Intussen zijn we enkele dagen thuis van Bolivia.
De laatste twee weken zijn we nog gaan rondreizen en hebben we prachtige dingen gezien.
adembenemend, ongelofelijk maar vooral onbeschrijfbaar.
We trokken naar de drijvende eilanden in Puno, Peru.
Naar copacabana en het titicacameer. We bezochten La Paz en gingen op 3-daagse salar de uyuni tocht. Op handen en voeten in de mijnen, alles, 1 voor 1 een prachtige ervaring.
3 maand Bolivia, 3 maand ontwikkelingssamenwerking ; een ervaring om nooit te vergeten!
zondag 31 mei 2009
Lesmateriaal anderen
Valerie Pletinck heeft een fiche op haar blog staan over bruggen bouwen.
Misschien komt het door de titel maar het trok mijn aandacht.
Techniek is heel populair en je kan je lessen daar wel uren met vullen , maar je moet toch leuke interessante opdrachten hebben.
Toen ik het werkblad van Valerie zag, dacht ik echt, dit wil ik later nog eens gebruiken. Het is leuk en heel proper. Ook de lay-out en de prenten zijn allemaal heel goed uitgezocht. Iets heel handig om onmiddellijk te kunnen gebruiken. Wat moet je nog meer hebben?
http://omivaleriepletinck.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien botste ik op de blog van Melissa.
Ook daar vond ik leuke werkblaadjes. Vooral dat over film, het is kort en bondig. De vragen zijn goed gevormd en het is direct toepasbaar.
Ik denk dat die een heel leuke opdracht is voor de kinderen. En alweer is het kant-en-klaar materiaal voor een leerkracht.
http://omimelissastremersch.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien kwam ik bij Silke haar blog. En ook daar stond alweer leuk materiaal. Een snelwerkersbundel. Het idee op zich vind ik al geweldig en wanneer je dan de bundel bekijkt, ben je helemaal verkocht. Het draait rond een thema en spreekt enorm aan voor kinderen. Het is bedoeld voor de kleintjes en dat merk je direct. Ook hier kan je onmiddellijk aan de slag in jouw thema. Heel wat werk uitgespaard en je hebt er een prachtige bundel bij. Op niveau, met leuke prenten, geweldig dus!
http://omisilkedavid.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Misschien komt het door de titel maar het trok mijn aandacht.
Techniek is heel populair en je kan je lessen daar wel uren met vullen , maar je moet toch leuke interessante opdrachten hebben.
Toen ik het werkblad van Valerie zag, dacht ik echt, dit wil ik later nog eens gebruiken. Het is leuk en heel proper. Ook de lay-out en de prenten zijn allemaal heel goed uitgezocht. Iets heel handig om onmiddellijk te kunnen gebruiken. Wat moet je nog meer hebben?
http://omivaleriepletinck.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien botste ik op de blog van Melissa.
Ook daar vond ik leuke werkblaadjes. Vooral dat over film, het is kort en bondig. De vragen zijn goed gevormd en het is direct toepasbaar.
Ik denk dat die een heel leuke opdracht is voor de kinderen. En alweer is het kant-en-klaar materiaal voor een leerkracht.
http://omimelissastremersch.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien kwam ik bij Silke haar blog. En ook daar stond alweer leuk materiaal. Een snelwerkersbundel. Het idee op zich vind ik al geweldig en wanneer je dan de bundel bekijkt, ben je helemaal verkocht. Het draait rond een thema en spreekt enorm aan voor kinderen. Het is bedoeld voor de kleintjes en dat merk je direct. Ook hier kan je onmiddellijk aan de slag in jouw thema. Heel wat werk uitgespaard en je hebt er een prachtige bundel bij. Op niveau, met leuke prenten, geweldig dus!
http://omisilkedavid.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
De wereld - zesde leerjaar
Lesvoorbereiding over de wereld in het zesde leerjaar. De werkbundel die erbij hoort is ook op de blog te vinden.
Wero - Ik in de Wereld
Wero - Ik in de Wereld
de jungla
Een héél erg dol ritje.
Meer woorden moet ik niet zeggen, gewoon kijken.
een kleine tip; zet je boxen niet té luid..
Meer woorden moet ik niet zeggen, gewoon kijken.
een kleine tip; zet je boxen niet té luid..
ICT in het onderwijs
Gedurende mijn 3-jarige opleiding heb ik heel wat ICT gebruikt.
Dit werd voornamelijk door mezelf gebruikt, door het maken van werkbladen etc. Afhankelijk van school tot school was er een computerklas aanwezig en was ik in staat die te gebruiken.
Leerlingen, van alle leeftijden, vinden computer, computerlessen en alles wat er mee te maken heeft leuk. Zo hadden we een kort lesje met de leerlingen van het eerste leerjaar waarin we enkel een filmpje bekeken, tot het zelfstandig opzoeken in het zesde leerjaar naar informatie om zo een werkbundel in te vullen.
De computer, het internet maar ook word en powerpoint zijn de zaken van nu, de kinderen zijn er al snel met bezig en zelf vind ik het ook heel leuk om deze lessen te geven.
Het enthousiasme druipt ervan.
In het vijfde leerjaar hebben we voor moederdag glazen beschilderd. Niet zomaar beschilderd, maar het hoofd van de kinderen erop. Daarvoor hebben we hun foto's bewerkt zodat ze die eenvoudig konden bewerken. Heel leuk natuurlijk !
Een les inleiden met een powerpoint trok ook onmiddellijk de aandacht.
Daarnaast gaven we in het tweede jaar van de opleiding een demoles ICT. De leerlingen gingen aan de slag op de computer over de middeleeuwen. Aan de hand van een werkbundel werden opdrachten gemaakt en vragen opgelost. Allen waren ze dolenthousiast.
Het enige nadeel dat er is, als je de kinderen alleen aan de slag laat, is dat je veel extra moet voorzien. Want er is een groot verschil tussen de kinderen. De ene kan al aardig overweg met de computer, terwijl de andere nog heel wat hulp nodig heeft.
Maar uiteindelijk zitten ze allen maar dolgraag achter het scherm.
Ict gebruiken in lessen en als voorbereiding is noodzakelijk, zowel voor de leerling als de leerkracht.
Dit werd voornamelijk door mezelf gebruikt, door het maken van werkbladen etc. Afhankelijk van school tot school was er een computerklas aanwezig en was ik in staat die te gebruiken.
Leerlingen, van alle leeftijden, vinden computer, computerlessen en alles wat er mee te maken heeft leuk. Zo hadden we een kort lesje met de leerlingen van het eerste leerjaar waarin we enkel een filmpje bekeken, tot het zelfstandig opzoeken in het zesde leerjaar naar informatie om zo een werkbundel in te vullen.
De computer, het internet maar ook word en powerpoint zijn de zaken van nu, de kinderen zijn er al snel met bezig en zelf vind ik het ook heel leuk om deze lessen te geven.
Het enthousiasme druipt ervan.
In het vijfde leerjaar hebben we voor moederdag glazen beschilderd. Niet zomaar beschilderd, maar het hoofd van de kinderen erop. Daarvoor hebben we hun foto's bewerkt zodat ze die eenvoudig konden bewerken. Heel leuk natuurlijk !
Een les inleiden met een powerpoint trok ook onmiddellijk de aandacht.
Daarnaast gaven we in het tweede jaar van de opleiding een demoles ICT. De leerlingen gingen aan de slag op de computer over de middeleeuwen. Aan de hand van een werkbundel werden opdrachten gemaakt en vragen opgelost. Allen waren ze dolenthousiast.
Het enige nadeel dat er is, als je de kinderen alleen aan de slag laat, is dat je veel extra moet voorzien. Want er is een groot verschil tussen de kinderen. De ene kan al aardig overweg met de computer, terwijl de andere nog heel wat hulp nodig heeft.
Maar uiteindelijk zitten ze allen maar dolgraag achter het scherm.
Ict gebruiken in lessen en als voorbereiding is noodzakelijk, zowel voor de leerling als de leerkracht.
zaterdag 9 mei 2009
afscheid..
Zondag 2 mei – dinsdag 4 mei ’09
De laatste week is ingegaan… Alles loopt op zijn einde en het is soms m
oeilijk te weten hoe je je daar bij moet voelen.
Maar zo dus houden we ons nog bezig met de laatste dingen…
Op de school was iedereen tevreden over de mooi geschilderde grond. We begonnen aan de urenlange verslagen die nog komen. Evalueren, reflecteren en evalueren. Er waren weer een heleboel ouders aan het werk om de grond gelijk te leggen. Echt gek eig
enlijk, die verslepen alle stenen met hun handen. Of met 2 in een doek. Ongelofelijk om te zien, en het grootste wonder is, dat het vooral de vrouwen zijn. Hard werk, in de blakke zon. Ongelofelijk! We kregen ook fossielen van Don Servando te zien, zelfs een die opengeketst werd. Na de middag gingen we samen met Edgar op huisbezoek bij een meisje van de school. Wat we daar zagen is niet in woorden om te zetten, erg eigenlijk. Ergens heb je wel een gedacht van zo zal het zijn, maar als je het dan met je eigen ogen ziet en hoort, is het toch een heel pak anders. Er was een stuk grond, waarop wat maïs stond en het leek alsof ze daar nog wel iets plantten. Het huis bestond uit 1 kamer, zo groot als mijn studeerkamertje. Daarin stond 1 bed, een kookvuur met 2 vuren, een kast, … niet veel alleszins. In het bed slapen de ouders, de kinderen slapen allemaal op de grond. De volle 6! Er is amper plaats om op de grond te slapen. Ook erg is dat ze zelfs alles heel eerlijk vertelde. De mama hield zich bezig met dingen te verkopen die ze plant en soms gaat werken voor de overheid. De papa die drinkt, heeft geen geld en werkt ook niet. Ze weten nauwelijks waar hij is. Allemaal toch maar een beetje raar. Het meisje op zich zag er nochtans verzorgd uit. Maar niets is wat het lijkt.
’s Avonds hadden we de laatste les Engels. Samen met Sylvia trokken we de keuken in en maakten een gericht typisch van hier : Pique Macho. Heerlijk! En nog heel eenvoudig om te maken. Dat proberen we zeker en vast thuis ook nog eens. We leerden haar Nederlands zingen en het werd al snel laat.
Dinsdag, zoals gewoonlijk drukke dag. We begonnen met les te geven in de 4e curso. Zoals gewoonlijk dolenthousiast. Het hek ging pas van de dam toen we buiten een spel gingen spelen met de kleuren. Heel leuk, toen ze begrepen wat ze moesten doen.
Daarna de normale lessen in 8e curso en 7e curso. We kregen bezoek van Rianne, die ons vlug kwam beoordelen. Dat liep allemaal wat uit, waardoor onze laatste les in het secundario wat werd ingekort. Nadien kregen we een lift naar huis van Rianne die werd onderbroken door een overhitte auto. Nog een beetje grappig, aangezien we met 6 in de auto waren gepropt. We vertelden onze plannen voor volgende week en hadden geïnteresseerden bij. Rianne & Carolina gaan enkele dagen mee naar Copacabana. Zodus gingen we een ijsje eten en alles bespreken.
Zondag vertrekken we naar La paz, waarna we maandag doorgaan naar Puno, dat is in Peru en daar zijn de drijvende eilanden. Na een dagje in Puno springen we de bus op richting Copacabana. Daar hebben we 3 dagen om alles te bezoeken zoals het Titicacameer, de eilanden van de zon en maan om daarna weer de bus naar La Paz te nemen en Sarah op het vliegtuig te zetten. Dat zijn voorlopig de plannen. Die kunnen uiteraard nog gewijzigd worden. Maar dat is voor dan.
Woensdag 6 mei ’09 – vrijdag 8 mei ’09
Op woensdag trokken we ’s morgens naar de cancha in Sacaba om een basketbal te kopen. Tegen dat we een dan een bus hadden naar de school was er alweer een uur voorbij. Verschrikkelijk hoe lang je soms kan wachten op een bus. Op de school aangekomen, werden we bijna onmiddellijk verwacht in de 5e curso. Daar werd ook een initiatie lesje Engels gegeven. De kinderen zijn allemaal heel enthousiast, dus is het altijd leuk. Bovendien vinden ze allemaal het spel dat we hadden uitgevonden met de kleuren te gek. Er liggen allemaal gekleurde rondes over het hele voetbalveld, nadien roepen wij een kleur in het Engels en moeten ze naar de juiste ronde lopen. Grappig ook wel!
Daarna werd alles gereed gemaakt om les te geven aan de leerkrachten. Na de lessen werd de uitleg gedaan van de EHBO. Met het boek werden de praktische dingen uitgelegd en ingeoefend. De meeste leerkrachten waren wel enthousiast. Dit veranderde toen ze de uitleg kregen over het leerlingvolgsysteem. Hier zagen ze niet echt het nut van in, enkel dat het veel werk was. Maar die opvolging laten we aan Rianne over.
Donderdag, rustdag zoals gewoonlijk. Alleen lag er alweer een berg was te wachten, gelukkig was het de laatste keer! Wat ben ik blij dat er een wasmachine bestaat ( & een vaatwas!). Normaal kwam Rianne ook langs om onze papieren in te vullen, maar dit is uitgesteld. Ook trokken we naar de winkel om al onze ingrediënten te kopen, zodat we daarna aan de slag konden in de keuken. Wat stond er op het schema : chocomousse maken! Die is uiteindelijk mas o menos wel gelukt, meer konden we niet verwachten aangezien de ingrediënten hier wel wat verschillen natuurlijk! Bovendien was het al heel moeilijk om hier gewoon chocolade te vinden. ’s Avonds gingen we uiteten met Edgar en Carolina van de school. Onverwachts kwam daar Rianne ook nog bij. We verrasten ze met nog kleine pakjes en het werd een geslaagd avondje.
Vrijdag, de dag van afscheid was aangebroken. Een dag waar we zowel naar uitkeken om te feesten maar evenveel tegenop zagen. Met onze doos vol chocomousse trokken we naar de school. Het heeft de rit inderdaad niet overleefd. Mijn broek vol chocolade, de bus en de doos. Maar nog geen ramp gebeurd. Met wat haast gingen we naar de school, met het gedacht les te moeten geven, zoals op elke vrijdag. Blijkbaar is het rooster alweer verandert en moesten we dus geen les geven. In 1 klas waren de leerlingen zo aan het zagen dat we toch nog een kwartiertje gaan zingen en dansen zijn. Wat zijn we populaire leerkrachten seg! Nadien werden nog wat pakjes uitgedeeld aan de directeur, servando en Vidal. De mensen die ons het meeste geholpen hebben. We liepen eigenlijk zo’n beetje verloren, want er was precies
vanalles aan de hand. Ook stonden we voor de grote verrassing dat er een bulldozer was langs geweest die het hele terrein had plat gelegd. Nu was er echt een voetbalveld, daar werkt onmiddellijk gebruik van gemaakt door de leerkracht turnen. Super! We deden overal nog een praatje, ook gaven we nog een initiatielesje Engels in de 6e curso. Uiteraard ook het spelletje met de kleuren. Om 12 uur werden alle kinderen verzameld, mochten we nog een korte speech geven en kregen we een enorm applaus. Ook werd de Spaanse versie van , zeg geen vaarwel mijn vriend voor ons gezongen. Intussen werden alle kinderen in een cirkel gezet. Of toch een po
ging tot. Dit was op aanvraag van ons. We namen wat kinderen van het secundair mee in de kring en deden een poging om met z’n allen de hockey pockey te zingen en dansen. Dit liep minder vlot dan verwacht, toch hebben er nog heel wat kinderen mee gedaan. Het was wel leuk en grappig voor ons. En ook voor de kinderen met wie we het lied hadden gezongen in de les. De kinderen moesten terug in hun formatie gaan staan en het werd even een gigantisch moment van chaos. De leerkrachten deden nog een lief woordje over ons, alweer kregen we een daverend applaus en een pakje. Met daarin, een poncho!! Ook kregen we een hele hoop kaartjes met tekeningen en boodschappen op voor ons. Mijn naam uiteraard nooit goed geschreven, Len, Lenny, Lin, ach, ik ben het al gewoon! De kinderen kwamen dag zeggen tegen ons en we werden overmeesterd door een heleboel geroep en kinderen die ons een knuffel wouden geven en dag zeggen. Een gekkenhuis, maar wat een leuk gekkenhuis! We verzamelden alle leerkrachten in een lokaal, deden nog eens ons zegje en lieten ze van de intussen lopende chocomousse proeven. Maar het feest was nog niet gedaan, want er waren een heleboel kinderen gebleven om met ons te voetballen. De leerkrachten vormden een team en een deel van de kinderen het andere team. Hilar
isch alleszins, maar véél te warm in de blakke zon! De stand is geëindigd op 2-2. Wat wel mooi is natuurlijk. Nadien werden we opnieuw verwacht in een klas. Servando had allemaal eten voorzien voor ons en de leerkrachten. Het was in de zon gedroogde kip met maïs, aardappelen en een ei. Lekker! Wel werd door de praktische regelingen het eten wat verstoord. ( Die regelingen zijn nog steeds niet in orde, maar we werken eraan!)
Op de kop toe, kregen we nog massa’s pakjes! Een klein tasje van Carolina & Edgar, een groot tasje van Victor en Servando, stickertjes, een zelfgemaakt potje van de leerkracht van de kleuterklas, een fossiel van Servando, en daarbovenop een boekje waarin alle leerkrachten iets hebben geschreven. Echt super leuk en heel mooie herinneringen. Het afscheid was moeilijk, ze bleven maar vragen wanneer we terug kwamen. Vooral Vidal en Servando hadden het er heel moeilijk mee. Ja, de mannen zijn hier blijkbaar heel sentimenteel J! M
aar wij ook uiteraard! De school, de mensen, de leerkrachten, de ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Uiteraard hebben we hen ook beloofd om heel wat chocolade op te sturen vanuit België.
’s Avonds trokken we richting Gemma. Daar hadden we met alle Nederlanders afgesproken om afscheid te nemen. Met heel wat vertraging kwamen we toe. Gemma had heerlijke pizza en lasagne gemaakt. We kregen ook nog een tas en een boek over Bolivia. Alweer een geslaagde avond waarbij je buikspieren goed werken van het lachen.
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag is zo’n dag die je liever niet hebt, maar die er altijd is. Inpakken en opruimen. De laatste dag in Cochabamba. De tijd vliegt snel…
Er moeten nog heel wat praktische zaken geregeld worden en we hopen vanavond nog afscheid te kunnen nemen van wat vrienden.
Morgenvroeg springen we dan op de bus richting La Paz.
Nadien gaan we een eerst een week reizen : copacabana, Titicacameer, even naar Puno in Peru, het eiland van de zon en terug naar La Paz.
De tweede week trekken ik en Nele nog verder. Eerst naar de zoutvlakte, zo verder naar potosi , terug naar Cochabamba om de bagage op te pikken en met de bus naar La P
az.
Doordat onze vlucht gecancelled is op zondag, komen we nu een dagje later naar huis en hebben we net ietsje meer tijd.
Dit is dus waarschijnlijk het laatste berichtje,
De volgende keer zullen we alweer thuis zijn. Of toch ergens onderweg naar huis denken we. Dat is allemaal niet zo zeker.
Het aftellen is begonnen, het avontuur zit er bijna op..
Zoen!
De laatste week is ingegaan… Alles loopt op zijn einde en het is soms m
oeilijk te weten hoe je je daar bij moet voelen.Maar zo dus houden we ons nog bezig met de laatste dingen…
Op de school was iedereen tevreden over de mooi geschilderde grond. We begonnen aan de urenlange verslagen die nog komen. Evalueren, reflecteren en evalueren. Er waren weer een heleboel ouders aan het werk om de grond gelijk te leggen. Echt gek eig
enlijk, die verslepen alle stenen met hun handen. Of met 2 in een doek. Ongelofelijk om te zien, en het grootste wonder is, dat het vooral de vrouwen zijn. Hard werk, in de blakke zon. Ongelofelijk! We kregen ook fossielen van Don Servando te zien, zelfs een die opengeketst werd. Na de middag gingen we samen met Edgar op huisbezoek bij een meisje van de school. Wat we daar zagen is niet in woorden om te zetten, erg eigenlijk. Ergens heb je wel een gedacht van zo zal het zijn, maar als je het dan met je eigen ogen ziet en hoort, is het toch een heel pak anders. Er was een stuk grond, waarop wat maïs stond en het leek alsof ze daar nog wel iets plantten. Het huis bestond uit 1 kamer, zo groot als mijn studeerkamertje. Daarin stond 1 bed, een kookvuur met 2 vuren, een kast, … niet veel alleszins. In het bed slapen de ouders, de kinderen slapen allemaal op de grond. De volle 6! Er is amper plaats om op de grond te slapen. Ook erg is dat ze zelfs alles heel eerlijk vertelde. De mama hield zich bezig met dingen te verkopen die ze plant en soms gaat werken voor de overheid. De papa die drinkt, heeft geen geld en werkt ook niet. Ze weten nauwelijks waar hij is. Allemaal toch maar een beetje raar. Het meisje op zich zag er nochtans verzorgd uit. Maar niets is wat het lijkt.’s Avonds hadden we de laatste les Engels. Samen met Sylvia trokken we de keuken in en maakten een gericht typisch van hier : Pique Macho. Heerlijk! En nog heel eenvoudig om te maken. Dat proberen we zeker en vast thuis ook nog eens. We leerden haar Nederlands zingen en het werd al snel laat.
Dinsdag, zoals gewoonlijk drukke dag. We begonnen met les te geven in de 4e curso. Zoals gewoonlijk dolenthousiast. Het hek ging pas van de dam toen we buiten een spel gingen spelen met de kleuren. Heel leuk, toen ze begrepen wat ze moesten doen.
Daarna de normale lessen in 8e curso en 7e curso. We kregen bezoek van Rianne, die ons vlug kwam beoordelen. Dat liep allemaal wat uit, waardoor onze laatste les in het secundario wat werd ingekort. Nadien kregen we een lift naar huis van Rianne die werd onderbroken door een overhitte auto. Nog een beetje grappig, aangezien we met 6 in de auto waren gepropt. We vertelden onze plannen voor volgende week en hadden geïnteresseerden bij. Rianne & Carolina gaan enkele dagen mee naar Copacabana. Zodus gingen we een ijsje eten en alles bespreken.
Zondag vertrekken we naar La paz, waarna we maandag doorgaan naar Puno, dat is in Peru en daar zijn de drijvende eilanden. Na een dagje in Puno springen we de bus op richting Copacabana. Daar hebben we 3 dagen om alles te bezoeken zoals het Titicacameer, de eilanden van de zon en maan om daarna weer de bus naar La Paz te nemen en Sarah op het vliegtuig te zetten. Dat zijn voorlopig de plannen. Die kunnen uiteraard nog gewijzigd worden. Maar dat is voor dan.
Woensdag 6 mei ’09 – vrijdag 8 mei ’09
Op woensdag trokken we ’s morgens naar de cancha in Sacaba om een basketbal te kopen. Tegen dat we een dan een bus hadden naar de school was er alweer een uur voorbij. Verschrikkelijk hoe lang je soms kan wachten op een bus. Op de school aangekomen, werden we bijna onmiddellijk verwacht in de 5e curso. Daar werd ook een initiatie lesje Engels gegeven. De kinderen zijn allemaal heel enthousiast, dus is het altijd leuk. Bovendien vinden ze allemaal het spel dat we hadden uitgevonden met de kleuren te gek. Er liggen allemaal gekleurde rondes over het hele voetbalveld, nadien roepen wij een kleur in het Engels en moeten ze naar de juiste ronde lopen. Grappig ook wel!
Daarna werd alles gereed gemaakt om les te geven aan de leerkrachten. Na de lessen werd de uitleg gedaan van de EHBO. Met het boek werden de praktische dingen uitgelegd en ingeoefend. De meeste leerkrachten waren wel enthousiast. Dit veranderde toen ze de uitleg kregen over het leerlingvolgsysteem. Hier zagen ze niet echt het nut van in, enkel dat het veel werk was. Maar die opvolging laten we aan Rianne over.
Donderdag, rustdag zoals gewoonlijk. Alleen lag er alweer een berg was te wachten, gelukkig was het de laatste keer! Wat ben ik blij dat er een wasmachine bestaat ( & een vaatwas!). Normaal kwam Rianne ook langs om onze papieren in te vullen, maar dit is uitgesteld. Ook trokken we naar de winkel om al onze ingrediënten te kopen, zodat we daarna aan de slag konden in de keuken. Wat stond er op het schema : chocomousse maken! Die is uiteindelijk mas o menos wel gelukt, meer konden we niet verwachten aangezien de ingrediënten hier wel wat verschillen natuurlijk! Bovendien was het al heel moeilijk om hier gewoon chocolade te vinden. ’s Avonds gingen we uiteten met Edgar en Carolina van de school. Onverwachts kwam daar Rianne ook nog bij. We verrasten ze met nog kleine pakjes en het werd een geslaagd avondje.
Vrijdag, de dag van afscheid was aangebroken. Een dag waar we zowel naar uitkeken om te feesten maar evenveel tegenop zagen. Met onze doos vol chocomousse trokken we naar de school. Het heeft de rit inderdaad niet overleefd. Mijn broek vol chocolade, de bus en de doos. Maar nog geen ramp gebeurd. Met wat haast gingen we naar de school, met het gedacht les te moeten geven, zoals op elke vrijdag. Blijkbaar is het rooster alweer verandert en moesten we dus geen les geven. In 1 klas waren de leerlingen zo aan het zagen dat we toch nog een kwartiertje gaan zingen en dansen zijn. Wat zijn we populaire leerkrachten seg! Nadien werden nog wat pakjes uitgedeeld aan de directeur, servando en Vidal. De mensen die ons het meeste geholpen hebben. We liepen eigenlijk zo’n beetje verloren, want er was precies
vanalles aan de hand. Ook stonden we voor de grote verrassing dat er een bulldozer was langs geweest die het hele terrein had plat gelegd. Nu was er echt een voetbalveld, daar werkt onmiddellijk gebruik van gemaakt door de leerkracht turnen. Super! We deden overal nog een praatje, ook gaven we nog een initiatielesje Engels in de 6e curso. Uiteraard ook het spelletje met de kleuren. Om 12 uur werden alle kinderen verzameld, mochten we nog een korte speech geven en kregen we een enorm applaus. Ook werd de Spaanse versie van , zeg geen vaarwel mijn vriend voor ons gezongen. Intussen werden alle kinderen in een cirkel gezet. Of toch een po
ging tot. Dit was op aanvraag van ons. We namen wat kinderen van het secundair mee in de kring en deden een poging om met z’n allen de hockey pockey te zingen en dansen. Dit liep minder vlot dan verwacht, toch hebben er nog heel wat kinderen mee gedaan. Het was wel leuk en grappig voor ons. En ook voor de kinderen met wie we het lied hadden gezongen in de les. De kinderen moesten terug in hun formatie gaan staan en het werd even een gigantisch moment van chaos. De leerkrachten deden nog een lief woordje over ons, alweer kregen we een daverend applaus en een pakje. Met daarin, een poncho!! Ook kregen we een hele hoop kaartjes met tekeningen en boodschappen op voor ons. Mijn naam uiteraard nooit goed geschreven, Len, Lenny, Lin, ach, ik ben het al gewoon! De kinderen kwamen dag zeggen tegen ons en we werden overmeesterd door een heleboel geroep en kinderen die ons een knuffel wouden geven en dag zeggen. Een gekkenhuis, maar wat een leuk gekkenhuis! We verzamelden alle leerkrachten in een lokaal, deden nog eens ons zegje en lieten ze van de intussen lopende chocomousse proeven. Maar het feest was nog niet gedaan, want er waren een heleboel kinderen gebleven om met ons te voetballen. De leerkrachten vormden een team en een deel van de kinderen het andere team. Hilar
isch alleszins, maar véél te warm in de blakke zon! De stand is geëindigd op 2-2. Wat wel mooi is natuurlijk. Nadien werden we opnieuw verwacht in een klas. Servando had allemaal eten voorzien voor ons en de leerkrachten. Het was in de zon gedroogde kip met maïs, aardappelen en een ei. Lekker! Wel werd door de praktische regelingen het eten wat verstoord. ( Die regelingen zijn nog steeds niet in orde, maar we werken eraan!)Op de kop toe, kregen we nog massa’s pakjes! Een klein tasje van Carolina & Edgar, een groot tasje van Victor en Servando, stickertjes, een zelfgemaakt potje van de leerkracht van de kleuterklas, een fossiel van Servando, en daarbovenop een boekje waarin alle leerkrachten iets hebben geschreven. Echt super leuk en heel mooie herinneringen. Het afscheid was moeilijk, ze bleven maar vragen wanneer we terug kwamen. Vooral Vidal en Servando hadden het er heel moeilijk mee. Ja, de mannen zijn hier blijkbaar heel sentimenteel J! M
aar wij ook uiteraard! De school, de mensen, de leerkrachten, de ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Uiteraard hebben we hen ook beloofd om heel wat chocolade op te sturen vanuit België.’s Avonds trokken we richting Gemma. Daar hadden we met alle Nederlanders afgesproken om afscheid te nemen. Met heel wat vertraging kwamen we toe. Gemma had heerlijke pizza en lasagne gemaakt. We kregen ook nog een tas en een boek over Bolivia. Alweer een geslaagde avond waarbij je buikspieren goed werken van het lachen.
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag is zo’n dag die je liever niet hebt, maar die er altijd is. Inpakken en opruimen. De laatste dag in Cochabamba. De tijd vliegt snel…
Er moeten nog heel wat praktische zaken geregeld worden en we hopen vanavond nog afscheid te kunnen nemen van wat vrienden.
Morgenvroeg springen we dan op de bus richting La Paz.
Nadien gaan we een eerst een week reizen : copacabana, Titicacameer, even naar Puno in Peru, het eiland van de zon en terug naar La Paz.
De tweede week trekken ik en Nele nog verder. Eerst naar de zoutvlakte, zo verder naar potosi , terug naar Cochabamba om de bagage op te pikken en met de bus naar La P
az.Doordat onze vlucht gecancelled is op zondag, komen we nu een dagje later naar huis en hebben we net ietsje meer tijd.
Dit is dus waarschijnlijk het laatste berichtje,
De volgende keer zullen we alweer thuis zijn. Of toch ergens onderweg naar huis denken we. Dat is allemaal niet zo zeker.
Het aftellen is begonnen, het avontuur zit er bijna op..
Zoen!
zaterdag 2 mei 2009
verlegde grenzen en overwonnen angsten
Zaterdag 25 april ’09- zondag 26 april ’09
Villa tunari, een weekend in een dorp waar onze grenzen werden verlegd.
Zaterdagmorgen, ons avontuur begon. De taxi kwam ons oppikken en voerde ons naar de stopplaatsen van de bussen. Het was immens druk waardoor we al een uurtje vertraging hadden volgends de planning in ons hoofd. Uiteindelijk na wat gesukkel een busje gevonden. Met nog een Zweedse , een Australiër en een Boliviaan zat de auto vol en reden we naar villa Tunari. Dit is het eerste dorpje dat je tegenkomt wanneer je het chapare gebied inrijdt. En dus het meer tropische gedeelte van Cochabamba. Na een dikke 3 uur rijden kwamen aan. Het dorp is niet meer dan een lange straat en enkele kleine dwarse straatjes. We werden daar ergens gedropt, niet wetende waar. Wel stond er een heel groot bord met Turismo op en een gigantische pijl. Wat doen we dan als echte toeristen? Inderdaad het bord volgen. We kwamen aan een klein houten hutje waar je zogezegd info kon krijgen. Het was niet open op de middag en later op de middag ook niet zo bleek. Op zoek naar een slaapplaats dan. Er was een hotel langs de kant van de weg : las palmas, niet slecht dachten we. We gingen een kijkje nemen en zo werd dat onze verblijfplaats voor het weekend. Een klein huisje met een kamer en kleine badkamer was van ons. Een zwembad op een paar meter ver en héél veel palmbomen. Hoe kan het ook anders met zo’n tropisch lekker warm weertje? We installeerden ons en namen eerst en vooral al een duikje in het zwembad om wat afkoeling te vinden. Nadien een douche en klaar om villa tunari onveilig te maken. Toen we wouden vertrekken werden we tegengehouden door een kerel die daar werkte. Hij had drie gigantische kokosnoten vast, die waren voor ons. Een groot stuk werd eruit gesneden en er werden rietjes ingestopt. De eerste kokosmelk was een feit. Lekker? Goh, niet bepaald super, want het smaakte wat naar water, maar wel hilarisch dat we daar met een grote kokos in onze handen zaten te drinken. Nadien kregen we aan de balie van het hotel wat informatie over wat er te doen was. ( Zoveel moet je er niet bij voorstellen, het is niet zoals de hotels die wij kennen). Het toeristenbureautje stelde niets voor , dus volgden we de raad maar van de meneer van het hotel. Om te starten trokken we naar Parque Machia. Wat verderop, aan de overkant van de rivier en dus eigenlijk al het einde van Villa Tunari. ( max 1 km ). Maar, zo wild als we zijn, zagen we iets dat onze verplaatsing aangenamer kon maken in plaats van te voet te gaan. Ze hebben daar moto-taxis. Dus wij, hup de moto op en rijden richting het park. Zaaaaalig! Met de haren in de wind en de poepers in de broek omdat het te snel ging, vlogen we vooruit. Eerlijk gezegd denk ik dat mijn chauffeur een beetje doof was, ik heb nogal gekrest , maar vooral gelachen!
Aangekomen in het park, begon het volgende avontuur. Daar zaten al die eerste apen. Met nog een trauma van vorige zomer moest ik mijn apen-angst dit keer toch overwinnen. De kaartjes werden betaald en alles moest uit, oorbellen, armbandjes die niet vast hingen, niets in de zakken. De apen scharrelen naar het schijnt overal en dat zou ze teveel uitdagen. Ok, we kregen wat uitleg en mochten op eigen initiatief het park in. Ik & Sarah natuurlijk met enorm veel poepers in ons broek. Want er zaten wel brave apen maar ook enorm veel gevaarlijke. Dan moest je doodstil blijven staan en No zeggen. Maar vooral niet roepen of weglopen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan vonden wij. Alleszins, ze hadden ons toch wat bang gemaakt en dus trokken we hand in hand het padje op. Niet wetend wat een bende apen ons te wachten stond. Links, Rechts, boven overal waren apen. Eerst vroegen we aan de meneer die wat uitleg had gegeven over de route of hij niet mee wou, omdat we ons dan wat veiliger voelden. Maar helaas kon hij zijn post niet verlaten. Gelukkig had hij blijkbaar gezien hoe seutjes we waren en is hij nog achter ons gekomen. Al een geluk want die apen, ja het trauma bleef toch een beetje! We overleefden het pad en kwamen op een kleine opening terecht. Daar zat een grote zwarte aap. Te zitten en te kijken, die was niet gevaarlijk en best nog schattig. En toch wat mensenschuw, later werd duidelijk dat zij voelde dat wij wat bang waren en dan worden ze zelf ook bang. Hetzelfde voor een klein capuchino aapje dat bij een meneer aan een touwtje hing. Fidelia genaamd, na een tijdje hadden we toch de moed gevonden om ze bij ons te nemen, maar daar had zij ging zin meer in. Waarschijnlijk voelde ook zij de angst. Alleszins we hebben toch wat apen aangeraakt en er enorm veel gezien. Het park was nog veel groter, maar helaas was daar geen tijd meer voor. Na half 5 werd alles wat te gevaarlijk. We namen wel nog een kijkje bij de gigantische papegaaien. We genoten van een wandelingetje terug, met een prachtig zicht aan de rivier. Onbeschrijfelijk, het leek alsof we in een andere wereld terecht waren gekomen. Terug in het hotel namen we nog een plonsduik en een douche. We trokken propere kleren aan zodat we iets konden gaan eten. Plots werden we tegengehouden door een andere meneer van het hotel, om te vragen of we wat yuca, en vlees van bambi wouden proberen. Waarom niet, dit kansje konden we niet afslaan uiteraard! Yuca is een soort wortel dat gegeten wordt als een aardappel en best nog lekker. Dit wordt eerst gekookt en nadien gebakken. Ook waren er een speciaal soort kruiden op. Het vlees was minder mijn ding. Er werden nog cocktails geprobeerd op de kosten van het hotel. ( gelukkig want lekker waren ze niet echt ). Ja, soms kan je daar gebruik van maken dat we met drie jonge meisjes in het buitenland zijn. Dan profiteren we maar! Na ons proevertje gingen we nog iets eten in het enige restaurant dat we betrouwden. Voor 23 bolivianos ( 2.5€ ) kreeg ik daar een bord van jewelste voor mijn neus. Met een gigantisch stukje vlees, rijst en yucafrieten met daarbij nog een heel bord groenten. En dit noemden ze dan de kleine schotel. Ja wadde. Buikjes goed gevuld, trokken we terug naar het hotel. Want mensen die daar werkten hadden wel 100 keer gevraagd of we ’s avonds een poolparty wouden. Daar hadden we natuurlijk wel zin in , ook al wouden we eigenlijk naar de discotheek gaan. Maar goed, we gingen kijken wat dat ging geven. We waren nog maar net in onze kamer of er werd op onze deur geklopt om te vragen wat we wouden doen. De jongens zeiden dat het te gevaarlijk was in de discotheek en dat de andere niet open was op zaterdag. Pfff, wat zever vonden wij, maar blijkbaar was het echt zo. We kregen gratis drinken en er kwam een grappige meneer bijzitten. Het was nog wel grappig, maar die jongens waren toch wat te opdringerig ( en jammer genoeg niet echt knap! ). Toen besloten we nog maar een duik te nemen in het water onder de prachtige sterrenhemel. Het werd al laat, en we wouden van onze stalkers af, dus kropen we ons bedje in. Blijkbaar was er mij iets misvallen, want ’s nachts besloot mijn maag dat we een bezoek aan de wc gingen brengen voor een tijdje. ( niet zo gezellig natuurlijk ). Met nog wat misselijkheid achteraf, viel het wel nog mee. Zoveel last had ik er niet meer van.
Zondag, dag 2 van ons weekend. ’s Morgens kregen we een tropisch ontbijt, dat niet echt de moeite was. Maar gelukkig kon mijn maag toch nog niet zoveel aan. Een beetje later trokken we naar de jungla. Een ander park dat wat verderop lag. De taxi bracht er ons naartoe. Alweer een taxichauffeur die blij was met 3 buitenlandse meisjes. Hij spoot ons helemaal in met muggenspray. Klaar om de jungle in te gaan. Het park waren allemaal hangbruggen en avontuurlijke dingen die de mensen zelf hadden gemaakt. Bovendien woonden ze daar nog ook. Klimmen in de bomen zoals apen en toen zagen we hun huis. Ze leefden echt zoals George of the jungle. Op onze wandeling kwamen we een eerste ‘ schommel’ tegen. Van 4 meter hoog werden we op een schommel gezet en daar gingen we. Dit vonden we al heel wat. Verder was er nog een schommel, die heel lang was naar een andere boom. Daar was niet zoveel aan, het was wel hoog en eng op het einde dat je precies tegen een boom zou knallen, maar in vergelijking met de rest was dit maar flauw. Door het oerwoud kwamen we een toren verder tegen. 8 m of 12 m vroeg onze begeleider. Toen werd het ons duidelijk, een gigantische schommel. Zo stoer als we waren kozen we natuurlijk voor de 12m. Dit was echt al behoorlijk hoog en je zweefde echt tussen de planten door het oerwoud. Net als George; alleen knalden wij niet tegen een boom. Gelukkig! Als werd op film gezet, dus de bewijzen zijn er! Zalig ritje was dit!
Helemaal in de waan van onze vlucht door het oerwoud, botsten we op nog een groter ding. Dit keer was het 18 m hoog. Verschrikkelijk maar ooooh zo zalig! Ik zweefde echt door de lucht, want ik zat helemaal niet op mijn schommel. Amper beveiligd, maar toch veilig voelend vlogen we alweer door de jungle. Ongelofelijk echt. Ik denk wel dat iedereen in de buurt gehoord heeft dat ik er geweest ben. Blijkt dat ik soms een luide stem heb. Maar ik voelde me werkelijk Georgette of the jungle! Zalig, echt ongelofelijk.
Na wat wandelen konden we bekomen van een zweefvlucht op het strand aan een rivier. Mooi wit zand en keien, zalige zon en helaas veel te veel beesten. Op het eerste zicht leken die beestjes niets te doen, tot we plots zagen dat er allemaal puntjes bloed op onze benen stonden en 2minuten later rode plekken. Ach, het valt nog mee, het jeukt niet. Toen nog niet alleszins, die helse jeuk begon pas toen we terug thuis waren. ( blijkbaar is dat altijd zo, ik weet niet waarom ). Intussen zijn mijn benen een rood hobbelig verlaten slagveld. Lelijk om zien eigenlijk en jeuken dat het doet, niet te doen! Alles staat vol, maar we leven nog, dus dat overleven we ook wel weer!
Na ons bezoekje aan de rivier keerden we terug. De taxichauffeur stond ons al op te wachten en we keerden terug voor een frisse plons in het zwembad. Want zweten, ja dat doe je wel in de jungle.
In de namiddag keerden we terug naar het park van de dag voordien. Daar hadden we nog niet alles kunnen zien wegens tijdgebrek. Uiteraard namen we terug de brommer, dat ritje konden we niet afslaan. Dit keer zat ik samen met Sarah op 1 brommer. Hilarisch eigenlijk, en we gingen nog sneller. Uiteraard zaten we met de poepers. ( Alwéér )
De mensen in het park kenden ons nog, zeker die ene meneer. Hoe zou dat nu toch komen? We trokken den bergen op , op zoek naar de cascades. Ja man, zweten als een olifant dat ik deed! Het was er al warm van zich en dan nog wat bergen beklimmen. Mijn kleine benen konden soms de trappen niet op en moest ik al eens kruipen. Ach, om je maar wat in te leven in het leven van een aapje denk ik dan. Na een kwartier omhoog wandelen kwamen we aan de mirador. Een huisje bijna bovenop de berg. Van daaruit hadden we een prachtig uitzicht over heel villa tunari. ( Groot was het niet , dus perfect mogelijk ). Het uitzicht was adembenemend. Enorm mooi! Je zag er werkelijk alles : water, rotsen, bergen, wolken, huizen en bewoning, en jungle. All in one mogen we het wel noemen. De tocht ging nog verder op zoek naar de watervallen. Die werden na 20 minuten verder de bergen in te wandelen en klimmen, gevonden. Ze waren ( er waren er 2 ) niet reusachtig maar wel mooi en gezellig. Uiteraard konden we de kans niet laten schieten om er onder te gaan staan! Zalig en verfrissend! En deze keer geen beesten die van ons een slagveld maken! Al snel moesten we onze tocht terug zetten, aangezien we voor 5 uur uit het park moesten zijn omdat het dan te gevaarlijk werd. ( Dit hebben we niet gehaald, oeps ). Maar we leven nog en er is niets gebeurd. Wel nog enkele confrontaties met de apen. We keerden snel terug naar het hotel, namen onze spullen en gingen op zoek naar een busje terug naar Cochabamba. Het werd al snel half 7 voordat we villa tunari verlieten en zo werd het al snel 10 uur voordat we thuis waren. Moe, maar tevreden van een zalig weekend kropen we in ons bed en vielen in slaap als een blok.
( de hele weg was pikkedonker en kleine hobbelige baantjes, het was beter van niet te kijken dan wel, en we waren blij toen we dat overleefd hadden! )
Alleszins was het een geslaagd weekend! Eentje om niet te vergeten!!
Maandag 27 april ’09
Nog wat vermoeiend van het zware weekend trokken we weer met veel goeie moed naar de school. Onmiddellijk werden we ingeschakeld om een leerkracht te vervangen die ziek was. De hockey pockey werd nog wat gedanst en uiteraard werd de leerstof verder gezien.
De laatste week in het weeshuis is begonnen. Nog 3 dagen. Ik tel wel wat af, omdat het werk echt zwaar en vermoeiend is. Toch ga ik die kleine schatjes echt missen. Ze kunnen echt lief en schattig zijn maar soms ook zo vervelend! Amai !
Dinsdag 28 april – donderdag 30 april ‘09
De laatste dagen weeshuis…
Maar eerst gingen we verder aan de slag op de school. Dinsdag moesten we een hele dag lesgeven.. Vermoeiend maar het blijft wel leuk. De klas van het eerste middelbaar blijven echt de moeilijkste kinderen. We hebben nu wel iets gevonden dat ze ook interesseert ( muziek )met muziek sluiten we de les dan mooi af.
Op woensdag hebben we een heel avontuur meegemaakt. Eindelijk besloten we al ons EHBO-materiaal mee te sleuren naar de school. Ik stopte mijn trekkersrugzak vol en we vertrokken. Natuurlijk dat ding is gigantisch en de bussen zijn hier mini. Dat ging dus niet zo goed samen. De eerste bus lieten we er 3 voorbij gaan omdat we er niet meer bij konden. Nadien was het proppen. Lynn stapt op de bus en zit natuurlijk vast met haar rugzak. Maar toen was het nog niet zo erg, de tweede bus was nog erger en toen zat ik echt vast. Uiteraard liggen we steeds strijk van het lachen en bekijkt de bus ons van, wat een gekke mensen zijn dat. De hele busrit heb ik niets gezien met mijn rugzak op mijn schoot. Ja, we waren goed geladen. Maar het was best nog grappig. En eindelijk ligt het materiaal op school. Dat werd intussen ook mooi gesorteerd en in de kast gestockeerd. De leerkrachten waren alleszins al enthousiast dat we zoveel bijhebben. Het is echt nodig, want ze hebben er niets. Zo hebben we alweer een nuttige week achter de rug.
Het weeshuis was best nog vermoeiend, maar het waren de laatste dagen en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Mijn rug kan best wel eens een goede massage gebruiken.
Vandaag was het afscheid in het weeshuis. Het viel me wat zwaar. Die kinderen achter laten, de mama achterlaten, alles… Ik heb er een ongelofelijke tijd beleefd die ik nooit zal vergeten. Maar toch is het echt moeilijk om het achter te laten. Die kinderen waren al zo aan mij gehecht en zo blij als ik hen liefde gaf en nu… ik mag er niet te veel aan denken.
We kregen nog een uitstekend verslag, een T-shirt van Hermana Julie en een zelfgemaakt tasje met portemonnee. Ongelofelijk. Hopelijk kan ik ooit nog eens terugkeren.
Oh ja, ook gingen we gisteren nog eens naar de cinema. Blijkbaar is er een actie op woensdag, 1 betalen, 2 binnen. Dat ontdekken we dan nu , jammer! De film was alweer in het Spaans, maar ik heb er best nog veel van verstaan, of dat denk ik toch!
Het waren alweer vermoeiende dagen. Morgen is het 1 mei , dus hier ook geen les. We hebben besloten in de voormiddag dan nog maar wat te gaan schilderen en hopelijk alles af te krijgen. Maar dat is voor morgen!
Villa tunari, een weekend in een dorp waar onze grenzen werden verlegd.
Zaterdagmorgen, ons avontuur begon. De taxi kwam ons oppikken en voerde ons naar de stopplaatsen van de bussen. Het was immens druk waardoor we al een uurtje vertraging hadden volgends de planning in ons hoofd. Uiteindelijk na wat gesukkel een busje gevonden. Met nog een Zweedse , een Australiër en een Boliviaan zat de auto vol en reden we naar villa Tunari. Dit is het eerste dorpje dat je tegenkomt wanneer je het chapare gebied inrijdt. En dus het meer tropische gedeelte van Cochabamba. Na een dikke 3 uur rijden kwamen aan. Het dorp is niet meer dan een lange straat en enkele kleine dwarse straatjes. We werden daar ergens gedropt, niet wetende waar. Wel stond er een heel groot bord met Turismo op en een gigantische pijl. Wat doen we dan als echte toeristen? Inderdaad het bord volgen. We kwamen aan een klein houten hutje waar je zogezegd info kon krijgen. Het was niet open op de middag en later op de middag ook niet zo bleek. Op zoek naar een slaapplaats dan. Er was een hotel langs de kant van de weg : las palmas, niet slecht dachten we. We gingen een kijkje nemen en zo werd dat onze verblijfplaats voor het weekend. Een klein huisje met een kamer en kleine badkamer was van ons. Een zwembad op een paar meter ver en héél veel palmbomen. Hoe kan het ook anders met zo’n tropisch lekker warm weertje? We installeerden ons en namen eerst en vooral al een duikje in het zwembad om wat afkoeling te vinden. Nadien een douche en klaar om villa tunari onveilig te maken. Toen we wouden vertrekken werden we tegengehouden door een kerel die daar werkte. Hij had drie gigantische kokosnoten vast, die waren voor ons. Een groot stuk werd eruit gesneden en er werden rietjes ingestopt. De eerste kokosmelk was een feit. Lekker? Goh, niet bepaald super, want het smaakte wat naar water, maar wel hilarisch dat we daar met een grote kokos in onze handen zaten te drinken. Nadien kregen we aan de balie van het hotel wat informatie over wat er te doen was. ( Zoveel moet je er niet bij voorstellen, het is niet zoals de hotels die wij kennen). Het toeristenbureautje stelde niets voor , dus volgden we de raad maar van de meneer van het hotel. Om te starten trokken we naar Parque Machia. Wat verderop, aan de overkant van de rivier en dus eigenlijk al het einde van Villa Tunari. ( max 1 km ). Maar, zo wild als we zijn, zagen we iets dat onze verplaatsing aangenamer kon maken in plaats van te voet te gaan. Ze hebben daar moto-taxis. Dus wij, hup de moto op en rijden richting het park. Zaaaaalig! Met de haren in de wind en de poepers in de broek omdat het te snel ging, vlogen we vooruit. Eerlijk gezegd denk ik dat mijn chauffeur een beetje doof was, ik heb nogal gekrest , maar vooral gelachen!
Aangekomen in het park, begon het volgende avontuur. Daar zaten al die eerste apen. Met nog een trauma van vorige zomer moest ik mijn apen-angst dit keer toch overwinnen. De kaartjes werden betaald en alles moest uit, oorbellen, armbandjes die niet vast hingen, niets in de zakken. De apen scharrelen naar het schijnt overal en dat zou ze teveel uitdagen. Ok, we kregen wat uitleg en mochten op eigen initiatief het park in. Ik & Sarah natuurlijk met enorm veel poepers in ons broek. Want er zaten wel brave apen maar ook enorm veel gevaarlijke. Dan moest je doodstil blijven staan en No zeggen. Maar vooral niet roepen of weglopen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan vonden wij. Alleszins, ze hadden ons toch wat bang gemaakt en dus trokken we hand in hand het padje op. Niet wetend wat een bende apen ons te wachten stond. Links, Rechts, boven overal waren apen. Eerst vroegen we aan de meneer die wat uitleg had gegeven over de route of hij niet mee wou, omdat we ons dan wat veiliger voelden. Maar helaas kon hij zijn post niet verlaten. Gelukkig had hij blijkbaar gezien hoe seutjes we waren en is hij nog achter ons gekomen. Al een geluk want die apen, ja het trauma bleef toch een beetje! We overleefden het pad en kwamen op een kleine opening terecht. Daar zat een grote zwarte aap. Te zitten en te kijken, die was niet gevaarlijk en best nog schattig. En toch wat mensenschuw, later werd duidelijk dat zij voelde dat wij wat bang waren en dan worden ze zelf ook bang. Hetzelfde voor een klein capuchino aapje dat bij een meneer aan een touwtje hing. Fidelia genaamd, na een tijdje hadden we toch de moed gevonden om ze bij ons te nemen, maar daar had zij ging zin meer in. Waarschijnlijk voelde ook zij de angst. Alleszins we hebben toch wat apen aangeraakt en er enorm veel gezien. Het park was nog veel groter, maar helaas was daar geen tijd meer voor. Na half 5 werd alles wat te gevaarlijk. We namen wel nog een kijkje bij de gigantische papegaaien. We genoten van een wandelingetje terug, met een prachtig zicht aan de rivier. Onbeschrijfelijk, het leek alsof we in een andere wereld terecht waren gekomen. Terug in het hotel namen we nog een plonsduik en een douche. We trokken propere kleren aan zodat we iets konden gaan eten. Plots werden we tegengehouden door een andere meneer van het hotel, om te vragen of we wat yuca, en vlees van bambi wouden proberen. Waarom niet, dit kansje konden we niet afslaan uiteraard! Yuca is een soort wortel dat gegeten wordt als een aardappel en best nog lekker. Dit wordt eerst gekookt en nadien gebakken. Ook waren er een speciaal soort kruiden op. Het vlees was minder mijn ding. Er werden nog cocktails geprobeerd op de kosten van het hotel. ( gelukkig want lekker waren ze niet echt ). Ja, soms kan je daar gebruik van maken dat we met drie jonge meisjes in het buitenland zijn. Dan profiteren we maar! Na ons proevertje gingen we nog iets eten in het enige restaurant dat we betrouwden. Voor 23 bolivianos ( 2.5€ ) kreeg ik daar een bord van jewelste voor mijn neus. Met een gigantisch stukje vlees, rijst en yucafrieten met daarbij nog een heel bord groenten. En dit noemden ze dan de kleine schotel. Ja wadde. Buikjes goed gevuld, trokken we terug naar het hotel. Want mensen die daar werkten hadden wel 100 keer gevraagd of we ’s avonds een poolparty wouden. Daar hadden we natuurlijk wel zin in , ook al wouden we eigenlijk naar de discotheek gaan. Maar goed, we gingen kijken wat dat ging geven. We waren nog maar net in onze kamer of er werd op onze deur geklopt om te vragen wat we wouden doen. De jongens zeiden dat het te gevaarlijk was in de discotheek en dat de andere niet open was op zaterdag. Pfff, wat zever vonden wij, maar blijkbaar was het echt zo. We kregen gratis drinken en er kwam een grappige meneer bijzitten. Het was nog wel grappig, maar die jongens waren toch wat te opdringerig ( en jammer genoeg niet echt knap! ). Toen besloten we nog maar een duik te nemen in het water onder de prachtige sterrenhemel. Het werd al laat, en we wouden van onze stalkers af, dus kropen we ons bedje in. Blijkbaar was er mij iets misvallen, want ’s nachts besloot mijn maag dat we een bezoek aan de wc gingen brengen voor een tijdje. ( niet zo gezellig natuurlijk ). Met nog wat misselijkheid achteraf, viel het wel nog mee. Zoveel last had ik er niet meer van.
Zondag, dag 2 van ons weekend. ’s Morgens kregen we een tropisch ontbijt, dat niet echt de moeite was. Maar gelukkig kon mijn maag toch nog niet zoveel aan. Een beetje later trokken we naar de jungla. Een ander park dat wat verderop lag. De taxi bracht er ons naartoe. Alweer een taxichauffeur die blij was met 3 buitenlandse meisjes. Hij spoot ons helemaal in met muggenspray. Klaar om de jungle in te gaan. Het park waren allemaal hangbruggen en avontuurlijke dingen die de mensen zelf hadden gemaakt. Bovendien woonden ze daar nog ook. Klimmen in de bomen zoals apen en toen zagen we hun huis. Ze leefden echt zoals George of the jungle. Op onze wandeling kwamen we een eerste ‘ schommel’ tegen. Van 4 meter hoog werden we op een schommel gezet en daar gingen we. Dit vonden we al heel wat. Verder was er nog een schommel, die heel lang was naar een andere boom. Daar was niet zoveel aan, het was wel hoog en eng op het einde dat je precies tegen een boom zou knallen, maar in vergelijking met de rest was dit maar flauw. Door het oerwoud kwamen we een toren verder tegen. 8 m of 12 m vroeg onze begeleider. Toen werd het ons duidelijk, een gigantische schommel. Zo stoer als we waren kozen we natuurlijk voor de 12m. Dit was echt al behoorlijk hoog en je zweefde echt tussen de planten door het oerwoud. Net als George; alleen knalden wij niet tegen een boom. Gelukkig! Als werd op film gezet, dus de bewijzen zijn er! Zalig ritje was dit!
Helemaal in de waan van onze vlucht door het oerwoud, botsten we op nog een groter ding. Dit keer was het 18 m hoog. Verschrikkelijk maar ooooh zo zalig! Ik zweefde echt door de lucht, want ik zat helemaal niet op mijn schommel. Amper beveiligd, maar toch veilig voelend vlogen we alweer door de jungle. Ongelofelijk echt. Ik denk wel dat iedereen in de buurt gehoord heeft dat ik er geweest ben. Blijkt dat ik soms een luide stem heb. Maar ik voelde me werkelijk Georgette of the jungle! Zalig, echt ongelofelijk.
Na wat wandelen konden we bekomen van een zweefvlucht op het strand aan een rivier. Mooi wit zand en keien, zalige zon en helaas veel te veel beesten. Op het eerste zicht leken die beestjes niets te doen, tot we plots zagen dat er allemaal puntjes bloed op onze benen stonden en 2minuten later rode plekken. Ach, het valt nog mee, het jeukt niet. Toen nog niet alleszins, die helse jeuk begon pas toen we terug thuis waren. ( blijkbaar is dat altijd zo, ik weet niet waarom ). Intussen zijn mijn benen een rood hobbelig verlaten slagveld. Lelijk om zien eigenlijk en jeuken dat het doet, niet te doen! Alles staat vol, maar we leven nog, dus dat overleven we ook wel weer!
Na ons bezoekje aan de rivier keerden we terug. De taxichauffeur stond ons al op te wachten en we keerden terug voor een frisse plons in het zwembad. Want zweten, ja dat doe je wel in de jungle.
In de namiddag keerden we terug naar het park van de dag voordien. Daar hadden we nog niet alles kunnen zien wegens tijdgebrek. Uiteraard namen we terug de brommer, dat ritje konden we niet afslaan. Dit keer zat ik samen met Sarah op 1 brommer. Hilarisch eigenlijk, en we gingen nog sneller. Uiteraard zaten we met de poepers. ( Alwéér )
De mensen in het park kenden ons nog, zeker die ene meneer. Hoe zou dat nu toch komen? We trokken den bergen op , op zoek naar de cascades. Ja man, zweten als een olifant dat ik deed! Het was er al warm van zich en dan nog wat bergen beklimmen. Mijn kleine benen konden soms de trappen niet op en moest ik al eens kruipen. Ach, om je maar wat in te leven in het leven van een aapje denk ik dan. Na een kwartier omhoog wandelen kwamen we aan de mirador. Een huisje bijna bovenop de berg. Van daaruit hadden we een prachtig uitzicht over heel villa tunari. ( Groot was het niet , dus perfect mogelijk ). Het uitzicht was adembenemend. Enorm mooi! Je zag er werkelijk alles : water, rotsen, bergen, wolken, huizen en bewoning, en jungle. All in one mogen we het wel noemen. De tocht ging nog verder op zoek naar de watervallen. Die werden na 20 minuten verder de bergen in te wandelen en klimmen, gevonden. Ze waren ( er waren er 2 ) niet reusachtig maar wel mooi en gezellig. Uiteraard konden we de kans niet laten schieten om er onder te gaan staan! Zalig en verfrissend! En deze keer geen beesten die van ons een slagveld maken! Al snel moesten we onze tocht terug zetten, aangezien we voor 5 uur uit het park moesten zijn omdat het dan te gevaarlijk werd. ( Dit hebben we niet gehaald, oeps ). Maar we leven nog en er is niets gebeurd. Wel nog enkele confrontaties met de apen. We keerden snel terug naar het hotel, namen onze spullen en gingen op zoek naar een busje terug naar Cochabamba. Het werd al snel half 7 voordat we villa tunari verlieten en zo werd het al snel 10 uur voordat we thuis waren. Moe, maar tevreden van een zalig weekend kropen we in ons bed en vielen in slaap als een blok.
( de hele weg was pikkedonker en kleine hobbelige baantjes, het was beter van niet te kijken dan wel, en we waren blij toen we dat overleefd hadden! )
Alleszins was het een geslaagd weekend! Eentje om niet te vergeten!!
Maandag 27 april ’09
Nog wat vermoeiend van het zware weekend trokken we weer met veel goeie moed naar de school. Onmiddellijk werden we ingeschakeld om een leerkracht te vervangen die ziek was. De hockey pockey werd nog wat gedanst en uiteraard werd de leerstof verder gezien.
De laatste week in het weeshuis is begonnen. Nog 3 dagen. Ik tel wel wat af, omdat het werk echt zwaar en vermoeiend is. Toch ga ik die kleine schatjes echt missen. Ze kunnen echt lief en schattig zijn maar soms ook zo vervelend! Amai !
Dinsdag 28 april – donderdag 30 april ‘09
De laatste dagen weeshuis…
Maar eerst gingen we verder aan de slag op de school. Dinsdag moesten we een hele dag lesgeven.. Vermoeiend maar het blijft wel leuk. De klas van het eerste middelbaar blijven echt de moeilijkste kinderen. We hebben nu wel iets gevonden dat ze ook interesseert ( muziek )met muziek sluiten we de les dan mooi af.
Op woensdag hebben we een heel avontuur meegemaakt. Eindelijk besloten we al ons EHBO-materiaal mee te sleuren naar de school. Ik stopte mijn trekkersrugzak vol en we vertrokken. Natuurlijk dat ding is gigantisch en de bussen zijn hier mini. Dat ging dus niet zo goed samen. De eerste bus lieten we er 3 voorbij gaan omdat we er niet meer bij konden. Nadien was het proppen. Lynn stapt op de bus en zit natuurlijk vast met haar rugzak. Maar toen was het nog niet zo erg, de tweede bus was nog erger en toen zat ik echt vast. Uiteraard liggen we steeds strijk van het lachen en bekijkt de bus ons van, wat een gekke mensen zijn dat. De hele busrit heb ik niets gezien met mijn rugzak op mijn schoot. Ja, we waren goed geladen. Maar het was best nog grappig. En eindelijk ligt het materiaal op school. Dat werd intussen ook mooi gesorteerd en in de kast gestockeerd. De leerkrachten waren alleszins al enthousiast dat we zoveel bijhebben. Het is echt nodig, want ze hebben er niets. Zo hebben we alweer een nuttige week achter de rug.
Het weeshuis was best nog vermoeiend, maar het waren de laatste dagen en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Mijn rug kan best wel eens een goede massage gebruiken.
Vandaag was het afscheid in het weeshuis. Het viel me wat zwaar. Die kinderen achter laten, de mama achterlaten, alles… Ik heb er een ongelofelijke tijd beleefd die ik nooit zal vergeten. Maar toch is het echt moeilijk om het achter te laten. Die kinderen waren al zo aan mij gehecht en zo blij als ik hen liefde gaf en nu… ik mag er niet te veel aan denken.
We kregen nog een uitstekend verslag, een T-shirt van Hermana Julie en een zelfgemaakt tasje met portemonnee. Ongelofelijk. Hopelijk kan ik ooit nog eens terugkeren.
Oh ja, ook gingen we gisteren nog eens naar de cinema. Blijkbaar is er een actie op woensdag, 1 betalen, 2 binnen. Dat ontdekken we dan nu , jammer! De film was alweer in het Spaans, maar ik heb er best nog veel van verstaan, of dat denk ik toch!
Het waren alweer vermoeiende dagen. Morgen is het 1 mei , dus hier ook geen les. We hebben besloten in de voormiddag dan nog maar wat te gaan schilderen en hopelijk alles af te krijgen. Maar dat is voor morgen!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
