Zondag 2 mei – dinsdag 4 mei ’09
De laatste week is ingegaan… Alles loopt op zijn einde en het is soms m
oeilijk te weten hoe je je daar bij moet voelen.
Maar zo dus houden we ons nog bezig met de laatste dingen…
Op de school was iedereen tevreden over de mooi geschilderde grond. We begonnen aan de urenlange verslagen die nog komen. Evalueren, reflecteren en evalueren. Er waren weer een heleboel ouders aan het werk om de grond gelijk te leggen. Echt gek eig
enlijk, die verslepen alle stenen met hun handen. Of met 2 in een doek. Ongelofelijk om te zien, en het grootste wonder is, dat het vooral de vrouwen zijn. Hard werk, in de blakke zon. Ongelofelijk! We kregen ook fossielen van Don Servando te zien, zelfs een die opengeketst werd. Na de middag gingen we samen met Edgar op huisbezoek bij een meisje van de school. Wat we daar zagen is niet in woorden om te zetten, erg eigenlijk. Ergens heb je wel een gedacht van zo zal het zijn, maar als je het dan met je eigen ogen ziet en hoort, is het toch een heel pak anders. Er was een stuk grond, waarop wat maïs stond en het leek alsof ze daar nog wel iets plantten. Het huis bestond uit 1 kamer, zo groot als mijn studeerkamertje. Daarin stond 1 bed, een kookvuur met 2 vuren, een kast, … niet veel alleszins. In het bed slapen de ouders, de kinderen slapen allemaal op de grond. De volle 6! Er is amper plaats om op de grond te slapen. Ook erg is dat ze zelfs alles heel eerlijk vertelde. De mama hield zich bezig met dingen te verkopen die ze plant en soms gaat werken voor de overheid. De papa die drinkt, heeft geen geld en werkt ook niet. Ze weten nauwelijks waar hij is. Allemaal toch maar een beetje raar. Het meisje op zich zag er nochtans verzorgd uit. Maar niets is wat het lijkt.
’s Avonds hadden we de laatste les Engels. Samen met Sylvia trokken we de keuken in en maakten een gericht typisch van hier : Pique Macho. Heerlijk! En nog heel eenvoudig om te maken. Dat proberen we zeker en vast thuis ook nog eens. We leerden haar Nederlands zingen en het werd al snel laat.
Dinsdag, zoals gewoonlijk drukke dag. We begonnen met les te geven in de 4e curso. Zoals gewoonlijk dolenthousiast. Het hek ging pas van de dam toen we buiten een spel gingen spelen met de kleuren. Heel leuk, toen ze begrepen wat ze moesten doen.
Daarna de normale lessen in 8e curso en 7e curso. We kregen bezoek van Rianne, die ons vlug kwam beoordelen. Dat liep allemaal wat uit, waardoor onze laatste les in het secundario wat werd ingekort. Nadien kregen we een lift naar huis van Rianne die werd onderbroken door een overhitte auto. Nog een beetje grappig, aangezien we met 6 in de auto waren gepropt. We vertelden onze plannen voor volgende week en hadden geïnteresseerden bij. Rianne & Carolina gaan enkele dagen mee naar Copacabana. Zodus gingen we een ijsje eten en alles bespreken.
Zondag vertrekken we naar La paz, waarna we maandag doorgaan naar Puno, dat is in Peru en daar zijn de drijvende eilanden. Na een dagje in Puno springen we de bus op richting Copacabana. Daar hebben we 3 dagen om alles te bezoeken zoals het Titicacameer, de eilanden van de zon en maan om daarna weer de bus naar La Paz te nemen en Sarah op het vliegtuig te zetten. Dat zijn voorlopig de plannen. Die kunnen uiteraard nog gewijzigd worden. Maar dat is voor dan.
Woensdag 6 mei ’09 – vrijdag 8 mei ’09
Op woensdag trokken we ’s morgens naar de cancha in Sacaba om een basketbal te kopen. Tegen dat we een dan een bus hadden naar de school was er alweer een uur voorbij. Verschrikkelijk hoe lang je soms kan wachten op een bus. Op de school aangekomen, werden we bijna onmiddellijk verwacht in de 5e curso. Daar werd ook een initiatie lesje Engels gegeven. De kinderen zijn allemaal heel enthousiast, dus is het altijd leuk. Bovendien vinden ze allemaal het spel dat we hadden uitgevonden met de kleuren te gek. Er liggen allemaal gekleurde rondes over het hele voetbalveld, nadien roepen wij een kleur in het Engels en moeten ze naar de juiste ronde lopen. Grappig ook wel!
Daarna werd alles gereed gemaakt om les te geven aan de leerkrachten. Na de lessen werd de uitleg gedaan van de EHBO. Met het boek werden de praktische dingen uitgelegd en ingeoefend. De meeste leerkrachten waren wel enthousiast. Dit veranderde toen ze de uitleg kregen over het leerlingvolgsysteem. Hier zagen ze niet echt het nut van in, enkel dat het veel werk was. Maar die opvolging laten we aan Rianne over.
Donderdag, rustdag zoals gewoonlijk. Alleen lag er alweer een berg was te wachten, gelukkig was het de laatste keer! Wat ben ik blij dat er een wasmachine bestaat ( & een vaatwas!). Normaal kwam Rianne ook langs om onze papieren in te vullen, maar dit is uitgesteld. Ook trokken we naar de winkel om al onze ingrediënten te kopen, zodat we daarna aan de slag konden in de keuken. Wat stond er op het schema : chocomousse maken! Die is uiteindelijk mas o menos wel gelukt, meer konden we niet verwachten aangezien de ingrediënten hier wel wat verschillen natuurlijk! Bovendien was het al heel moeilijk om hier gewoon chocolade te vinden. ’s Avonds gingen we uiteten met Edgar en Carolina van de school. Onverwachts kwam daar Rianne ook nog bij. We verrasten ze met nog kleine pakjes en het werd een geslaagd avondje.
Vrijdag, de dag van afscheid was aangebroken. Een dag waar we zowel naar uitkeken om te feesten maar evenveel tegenop zagen. Met onze doos vol chocomousse trokken we naar de school. Het heeft de rit inderdaad niet overleefd. Mijn broek vol chocolade, de bus en de doos. Maar nog geen ramp gebeurd. Met wat haast gingen we naar de school, met het gedacht les te moeten geven, zoals op elke vrijdag. Blijkbaar is het rooster alweer verandert en moesten we dus geen les geven. In 1 klas waren de leerlingen zo aan het zagen dat we toch nog een kwartiertje gaan zingen en dansen zijn. Wat zijn we populaire leerkrachten seg! Nadien werden nog wat pakjes uitgedeeld aan de directeur, servando en Vidal. De mensen die ons het meeste geholpen hebben. We liepen eigenlijk zo’n beetje verloren, want er was precies
vanalles aan de hand. Ook stonden we voor de grote verrassing dat er een bulldozer was langs geweest die het hele terrein had plat gelegd. Nu was er echt een voetbalveld, daar werkt onmiddellijk gebruik van gemaakt door de leerkracht turnen. Super! We deden overal nog een praatje, ook gaven we nog een initiatielesje Engels in de 6e curso. Uiteraard ook het spelletje met de kleuren. Om 12 uur werden alle kinderen verzameld, mochten we nog een korte speech geven en kregen we een enorm applaus. Ook werd de Spaanse versie van , zeg geen vaarwel mijn vriend voor ons gezongen. Intussen werden alle kinderen in een cirkel gezet. Of toch een po
ging tot. Dit was op aanvraag van ons. We namen wat kinderen van het secundair mee in de kring en deden een poging om met z’n allen de hockey pockey te zingen en dansen. Dit liep minder vlot dan verwacht, toch hebben er nog heel wat kinderen mee gedaan. Het was wel leuk en grappig voor ons. En ook voor de kinderen met wie we het lied hadden gezongen in de les. De kinderen moesten terug in hun formatie gaan staan en het werd even een gigantisch moment van chaos. De leerkrachten deden nog een lief woordje over ons, alweer kregen we een daverend applaus en een pakje. Met daarin, een poncho!! Ook kregen we een hele hoop kaartjes met tekeningen en boodschappen op voor ons. Mijn naam uiteraard nooit goed geschreven, Len, Lenny, Lin, ach, ik ben het al gewoon! De kinderen kwamen dag zeggen tegen ons en we werden overmeesterd door een heleboel geroep en kinderen die ons een knuffel wouden geven en dag zeggen. Een gekkenhuis, maar wat een leuk gekkenhuis! We verzamelden alle leerkrachten in een lokaal, deden nog eens ons zegje en lieten ze van de intussen lopende chocomousse proeven. Maar het feest was nog niet gedaan, want er waren een heleboel kinderen gebleven om met ons te voetballen. De leerkrachten vormden een team en een deel van de kinderen het andere team. Hilar
isch alleszins, maar véél te warm in de blakke zon! De stand is geëindigd op 2-2. Wat wel mooi is natuurlijk. Nadien werden we opnieuw verwacht in een klas. Servando had allemaal eten voorzien voor ons en de leerkrachten. Het was in de zon gedroogde kip met maïs, aardappelen en een ei. Lekker! Wel werd door de praktische regelingen het eten wat verstoord. ( Die regelingen zijn nog steeds niet in orde, maar we werken eraan!)
Op de kop toe, kregen we nog massa’s pakjes! Een klein tasje van Carolina & Edgar, een groot tasje van Victor en Servando, stickertjes, een zelfgemaakt potje van de leerkracht van de kleuterklas, een fossiel van Servando, en daarbovenop een boekje waarin alle leerkrachten iets hebben geschreven. Echt super leuk en heel mooie herinneringen. Het afscheid was moeilijk, ze bleven maar vragen wanneer we terug kwamen. Vooral Vidal en Servando hadden het er heel moeilijk mee. Ja, de mannen zijn hier blijkbaar heel sentimenteel J! M
aar wij ook uiteraard! De school, de mensen, de leerkrachten, de ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Uiteraard hebben we hen ook beloofd om heel wat chocolade op te sturen vanuit België.
’s Avonds trokken we richting Gemma. Daar hadden we met alle Nederlanders afgesproken om afscheid te nemen. Met heel wat vertraging kwamen we toe. Gemma had heerlijke pizza en lasagne gemaakt. We kregen ook nog een tas en een boek over Bolivia. Alweer een geslaagde avond waarbij je buikspieren goed werken van het lachen.
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag is zo’n dag die je liever niet hebt, maar die er altijd is. Inpakken en opruimen. De laatste dag in Cochabamba. De tijd vliegt snel…
Er moeten nog heel wat praktische zaken geregeld worden en we hopen vanavond nog afscheid te kunnen nemen van wat vrienden.
Morgenvroeg springen we dan op de bus richting La Paz.
Nadien gaan we een eerst een week reizen : copacabana, Titicacameer, even naar Puno in Peru, het eiland van de zon en terug naar La Paz.
De tweede week trekken ik en Nele nog verder. Eerst naar de zoutvlakte, zo verder naar potosi , terug naar Cochabamba om de bagage op te pikken en met de bus naar La P
az.
Doordat onze vlucht gecancelled is op zondag, komen we nu een dagje later naar huis en hebben we net ietsje meer tijd.
Dit is dus waarschijnlijk het laatste berichtje,
De volgende keer zullen we alweer thuis zijn. Of toch ergens onderweg naar huis denken we. Dat is allemaal niet zo zeker.
Het aftellen is begonnen, het avontuur zit er bijna op..
Zoen!
De laatste week is ingegaan… Alles loopt op zijn einde en het is soms m
oeilijk te weten hoe je je daar bij moet voelen.Maar zo dus houden we ons nog bezig met de laatste dingen…
Op de school was iedereen tevreden over de mooi geschilderde grond. We begonnen aan de urenlange verslagen die nog komen. Evalueren, reflecteren en evalueren. Er waren weer een heleboel ouders aan het werk om de grond gelijk te leggen. Echt gek eig
enlijk, die verslepen alle stenen met hun handen. Of met 2 in een doek. Ongelofelijk om te zien, en het grootste wonder is, dat het vooral de vrouwen zijn. Hard werk, in de blakke zon. Ongelofelijk! We kregen ook fossielen van Don Servando te zien, zelfs een die opengeketst werd. Na de middag gingen we samen met Edgar op huisbezoek bij een meisje van de school. Wat we daar zagen is niet in woorden om te zetten, erg eigenlijk. Ergens heb je wel een gedacht van zo zal het zijn, maar als je het dan met je eigen ogen ziet en hoort, is het toch een heel pak anders. Er was een stuk grond, waarop wat maïs stond en het leek alsof ze daar nog wel iets plantten. Het huis bestond uit 1 kamer, zo groot als mijn studeerkamertje. Daarin stond 1 bed, een kookvuur met 2 vuren, een kast, … niet veel alleszins. In het bed slapen de ouders, de kinderen slapen allemaal op de grond. De volle 6! Er is amper plaats om op de grond te slapen. Ook erg is dat ze zelfs alles heel eerlijk vertelde. De mama hield zich bezig met dingen te verkopen die ze plant en soms gaat werken voor de overheid. De papa die drinkt, heeft geen geld en werkt ook niet. Ze weten nauwelijks waar hij is. Allemaal toch maar een beetje raar. Het meisje op zich zag er nochtans verzorgd uit. Maar niets is wat het lijkt.’s Avonds hadden we de laatste les Engels. Samen met Sylvia trokken we de keuken in en maakten een gericht typisch van hier : Pique Macho. Heerlijk! En nog heel eenvoudig om te maken. Dat proberen we zeker en vast thuis ook nog eens. We leerden haar Nederlands zingen en het werd al snel laat.
Dinsdag, zoals gewoonlijk drukke dag. We begonnen met les te geven in de 4e curso. Zoals gewoonlijk dolenthousiast. Het hek ging pas van de dam toen we buiten een spel gingen spelen met de kleuren. Heel leuk, toen ze begrepen wat ze moesten doen.
Daarna de normale lessen in 8e curso en 7e curso. We kregen bezoek van Rianne, die ons vlug kwam beoordelen. Dat liep allemaal wat uit, waardoor onze laatste les in het secundario wat werd ingekort. Nadien kregen we een lift naar huis van Rianne die werd onderbroken door een overhitte auto. Nog een beetje grappig, aangezien we met 6 in de auto waren gepropt. We vertelden onze plannen voor volgende week en hadden geïnteresseerden bij. Rianne & Carolina gaan enkele dagen mee naar Copacabana. Zodus gingen we een ijsje eten en alles bespreken.
Zondag vertrekken we naar La paz, waarna we maandag doorgaan naar Puno, dat is in Peru en daar zijn de drijvende eilanden. Na een dagje in Puno springen we de bus op richting Copacabana. Daar hebben we 3 dagen om alles te bezoeken zoals het Titicacameer, de eilanden van de zon en maan om daarna weer de bus naar La Paz te nemen en Sarah op het vliegtuig te zetten. Dat zijn voorlopig de plannen. Die kunnen uiteraard nog gewijzigd worden. Maar dat is voor dan.
Woensdag 6 mei ’09 – vrijdag 8 mei ’09
Op woensdag trokken we ’s morgens naar de cancha in Sacaba om een basketbal te kopen. Tegen dat we een dan een bus hadden naar de school was er alweer een uur voorbij. Verschrikkelijk hoe lang je soms kan wachten op een bus. Op de school aangekomen, werden we bijna onmiddellijk verwacht in de 5e curso. Daar werd ook een initiatie lesje Engels gegeven. De kinderen zijn allemaal heel enthousiast, dus is het altijd leuk. Bovendien vinden ze allemaal het spel dat we hadden uitgevonden met de kleuren te gek. Er liggen allemaal gekleurde rondes over het hele voetbalveld, nadien roepen wij een kleur in het Engels en moeten ze naar de juiste ronde lopen. Grappig ook wel!
Daarna werd alles gereed gemaakt om les te geven aan de leerkrachten. Na de lessen werd de uitleg gedaan van de EHBO. Met het boek werden de praktische dingen uitgelegd en ingeoefend. De meeste leerkrachten waren wel enthousiast. Dit veranderde toen ze de uitleg kregen over het leerlingvolgsysteem. Hier zagen ze niet echt het nut van in, enkel dat het veel werk was. Maar die opvolging laten we aan Rianne over.
Donderdag, rustdag zoals gewoonlijk. Alleen lag er alweer een berg was te wachten, gelukkig was het de laatste keer! Wat ben ik blij dat er een wasmachine bestaat ( & een vaatwas!). Normaal kwam Rianne ook langs om onze papieren in te vullen, maar dit is uitgesteld. Ook trokken we naar de winkel om al onze ingrediënten te kopen, zodat we daarna aan de slag konden in de keuken. Wat stond er op het schema : chocomousse maken! Die is uiteindelijk mas o menos wel gelukt, meer konden we niet verwachten aangezien de ingrediënten hier wel wat verschillen natuurlijk! Bovendien was het al heel moeilijk om hier gewoon chocolade te vinden. ’s Avonds gingen we uiteten met Edgar en Carolina van de school. Onverwachts kwam daar Rianne ook nog bij. We verrasten ze met nog kleine pakjes en het werd een geslaagd avondje.
Vrijdag, de dag van afscheid was aangebroken. Een dag waar we zowel naar uitkeken om te feesten maar evenveel tegenop zagen. Met onze doos vol chocomousse trokken we naar de school. Het heeft de rit inderdaad niet overleefd. Mijn broek vol chocolade, de bus en de doos. Maar nog geen ramp gebeurd. Met wat haast gingen we naar de school, met het gedacht les te moeten geven, zoals op elke vrijdag. Blijkbaar is het rooster alweer verandert en moesten we dus geen les geven. In 1 klas waren de leerlingen zo aan het zagen dat we toch nog een kwartiertje gaan zingen en dansen zijn. Wat zijn we populaire leerkrachten seg! Nadien werden nog wat pakjes uitgedeeld aan de directeur, servando en Vidal. De mensen die ons het meeste geholpen hebben. We liepen eigenlijk zo’n beetje verloren, want er was precies
vanalles aan de hand. Ook stonden we voor de grote verrassing dat er een bulldozer was langs geweest die het hele terrein had plat gelegd. Nu was er echt een voetbalveld, daar werkt onmiddellijk gebruik van gemaakt door de leerkracht turnen. Super! We deden overal nog een praatje, ook gaven we nog een initiatielesje Engels in de 6e curso. Uiteraard ook het spelletje met de kleuren. Om 12 uur werden alle kinderen verzameld, mochten we nog een korte speech geven en kregen we een enorm applaus. Ook werd de Spaanse versie van , zeg geen vaarwel mijn vriend voor ons gezongen. Intussen werden alle kinderen in een cirkel gezet. Of toch een po
ging tot. Dit was op aanvraag van ons. We namen wat kinderen van het secundair mee in de kring en deden een poging om met z’n allen de hockey pockey te zingen en dansen. Dit liep minder vlot dan verwacht, toch hebben er nog heel wat kinderen mee gedaan. Het was wel leuk en grappig voor ons. En ook voor de kinderen met wie we het lied hadden gezongen in de les. De kinderen moesten terug in hun formatie gaan staan en het werd even een gigantisch moment van chaos. De leerkrachten deden nog een lief woordje over ons, alweer kregen we een daverend applaus en een pakje. Met daarin, een poncho!! Ook kregen we een hele hoop kaartjes met tekeningen en boodschappen op voor ons. Mijn naam uiteraard nooit goed geschreven, Len, Lenny, Lin, ach, ik ben het al gewoon! De kinderen kwamen dag zeggen tegen ons en we werden overmeesterd door een heleboel geroep en kinderen die ons een knuffel wouden geven en dag zeggen. Een gekkenhuis, maar wat een leuk gekkenhuis! We verzamelden alle leerkrachten in een lokaal, deden nog eens ons zegje en lieten ze van de intussen lopende chocomousse proeven. Maar het feest was nog niet gedaan, want er waren een heleboel kinderen gebleven om met ons te voetballen. De leerkrachten vormden een team en een deel van de kinderen het andere team. Hilar
isch alleszins, maar véél te warm in de blakke zon! De stand is geëindigd op 2-2. Wat wel mooi is natuurlijk. Nadien werden we opnieuw verwacht in een klas. Servando had allemaal eten voorzien voor ons en de leerkrachten. Het was in de zon gedroogde kip met maïs, aardappelen en een ei. Lekker! Wel werd door de praktische regelingen het eten wat verstoord. ( Die regelingen zijn nog steeds niet in orde, maar we werken eraan!)Op de kop toe, kregen we nog massa’s pakjes! Een klein tasje van Carolina & Edgar, een groot tasje van Victor en Servando, stickertjes, een zelfgemaakt potje van de leerkracht van de kleuterklas, een fossiel van Servando, en daarbovenop een boekje waarin alle leerkrachten iets hebben geschreven. Echt super leuk en heel mooie herinneringen. Het afscheid was moeilijk, ze bleven maar vragen wanneer we terug kwamen. Vooral Vidal en Servando hadden het er heel moeilijk mee. Ja, de mannen zijn hier blijkbaar heel sentimenteel J! M
aar wij ook uiteraard! De school, de mensen, de leerkrachten, de ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Uiteraard hebben we hen ook beloofd om heel wat chocolade op te sturen vanuit België.’s Avonds trokken we richting Gemma. Daar hadden we met alle Nederlanders afgesproken om afscheid te nemen. Met heel wat vertraging kwamen we toe. Gemma had heerlijke pizza en lasagne gemaakt. We kregen ook nog een tas en een boek over Bolivia. Alweer een geslaagde avond waarbij je buikspieren goed werken van het lachen.
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag is zo’n dag die je liever niet hebt, maar die er altijd is. Inpakken en opruimen. De laatste dag in Cochabamba. De tijd vliegt snel…
Er moeten nog heel wat praktische zaken geregeld worden en we hopen vanavond nog afscheid te kunnen nemen van wat vrienden.
Morgenvroeg springen we dan op de bus richting La Paz.
Nadien gaan we een eerst een week reizen : copacabana, Titicacameer, even naar Puno in Peru, het eiland van de zon en terug naar La Paz.
De tweede week trekken ik en Nele nog verder. Eerst naar de zoutvlakte, zo verder naar potosi , terug naar Cochabamba om de bagage op te pikken en met de bus naar La P
az.Doordat onze vlucht gecancelled is op zondag, komen we nu een dagje later naar huis en hebben we net ietsje meer tijd.
Dit is dus waarschijnlijk het laatste berichtje,
De volgende keer zullen we alweer thuis zijn. Of toch ergens onderweg naar huis denken we. Dat is allemaal niet zo zeker.
Het aftellen is begonnen, het avontuur zit er bijna op..
Zoen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten