn gewone gang. De kinderen beginnen me nu echt wel te kennen, komen naar mij, vliegen rond mij. Heel leuk eigenlijk, ze geven me zelfs spontaan eens een kusje! Deze week moesten ze wel met hun matrassen op de grond slapen omdat de bedden naar het fabriek zijn voor een nieuw kleurtje. Ook hebben ze nieuwe gordijnen en een nieuwe band op het behangpapier gekregen. Heel leuk. Dat allemaal van Hollandse ouders die een meisje geadopteerd hebben. Zij hopen zaterdag eindelijk met hun dochtertje naar huis te kunnen vertrekken. Later komen er nog nieuwe kleren. Er zijn 2 van mijn kindjes terug naar hun mama. Op zich is dit wel goed, in de hoop dat de mama er nu wel goed voor zorgt. Voorlopig zijn we dus met 20!

Deze week heb ik ze leren dansen in een kring. Er zaten er paar in het midden en met de anderen werd er in een kring rond gedanst. Je ziet ze dan zo lachen en hun best doen, super eigenlijk! Het jammere is een beetje dat ik echt aan de kleintjes gehecht geraak. Dus wanneer we ze dan terug moeten achterlaten zal dit een harde klop worden vrees ik .

Alleszins gaan onze weken supersnel, het is alweer donderdag.

Morgen vertrekken we op weekend met de kinderen van de Hollandse school. Benieuwd wat dat zal worden. Ik ga me er nu nog niet over uitspreken, dat hoor je later wel. Alleszins, het thema is Romeinen en daarin gaan ze extreem ver. Tot zelfs het laten slachten van een kip, of dat echt gebeurd… We zijn met 8 begeleiders en 10 kinderen dus dat beloofd. We hebben er ook heel wat werk in gestoken om het voor te bereiden. Hopelijk regent het niet en wordt het een succes. Vermoeiend, dat wordt het zeker!

Maar dat verhaal hoor je zeker nog wel!

We worden hier ook veel overspoeld met Quetchua, alleen verstaan we daar nog minder van, dan het Spaans! Het duurde dus een tijdje voor de mevrouw door had hoeveel aardappelen we wouden en wij wisten hoeveel ze vroeg.

De laatste dagen worden we weer geteisterd door heel veel beten, alleen weten we deze keer niet van wat. Maar leuk, is anders!

Een maand is al voorbij, maandag start al week 5 van de 10 werkweken. De tijd vliegt werkelijk voorbij! Voor we het weten zitten we al terug in België.

Hopelijk keert de zon hier nog wat meer terug, want voorlopig zijn we de regen wat beu gezien. Het enorme verschil is echt moeilijk om mee om te gaan. Vanaf de zon tevoorschijn komt, kan het hier enorm warm worden!

’s Nachts stormt het hier dan enorm dat alles davert! Extreme verschillen.

Dit weekend verandert het uur in België. Dan wordt het 6uur verschil, het zal even raar doen. Nog een uurtje verder verwijdert.

Alleszins gaat alles hier nog supergoed!

Onze ingezamelde centen zijn op, en we zijn vertrokken met onze echt projecten, de kinderen beginnen ons te kennen en het Spaans? Dat wordt vlotter en vlotter.

Tot de volgende al maar weer!

Zoen ! xx

( Hou je vooral niet in om een mailtje of brief te sturen als je iets kwijt wil, roddels wil vertellen of gewoon je verveelt J )