In de media is er veel te doen rond gezond achter het scherm zitten...
http://www.hln.be/hln/nl/33/Fit-Gezond/article/detail/894236/2009/06/17/Zo-blijf-je-gezond-achter-de-computer.dhtml
Mijn mening :
De computer wordt meer en meer een deel van ons dagelijks leven.
Ik denk dat het dus wel belangrijk is om hier correct met om te gaan. Zo danig dat we er zo weinig mogelijk hinder van ondervinden.
We krijgen voortdurend tips, maar ik vraag me soms wel af, wie er iets van toepast?
Er zou nog meer om moeten te doen zijn, mensen ervaren nu nog te weinig de nadelen, maar
dat kan in de toekomst veranderen natuurlijk.
Ik vind van mezelf dat ik er wel meer mag op letten...
donderdag 18 juni 2009
Webquest de wereld
Neem hieronder een kijkje naar een webquest over de wereld..
http://sites.google.com/site/webquestdewereld/Home
http://sites.google.com/site/webquestdewereld/Home
maandag 1 juni 2009
zondag 31 mei 2009
Bolivia
Intussen zijn we enkele dagen thuis van Bolivia.
De laatste twee weken zijn we nog gaan rondreizen en hebben we prachtige dingen gezien.
adembenemend, ongelofelijk maar vooral onbeschrijfbaar.
We trokken naar de drijvende eilanden in Puno, Peru.
Naar copacabana en het titicacameer. We bezochten La Paz en gingen op 3-daagse salar de uyuni tocht. Op handen en voeten in de mijnen, alles, 1 voor 1 een prachtige ervaring.
3 maand Bolivia, 3 maand ontwikkelingssamenwerking ; een ervaring om nooit te vergeten!
De laatste twee weken zijn we nog gaan rondreizen en hebben we prachtige dingen gezien.
adembenemend, ongelofelijk maar vooral onbeschrijfbaar.
We trokken naar de drijvende eilanden in Puno, Peru.
Naar copacabana en het titicacameer. We bezochten La Paz en gingen op 3-daagse salar de uyuni tocht. Op handen en voeten in de mijnen, alles, 1 voor 1 een prachtige ervaring.
3 maand Bolivia, 3 maand ontwikkelingssamenwerking ; een ervaring om nooit te vergeten!
Lesmateriaal anderen
Valerie Pletinck heeft een fiche op haar blog staan over bruggen bouwen.
Misschien komt het door de titel maar het trok mijn aandacht.
Techniek is heel populair en je kan je lessen daar wel uren met vullen , maar je moet toch leuke interessante opdrachten hebben.
Toen ik het werkblad van Valerie zag, dacht ik echt, dit wil ik later nog eens gebruiken. Het is leuk en heel proper. Ook de lay-out en de prenten zijn allemaal heel goed uitgezocht. Iets heel handig om onmiddellijk te kunnen gebruiken. Wat moet je nog meer hebben?
http://omivaleriepletinck.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien botste ik op de blog van Melissa.
Ook daar vond ik leuke werkblaadjes. Vooral dat over film, het is kort en bondig. De vragen zijn goed gevormd en het is direct toepasbaar.
Ik denk dat die een heel leuke opdracht is voor de kinderen. En alweer is het kant-en-klaar materiaal voor een leerkracht.
http://omimelissastremersch.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien kwam ik bij Silke haar blog. En ook daar stond alweer leuk materiaal. Een snelwerkersbundel. Het idee op zich vind ik al geweldig en wanneer je dan de bundel bekijkt, ben je helemaal verkocht. Het draait rond een thema en spreekt enorm aan voor kinderen. Het is bedoeld voor de kleintjes en dat merk je direct. Ook hier kan je onmiddellijk aan de slag in jouw thema. Heel wat werk uitgespaard en je hebt er een prachtige bundel bij. Op niveau, met leuke prenten, geweldig dus!
http://omisilkedavid.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Misschien komt het door de titel maar het trok mijn aandacht.
Techniek is heel populair en je kan je lessen daar wel uren met vullen , maar je moet toch leuke interessante opdrachten hebben.
Toen ik het werkblad van Valerie zag, dacht ik echt, dit wil ik later nog eens gebruiken. Het is leuk en heel proper. Ook de lay-out en de prenten zijn allemaal heel goed uitgezocht. Iets heel handig om onmiddellijk te kunnen gebruiken. Wat moet je nog meer hebben?
http://omivaleriepletinck.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien botste ik op de blog van Melissa.
Ook daar vond ik leuke werkblaadjes. Vooral dat over film, het is kort en bondig. De vragen zijn goed gevormd en het is direct toepasbaar.
Ik denk dat die een heel leuke opdracht is voor de kinderen. En alweer is het kant-en-klaar materiaal voor een leerkracht.
http://omimelissastremersch.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
Nadien kwam ik bij Silke haar blog. En ook daar stond alweer leuk materiaal. Een snelwerkersbundel. Het idee op zich vind ik al geweldig en wanneer je dan de bundel bekijkt, ben je helemaal verkocht. Het draait rond een thema en spreekt enorm aan voor kinderen. Het is bedoeld voor de kleintjes en dat merk je direct. Ook hier kan je onmiddellijk aan de slag in jouw thema. Heel wat werk uitgespaard en je hebt er een prachtige bundel bij. Op niveau, met leuke prenten, geweldig dus!
http://omisilkedavid.blogspot.com/search/label/Eigen%20werk
De wereld - zesde leerjaar
Lesvoorbereiding over de wereld in het zesde leerjaar. De werkbundel die erbij hoort is ook op de blog te vinden.
Wero - Ik in de Wereld
Wero - Ik in de Wereld
de jungla
Een héél erg dol ritje.
Meer woorden moet ik niet zeggen, gewoon kijken.
een kleine tip; zet je boxen niet té luid..
Meer woorden moet ik niet zeggen, gewoon kijken.
een kleine tip; zet je boxen niet té luid..
ICT in het onderwijs
Gedurende mijn 3-jarige opleiding heb ik heel wat ICT gebruikt.
Dit werd voornamelijk door mezelf gebruikt, door het maken van werkbladen etc. Afhankelijk van school tot school was er een computerklas aanwezig en was ik in staat die te gebruiken.
Leerlingen, van alle leeftijden, vinden computer, computerlessen en alles wat er mee te maken heeft leuk. Zo hadden we een kort lesje met de leerlingen van het eerste leerjaar waarin we enkel een filmpje bekeken, tot het zelfstandig opzoeken in het zesde leerjaar naar informatie om zo een werkbundel in te vullen.
De computer, het internet maar ook word en powerpoint zijn de zaken van nu, de kinderen zijn er al snel met bezig en zelf vind ik het ook heel leuk om deze lessen te geven.
Het enthousiasme druipt ervan.
In het vijfde leerjaar hebben we voor moederdag glazen beschilderd. Niet zomaar beschilderd, maar het hoofd van de kinderen erop. Daarvoor hebben we hun foto's bewerkt zodat ze die eenvoudig konden bewerken. Heel leuk natuurlijk !
Een les inleiden met een powerpoint trok ook onmiddellijk de aandacht.
Daarnaast gaven we in het tweede jaar van de opleiding een demoles ICT. De leerlingen gingen aan de slag op de computer over de middeleeuwen. Aan de hand van een werkbundel werden opdrachten gemaakt en vragen opgelost. Allen waren ze dolenthousiast.
Het enige nadeel dat er is, als je de kinderen alleen aan de slag laat, is dat je veel extra moet voorzien. Want er is een groot verschil tussen de kinderen. De ene kan al aardig overweg met de computer, terwijl de andere nog heel wat hulp nodig heeft.
Maar uiteindelijk zitten ze allen maar dolgraag achter het scherm.
Ict gebruiken in lessen en als voorbereiding is noodzakelijk, zowel voor de leerling als de leerkracht.
Dit werd voornamelijk door mezelf gebruikt, door het maken van werkbladen etc. Afhankelijk van school tot school was er een computerklas aanwezig en was ik in staat die te gebruiken.
Leerlingen, van alle leeftijden, vinden computer, computerlessen en alles wat er mee te maken heeft leuk. Zo hadden we een kort lesje met de leerlingen van het eerste leerjaar waarin we enkel een filmpje bekeken, tot het zelfstandig opzoeken in het zesde leerjaar naar informatie om zo een werkbundel in te vullen.
De computer, het internet maar ook word en powerpoint zijn de zaken van nu, de kinderen zijn er al snel met bezig en zelf vind ik het ook heel leuk om deze lessen te geven.
Het enthousiasme druipt ervan.
In het vijfde leerjaar hebben we voor moederdag glazen beschilderd. Niet zomaar beschilderd, maar het hoofd van de kinderen erop. Daarvoor hebben we hun foto's bewerkt zodat ze die eenvoudig konden bewerken. Heel leuk natuurlijk !
Een les inleiden met een powerpoint trok ook onmiddellijk de aandacht.
Daarnaast gaven we in het tweede jaar van de opleiding een demoles ICT. De leerlingen gingen aan de slag op de computer over de middeleeuwen. Aan de hand van een werkbundel werden opdrachten gemaakt en vragen opgelost. Allen waren ze dolenthousiast.
Het enige nadeel dat er is, als je de kinderen alleen aan de slag laat, is dat je veel extra moet voorzien. Want er is een groot verschil tussen de kinderen. De ene kan al aardig overweg met de computer, terwijl de andere nog heel wat hulp nodig heeft.
Maar uiteindelijk zitten ze allen maar dolgraag achter het scherm.
Ict gebruiken in lessen en als voorbereiding is noodzakelijk, zowel voor de leerling als de leerkracht.
zaterdag 9 mei 2009
afscheid..
Zondag 2 mei – dinsdag 4 mei ’09
De laatste week is ingegaan… Alles loopt op zijn einde en het is soms m
oeilijk te weten hoe je je daar bij moet voelen.
Maar zo dus houden we ons nog bezig met de laatste dingen…
Op de school was iedereen tevreden over de mooi geschilderde grond. We begonnen aan de urenlange verslagen die nog komen. Evalueren, reflecteren en evalueren. Er waren weer een heleboel ouders aan het werk om de grond gelijk te leggen. Echt gek eig
enlijk, die verslepen alle stenen met hun handen. Of met 2 in een doek. Ongelofelijk om te zien, en het grootste wonder is, dat het vooral de vrouwen zijn. Hard werk, in de blakke zon. Ongelofelijk! We kregen ook fossielen van Don Servando te zien, zelfs een die opengeketst werd. Na de middag gingen we samen met Edgar op huisbezoek bij een meisje van de school. Wat we daar zagen is niet in woorden om te zetten, erg eigenlijk. Ergens heb je wel een gedacht van zo zal het zijn, maar als je het dan met je eigen ogen ziet en hoort, is het toch een heel pak anders. Er was een stuk grond, waarop wat maïs stond en het leek alsof ze daar nog wel iets plantten. Het huis bestond uit 1 kamer, zo groot als mijn studeerkamertje. Daarin stond 1 bed, een kookvuur met 2 vuren, een kast, … niet veel alleszins. In het bed slapen de ouders, de kinderen slapen allemaal op de grond. De volle 6! Er is amper plaats om op de grond te slapen. Ook erg is dat ze zelfs alles heel eerlijk vertelde. De mama hield zich bezig met dingen te verkopen die ze plant en soms gaat werken voor de overheid. De papa die drinkt, heeft geen geld en werkt ook niet. Ze weten nauwelijks waar hij is. Allemaal toch maar een beetje raar. Het meisje op zich zag er nochtans verzorgd uit. Maar niets is wat het lijkt.
’s Avonds hadden we de laatste les Engels. Samen met Sylvia trokken we de keuken in en maakten een gericht typisch van hier : Pique Macho. Heerlijk! En nog heel eenvoudig om te maken. Dat proberen we zeker en vast thuis ook nog eens. We leerden haar Nederlands zingen en het werd al snel laat.
Dinsdag, zoals gewoonlijk drukke dag. We begonnen met les te geven in de 4e curso. Zoals gewoonlijk dolenthousiast. Het hek ging pas van de dam toen we buiten een spel gingen spelen met de kleuren. Heel leuk, toen ze begrepen wat ze moesten doen.
Daarna de normale lessen in 8e curso en 7e curso. We kregen bezoek van Rianne, die ons vlug kwam beoordelen. Dat liep allemaal wat uit, waardoor onze laatste les in het secundario wat werd ingekort. Nadien kregen we een lift naar huis van Rianne die werd onderbroken door een overhitte auto. Nog een beetje grappig, aangezien we met 6 in de auto waren gepropt. We vertelden onze plannen voor volgende week en hadden geïnteresseerden bij. Rianne & Carolina gaan enkele dagen mee naar Copacabana. Zodus gingen we een ijsje eten en alles bespreken.
Zondag vertrekken we naar La paz, waarna we maandag doorgaan naar Puno, dat is in Peru en daar zijn de drijvende eilanden. Na een dagje in Puno springen we de bus op richting Copacabana. Daar hebben we 3 dagen om alles te bezoeken zoals het Titicacameer, de eilanden van de zon en maan om daarna weer de bus naar La Paz te nemen en Sarah op het vliegtuig te zetten. Dat zijn voorlopig de plannen. Die kunnen uiteraard nog gewijzigd worden. Maar dat is voor dan.
Woensdag 6 mei ’09 – vrijdag 8 mei ’09
Op woensdag trokken we ’s morgens naar de cancha in Sacaba om een basketbal te kopen. Tegen dat we een dan een bus hadden naar de school was er alweer een uur voorbij. Verschrikkelijk hoe lang je soms kan wachten op een bus. Op de school aangekomen, werden we bijna onmiddellijk verwacht in de 5e curso. Daar werd ook een initiatie lesje Engels gegeven. De kinderen zijn allemaal heel enthousiast, dus is het altijd leuk. Bovendien vinden ze allemaal het spel dat we hadden uitgevonden met de kleuren te gek. Er liggen allemaal gekleurde rondes over het hele voetbalveld, nadien roepen wij een kleur in het Engels en moeten ze naar de juiste ronde lopen. Grappig ook wel!
Daarna werd alles gereed gemaakt om les te geven aan de leerkrachten. Na de lessen werd de uitleg gedaan van de EHBO. Met het boek werden de praktische dingen uitgelegd en ingeoefend. De meeste leerkrachten waren wel enthousiast. Dit veranderde toen ze de uitleg kregen over het leerlingvolgsysteem. Hier zagen ze niet echt het nut van in, enkel dat het veel werk was. Maar die opvolging laten we aan Rianne over.
Donderdag, rustdag zoals gewoonlijk. Alleen lag er alweer een berg was te wachten, gelukkig was het de laatste keer! Wat ben ik blij dat er een wasmachine bestaat ( & een vaatwas!). Normaal kwam Rianne ook langs om onze papieren in te vullen, maar dit is uitgesteld. Ook trokken we naar de winkel om al onze ingrediënten te kopen, zodat we daarna aan de slag konden in de keuken. Wat stond er op het schema : chocomousse maken! Die is uiteindelijk mas o menos wel gelukt, meer konden we niet verwachten aangezien de ingrediënten hier wel wat verschillen natuurlijk! Bovendien was het al heel moeilijk om hier gewoon chocolade te vinden. ’s Avonds gingen we uiteten met Edgar en Carolina van de school. Onverwachts kwam daar Rianne ook nog bij. We verrasten ze met nog kleine pakjes en het werd een geslaagd avondje.
Vrijdag, de dag van afscheid was aangebroken. Een dag waar we zowel naar uitkeken om te feesten maar evenveel tegenop zagen. Met onze doos vol chocomousse trokken we naar de school. Het heeft de rit inderdaad niet overleefd. Mijn broek vol chocolade, de bus en de doos. Maar nog geen ramp gebeurd. Met wat haast gingen we naar de school, met het gedacht les te moeten geven, zoals op elke vrijdag. Blijkbaar is het rooster alweer verandert en moesten we dus geen les geven. In 1 klas waren de leerlingen zo aan het zagen dat we toch nog een kwartiertje gaan zingen en dansen zijn. Wat zijn we populaire leerkrachten seg! Nadien werden nog wat pakjes uitgedeeld aan de directeur, servando en Vidal. De mensen die ons het meeste geholpen hebben. We liepen eigenlijk zo’n beetje verloren, want er was precies
vanalles aan de hand. Ook stonden we voor de grote verrassing dat er een bulldozer was langs geweest die het hele terrein had plat gelegd. Nu was er echt een voetbalveld, daar werkt onmiddellijk gebruik van gemaakt door de leerkracht turnen. Super! We deden overal nog een praatje, ook gaven we nog een initiatielesje Engels in de 6e curso. Uiteraard ook het spelletje met de kleuren. Om 12 uur werden alle kinderen verzameld, mochten we nog een korte speech geven en kregen we een enorm applaus. Ook werd de Spaanse versie van , zeg geen vaarwel mijn vriend voor ons gezongen. Intussen werden alle kinderen in een cirkel gezet. Of toch een po
ging tot. Dit was op aanvraag van ons. We namen wat kinderen van het secundair mee in de kring en deden een poging om met z’n allen de hockey pockey te zingen en dansen. Dit liep minder vlot dan verwacht, toch hebben er nog heel wat kinderen mee gedaan. Het was wel leuk en grappig voor ons. En ook voor de kinderen met wie we het lied hadden gezongen in de les. De kinderen moesten terug in hun formatie gaan staan en het werd even een gigantisch moment van chaos. De leerkrachten deden nog een lief woordje over ons, alweer kregen we een daverend applaus en een pakje. Met daarin, een poncho!! Ook kregen we een hele hoop kaartjes met tekeningen en boodschappen op voor ons. Mijn naam uiteraard nooit goed geschreven, Len, Lenny, Lin, ach, ik ben het al gewoon! De kinderen kwamen dag zeggen tegen ons en we werden overmeesterd door een heleboel geroep en kinderen die ons een knuffel wouden geven en dag zeggen. Een gekkenhuis, maar wat een leuk gekkenhuis! We verzamelden alle leerkrachten in een lokaal, deden nog eens ons zegje en lieten ze van de intussen lopende chocomousse proeven. Maar het feest was nog niet gedaan, want er waren een heleboel kinderen gebleven om met ons te voetballen. De leerkrachten vormden een team en een deel van de kinderen het andere team. Hilar
isch alleszins, maar véél te warm in de blakke zon! De stand is geëindigd op 2-2. Wat wel mooi is natuurlijk. Nadien werden we opnieuw verwacht in een klas. Servando had allemaal eten voorzien voor ons en de leerkrachten. Het was in de zon gedroogde kip met maïs, aardappelen en een ei. Lekker! Wel werd door de praktische regelingen het eten wat verstoord. ( Die regelingen zijn nog steeds niet in orde, maar we werken eraan!)
Op de kop toe, kregen we nog massa’s pakjes! Een klein tasje van Carolina & Edgar, een groot tasje van Victor en Servando, stickertjes, een zelfgemaakt potje van de leerkracht van de kleuterklas, een fossiel van Servando, en daarbovenop een boekje waarin alle leerkrachten iets hebben geschreven. Echt super leuk en heel mooie herinneringen. Het afscheid was moeilijk, ze bleven maar vragen wanneer we terug kwamen. Vooral Vidal en Servando hadden het er heel moeilijk mee. Ja, de mannen zijn hier blijkbaar heel sentimenteel J! M
aar wij ook uiteraard! De school, de mensen, de leerkrachten, de ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Uiteraard hebben we hen ook beloofd om heel wat chocolade op te sturen vanuit België.
’s Avonds trokken we richting Gemma. Daar hadden we met alle Nederlanders afgesproken om afscheid te nemen. Met heel wat vertraging kwamen we toe. Gemma had heerlijke pizza en lasagne gemaakt. We kregen ook nog een tas en een boek over Bolivia. Alweer een geslaagde avond waarbij je buikspieren goed werken van het lachen.
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag is zo’n dag die je liever niet hebt, maar die er altijd is. Inpakken en opruimen. De laatste dag in Cochabamba. De tijd vliegt snel…
Er moeten nog heel wat praktische zaken geregeld worden en we hopen vanavond nog afscheid te kunnen nemen van wat vrienden.
Morgenvroeg springen we dan op de bus richting La Paz.
Nadien gaan we een eerst een week reizen : copacabana, Titicacameer, even naar Puno in Peru, het eiland van de zon en terug naar La Paz.
De tweede week trekken ik en Nele nog verder. Eerst naar de zoutvlakte, zo verder naar potosi , terug naar Cochabamba om de bagage op te pikken en met de bus naar La P
az.
Doordat onze vlucht gecancelled is op zondag, komen we nu een dagje later naar huis en hebben we net ietsje meer tijd.
Dit is dus waarschijnlijk het laatste berichtje,
De volgende keer zullen we alweer thuis zijn. Of toch ergens onderweg naar huis denken we. Dat is allemaal niet zo zeker.
Het aftellen is begonnen, het avontuur zit er bijna op..
Zoen!
De laatste week is ingegaan… Alles loopt op zijn einde en het is soms m
oeilijk te weten hoe je je daar bij moet voelen.Maar zo dus houden we ons nog bezig met de laatste dingen…
Op de school was iedereen tevreden over de mooi geschilderde grond. We begonnen aan de urenlange verslagen die nog komen. Evalueren, reflecteren en evalueren. Er waren weer een heleboel ouders aan het werk om de grond gelijk te leggen. Echt gek eig
enlijk, die verslepen alle stenen met hun handen. Of met 2 in een doek. Ongelofelijk om te zien, en het grootste wonder is, dat het vooral de vrouwen zijn. Hard werk, in de blakke zon. Ongelofelijk! We kregen ook fossielen van Don Servando te zien, zelfs een die opengeketst werd. Na de middag gingen we samen met Edgar op huisbezoek bij een meisje van de school. Wat we daar zagen is niet in woorden om te zetten, erg eigenlijk. Ergens heb je wel een gedacht van zo zal het zijn, maar als je het dan met je eigen ogen ziet en hoort, is het toch een heel pak anders. Er was een stuk grond, waarop wat maïs stond en het leek alsof ze daar nog wel iets plantten. Het huis bestond uit 1 kamer, zo groot als mijn studeerkamertje. Daarin stond 1 bed, een kookvuur met 2 vuren, een kast, … niet veel alleszins. In het bed slapen de ouders, de kinderen slapen allemaal op de grond. De volle 6! Er is amper plaats om op de grond te slapen. Ook erg is dat ze zelfs alles heel eerlijk vertelde. De mama hield zich bezig met dingen te verkopen die ze plant en soms gaat werken voor de overheid. De papa die drinkt, heeft geen geld en werkt ook niet. Ze weten nauwelijks waar hij is. Allemaal toch maar een beetje raar. Het meisje op zich zag er nochtans verzorgd uit. Maar niets is wat het lijkt.’s Avonds hadden we de laatste les Engels. Samen met Sylvia trokken we de keuken in en maakten een gericht typisch van hier : Pique Macho. Heerlijk! En nog heel eenvoudig om te maken. Dat proberen we zeker en vast thuis ook nog eens. We leerden haar Nederlands zingen en het werd al snel laat.
Dinsdag, zoals gewoonlijk drukke dag. We begonnen met les te geven in de 4e curso. Zoals gewoonlijk dolenthousiast. Het hek ging pas van de dam toen we buiten een spel gingen spelen met de kleuren. Heel leuk, toen ze begrepen wat ze moesten doen.
Daarna de normale lessen in 8e curso en 7e curso. We kregen bezoek van Rianne, die ons vlug kwam beoordelen. Dat liep allemaal wat uit, waardoor onze laatste les in het secundario wat werd ingekort. Nadien kregen we een lift naar huis van Rianne die werd onderbroken door een overhitte auto. Nog een beetje grappig, aangezien we met 6 in de auto waren gepropt. We vertelden onze plannen voor volgende week en hadden geïnteresseerden bij. Rianne & Carolina gaan enkele dagen mee naar Copacabana. Zodus gingen we een ijsje eten en alles bespreken.
Zondag vertrekken we naar La paz, waarna we maandag doorgaan naar Puno, dat is in Peru en daar zijn de drijvende eilanden. Na een dagje in Puno springen we de bus op richting Copacabana. Daar hebben we 3 dagen om alles te bezoeken zoals het Titicacameer, de eilanden van de zon en maan om daarna weer de bus naar La Paz te nemen en Sarah op het vliegtuig te zetten. Dat zijn voorlopig de plannen. Die kunnen uiteraard nog gewijzigd worden. Maar dat is voor dan.
Woensdag 6 mei ’09 – vrijdag 8 mei ’09
Op woensdag trokken we ’s morgens naar de cancha in Sacaba om een basketbal te kopen. Tegen dat we een dan een bus hadden naar de school was er alweer een uur voorbij. Verschrikkelijk hoe lang je soms kan wachten op een bus. Op de school aangekomen, werden we bijna onmiddellijk verwacht in de 5e curso. Daar werd ook een initiatie lesje Engels gegeven. De kinderen zijn allemaal heel enthousiast, dus is het altijd leuk. Bovendien vinden ze allemaal het spel dat we hadden uitgevonden met de kleuren te gek. Er liggen allemaal gekleurde rondes over het hele voetbalveld, nadien roepen wij een kleur in het Engels en moeten ze naar de juiste ronde lopen. Grappig ook wel!
Daarna werd alles gereed gemaakt om les te geven aan de leerkrachten. Na de lessen werd de uitleg gedaan van de EHBO. Met het boek werden de praktische dingen uitgelegd en ingeoefend. De meeste leerkrachten waren wel enthousiast. Dit veranderde toen ze de uitleg kregen over het leerlingvolgsysteem. Hier zagen ze niet echt het nut van in, enkel dat het veel werk was. Maar die opvolging laten we aan Rianne over.
Donderdag, rustdag zoals gewoonlijk. Alleen lag er alweer een berg was te wachten, gelukkig was het de laatste keer! Wat ben ik blij dat er een wasmachine bestaat ( & een vaatwas!). Normaal kwam Rianne ook langs om onze papieren in te vullen, maar dit is uitgesteld. Ook trokken we naar de winkel om al onze ingrediënten te kopen, zodat we daarna aan de slag konden in de keuken. Wat stond er op het schema : chocomousse maken! Die is uiteindelijk mas o menos wel gelukt, meer konden we niet verwachten aangezien de ingrediënten hier wel wat verschillen natuurlijk! Bovendien was het al heel moeilijk om hier gewoon chocolade te vinden. ’s Avonds gingen we uiteten met Edgar en Carolina van de school. Onverwachts kwam daar Rianne ook nog bij. We verrasten ze met nog kleine pakjes en het werd een geslaagd avondje.
Vrijdag, de dag van afscheid was aangebroken. Een dag waar we zowel naar uitkeken om te feesten maar evenveel tegenop zagen. Met onze doos vol chocomousse trokken we naar de school. Het heeft de rit inderdaad niet overleefd. Mijn broek vol chocolade, de bus en de doos. Maar nog geen ramp gebeurd. Met wat haast gingen we naar de school, met het gedacht les te moeten geven, zoals op elke vrijdag. Blijkbaar is het rooster alweer verandert en moesten we dus geen les geven. In 1 klas waren de leerlingen zo aan het zagen dat we toch nog een kwartiertje gaan zingen en dansen zijn. Wat zijn we populaire leerkrachten seg! Nadien werden nog wat pakjes uitgedeeld aan de directeur, servando en Vidal. De mensen die ons het meeste geholpen hebben. We liepen eigenlijk zo’n beetje verloren, want er was precies
vanalles aan de hand. Ook stonden we voor de grote verrassing dat er een bulldozer was langs geweest die het hele terrein had plat gelegd. Nu was er echt een voetbalveld, daar werkt onmiddellijk gebruik van gemaakt door de leerkracht turnen. Super! We deden overal nog een praatje, ook gaven we nog een initiatielesje Engels in de 6e curso. Uiteraard ook het spelletje met de kleuren. Om 12 uur werden alle kinderen verzameld, mochten we nog een korte speech geven en kregen we een enorm applaus. Ook werd de Spaanse versie van , zeg geen vaarwel mijn vriend voor ons gezongen. Intussen werden alle kinderen in een cirkel gezet. Of toch een po
ging tot. Dit was op aanvraag van ons. We namen wat kinderen van het secundair mee in de kring en deden een poging om met z’n allen de hockey pockey te zingen en dansen. Dit liep minder vlot dan verwacht, toch hebben er nog heel wat kinderen mee gedaan. Het was wel leuk en grappig voor ons. En ook voor de kinderen met wie we het lied hadden gezongen in de les. De kinderen moesten terug in hun formatie gaan staan en het werd even een gigantisch moment van chaos. De leerkrachten deden nog een lief woordje over ons, alweer kregen we een daverend applaus en een pakje. Met daarin, een poncho!! Ook kregen we een hele hoop kaartjes met tekeningen en boodschappen op voor ons. Mijn naam uiteraard nooit goed geschreven, Len, Lenny, Lin, ach, ik ben het al gewoon! De kinderen kwamen dag zeggen tegen ons en we werden overmeesterd door een heleboel geroep en kinderen die ons een knuffel wouden geven en dag zeggen. Een gekkenhuis, maar wat een leuk gekkenhuis! We verzamelden alle leerkrachten in een lokaal, deden nog eens ons zegje en lieten ze van de intussen lopende chocomousse proeven. Maar het feest was nog niet gedaan, want er waren een heleboel kinderen gebleven om met ons te voetballen. De leerkrachten vormden een team en een deel van de kinderen het andere team. Hilar
isch alleszins, maar véél te warm in de blakke zon! De stand is geëindigd op 2-2. Wat wel mooi is natuurlijk. Nadien werden we opnieuw verwacht in een klas. Servando had allemaal eten voorzien voor ons en de leerkrachten. Het was in de zon gedroogde kip met maïs, aardappelen en een ei. Lekker! Wel werd door de praktische regelingen het eten wat verstoord. ( Die regelingen zijn nog steeds niet in orde, maar we werken eraan!)Op de kop toe, kregen we nog massa’s pakjes! Een klein tasje van Carolina & Edgar, een groot tasje van Victor en Servando, stickertjes, een zelfgemaakt potje van de leerkracht van de kleuterklas, een fossiel van Servando, en daarbovenop een boekje waarin alle leerkrachten iets hebben geschreven. Echt super leuk en heel mooie herinneringen. Het afscheid was moeilijk, ze bleven maar vragen wanneer we terug kwamen. Vooral Vidal en Servando hadden het er heel moeilijk mee. Ja, de mannen zijn hier blijkbaar heel sentimenteel J! M
aar wij ook uiteraard! De school, de mensen, de leerkrachten, de ervaring, iets dat ik nooit zal vergeten. Uiteraard hebben we hen ook beloofd om heel wat chocolade op te sturen vanuit België.’s Avonds trokken we richting Gemma. Daar hadden we met alle Nederlanders afgesproken om afscheid te nemen. Met heel wat vertraging kwamen we toe. Gemma had heerlijke pizza en lasagne gemaakt. We kregen ook nog een tas en een boek over Bolivia. Alweer een geslaagde avond waarbij je buikspieren goed werken van het lachen.
Zaterdag 9 mei 2009
Vandaag is zo’n dag die je liever niet hebt, maar die er altijd is. Inpakken en opruimen. De laatste dag in Cochabamba. De tijd vliegt snel…
Er moeten nog heel wat praktische zaken geregeld worden en we hopen vanavond nog afscheid te kunnen nemen van wat vrienden.
Morgenvroeg springen we dan op de bus richting La Paz.
Nadien gaan we een eerst een week reizen : copacabana, Titicacameer, even naar Puno in Peru, het eiland van de zon en terug naar La Paz.
De tweede week trekken ik en Nele nog verder. Eerst naar de zoutvlakte, zo verder naar potosi , terug naar Cochabamba om de bagage op te pikken en met de bus naar La P
az.Doordat onze vlucht gecancelled is op zondag, komen we nu een dagje later naar huis en hebben we net ietsje meer tijd.
Dit is dus waarschijnlijk het laatste berichtje,
De volgende keer zullen we alweer thuis zijn. Of toch ergens onderweg naar huis denken we. Dat is allemaal niet zo zeker.
Het aftellen is begonnen, het avontuur zit er bijna op..
Zoen!
zaterdag 2 mei 2009
verlegde grenzen en overwonnen angsten
Zaterdag 25 april ’09- zondag 26 april ’09
Villa tunari, een weekend in een dorp waar onze grenzen werden verlegd.
Zaterdagmorgen, ons avontuur begon. De taxi kwam ons oppikken en voerde ons naar de stopplaatsen van de bussen. Het was immens druk waardoor we al een uurtje vertraging hadden volgends de planning in ons hoofd. Uiteindelijk na wat gesukkel een busje gevonden. Met nog een Zweedse , een Australiër en een Boliviaan zat de auto vol en reden we naar villa Tunari. Dit is het eerste dorpje dat je tegenkomt wanneer je het chapare gebied inrijdt. En dus het meer tropische gedeelte van Cochabamba. Na een dikke 3 uur rijden kwamen aan. Het dorp is niet meer dan een lange straat en enkele kleine dwarse straatjes. We werden daar ergens gedropt, niet wetende waar. Wel stond er een heel groot bord met Turismo op en een gigantische pijl. Wat doen we dan als echte toeristen? Inderdaad het bord volgen. We kwamen aan een klein houten hutje waar je zogezegd info kon krijgen. Het was niet open op de middag en later op de middag ook niet zo bleek. Op zoek naar een slaapplaats dan. Er was een hotel langs de kant van de weg : las palmas, niet slecht dachten we. We gingen een kijkje nemen en zo werd dat onze verblijfplaats voor het weekend. Een klein huisje met een kamer en kleine badkamer was van ons. Een zwembad op een paar meter ver en héél veel palmbomen. Hoe kan het ook anders met zo’n tropisch lekker warm weertje? We installeerden ons en namen eerst en vooral al een duikje in het zwembad om wat afkoeling te vinden. Nadien een douche en klaar om villa tunari onveilig te maken. Toen we wouden vertrekken werden we tegengehouden door een kerel die daar werkte. Hij had drie gigantische kokosnoten vast, die waren voor ons. Een groot stuk werd eruit gesneden en er werden rietjes ingestopt. De eerste kokosmelk was een feit. Lekker? Goh, niet bepaald super, want het smaakte wat naar water, maar wel hilarisch dat we daar met een grote kokos in onze handen zaten te drinken. Nadien kregen we aan de balie van het hotel wat informatie over wat er te doen was. ( Zoveel moet je er niet bij voorstellen, het is niet zoals de hotels die wij kennen). Het toeristenbureautje stelde niets voor , dus volgden we de raad maar van de meneer van het hotel. Om te starten trokken we naar Parque Machia. Wat verderop, aan de overkant van de rivier en dus eigenlijk al het einde van Villa Tunari. ( max 1 km ). Maar, zo wild als we zijn, zagen we iets dat onze verplaatsing aangenamer kon maken in plaats van te voet te gaan. Ze hebben daar moto-taxis. Dus wij, hup de moto op en rijden richting het park. Zaaaaalig! Met de haren in de wind en de poepers in de broek omdat het te snel ging, vlogen we vooruit. Eerlijk gezegd denk ik dat mijn chauffeur een beetje doof was, ik heb nogal gekrest , maar vooral gelachen!
Aangekomen in het park, begon het volgende avontuur. Daar zaten al die eerste apen. Met nog een trauma van vorige zomer moest ik mijn apen-angst dit keer toch overwinnen. De kaartjes werden betaald en alles moest uit, oorbellen, armbandjes die niet vast hingen, niets in de zakken. De apen scharrelen naar het schijnt overal en dat zou ze teveel uitdagen. Ok, we kregen wat uitleg en mochten op eigen initiatief het park in. Ik & Sarah natuurlijk met enorm veel poepers in ons broek. Want er zaten wel brave apen maar ook enorm veel gevaarlijke. Dan moest je doodstil blijven staan en No zeggen. Maar vooral niet roepen of weglopen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan vonden wij. Alleszins, ze hadden ons toch wat bang gemaakt en dus trokken we hand in hand het padje op. Niet wetend wat een bende apen ons te wachten stond. Links, Rechts, boven overal waren apen. Eerst vroegen we aan de meneer die wat uitleg had gegeven over de route of hij niet mee wou, omdat we ons dan wat veiliger voelden. Maar helaas kon hij zijn post niet verlaten. Gelukkig had hij blijkbaar gezien hoe seutjes we waren en is hij nog achter ons gekomen. Al een geluk want die apen, ja het trauma bleef toch een beetje! We overleefden het pad en kwamen op een kleine opening terecht. Daar zat een grote zwarte aap. Te zitten en te kijken, die was niet gevaarlijk en best nog schattig. En toch wat mensenschuw, later werd duidelijk dat zij voelde dat wij wat bang waren en dan worden ze zelf ook bang. Hetzelfde voor een klein capuchino aapje dat bij een meneer aan een touwtje hing. Fidelia genaamd, na een tijdje hadden we toch de moed gevonden om ze bij ons te nemen, maar daar had zij ging zin meer in. Waarschijnlijk voelde ook zij de angst. Alleszins we hebben toch wat apen aangeraakt en er enorm veel gezien. Het park was nog veel groter, maar helaas was daar geen tijd meer voor. Na half 5 werd alles wat te gevaarlijk. We namen wel nog een kijkje bij de gigantische papegaaien. We genoten van een wandelingetje terug, met een prachtig zicht aan de rivier. Onbeschrijfelijk, het leek alsof we in een andere wereld terecht waren gekomen. Terug in het hotel namen we nog een plonsduik en een douche. We trokken propere kleren aan zodat we iets konden gaan eten. Plots werden we tegengehouden door een andere meneer van het hotel, om te vragen of we wat yuca, en vlees van bambi wouden proberen. Waarom niet, dit kansje konden we niet afslaan uiteraard! Yuca is een soort wortel dat gegeten wordt als een aardappel en best nog lekker. Dit wordt eerst gekookt en nadien gebakken. Ook waren er een speciaal soort kruiden op. Het vlees was minder mijn ding. Er werden nog cocktails geprobeerd op de kosten van het hotel. ( gelukkig want lekker waren ze niet echt ). Ja, soms kan je daar gebruik van maken dat we met drie jonge meisjes in het buitenland zijn. Dan profiteren we maar! Na ons proevertje gingen we nog iets eten in het enige restaurant dat we betrouwden. Voor 23 bolivianos ( 2.5€ ) kreeg ik daar een bord van jewelste voor mijn neus. Met een gigantisch stukje vlees, rijst en yucafrieten met daarbij nog een heel bord groenten. En dit noemden ze dan de kleine schotel. Ja wadde. Buikjes goed gevuld, trokken we terug naar het hotel. Want mensen die daar werkten hadden wel 100 keer gevraagd of we ’s avonds een poolparty wouden. Daar hadden we natuurlijk wel zin in , ook al wouden we eigenlijk naar de discotheek gaan. Maar goed, we gingen kijken wat dat ging geven. We waren nog maar net in onze kamer of er werd op onze deur geklopt om te vragen wat we wouden doen. De jongens zeiden dat het te gevaarlijk was in de discotheek en dat de andere niet open was op zaterdag. Pfff, wat zever vonden wij, maar blijkbaar was het echt zo. We kregen gratis drinken en er kwam een grappige meneer bijzitten. Het was nog wel grappig, maar die jongens waren toch wat te opdringerig ( en jammer genoeg niet echt knap! ). Toen besloten we nog maar een duik te nemen in het water onder de prachtige sterrenhemel. Het werd al laat, en we wouden van onze stalkers af, dus kropen we ons bedje in. Blijkbaar was er mij iets misvallen, want ’s nachts besloot mijn maag dat we een bezoek aan de wc gingen brengen voor een tijdje. ( niet zo gezellig natuurlijk ). Met nog wat misselijkheid achteraf, viel het wel nog mee. Zoveel last had ik er niet meer van.
Zondag, dag 2 van ons weekend. ’s Morgens kregen we een tropisch ontbijt, dat niet echt de moeite was. Maar gelukkig kon mijn maag toch nog niet zoveel aan. Een beetje later trokken we naar de jungla. Een ander park dat wat verderop lag. De taxi bracht er ons naartoe. Alweer een taxichauffeur die blij was met 3 buitenlandse meisjes. Hij spoot ons helemaal in met muggenspray. Klaar om de jungle in te gaan. Het park waren allemaal hangbruggen en avontuurlijke dingen die de mensen zelf hadden gemaakt. Bovendien woonden ze daar nog ook. Klimmen in de bomen zoals apen en toen zagen we hun huis. Ze leefden echt zoals George of the jungle. Op onze wandeling kwamen we een eerste ‘ schommel’ tegen. Van 4 meter hoog werden we op een schommel gezet en daar gingen we. Dit vonden we al heel wat. Verder was er nog een schommel, die heel lang was naar een andere boom. Daar was niet zoveel aan, het was wel hoog en eng op het einde dat je precies tegen een boom zou knallen, maar in vergelijking met de rest was dit maar flauw. Door het oerwoud kwamen we een toren verder tegen. 8 m of 12 m vroeg onze begeleider. Toen werd het ons duidelijk, een gigantische schommel. Zo stoer als we waren kozen we natuurlijk voor de 12m. Dit was echt al behoorlijk hoog en je zweefde echt tussen de planten door het oerwoud. Net als George; alleen knalden wij niet tegen een boom. Gelukkig! Als werd op film gezet, dus de bewijzen zijn er! Zalig ritje was dit!
Helemaal in de waan van onze vlucht door het oerwoud, botsten we op nog een groter ding. Dit keer was het 18 m hoog. Verschrikkelijk maar ooooh zo zalig! Ik zweefde echt door de lucht, want ik zat helemaal niet op mijn schommel. Amper beveiligd, maar toch veilig voelend vlogen we alweer door de jungle. Ongelofelijk echt. Ik denk wel dat iedereen in de buurt gehoord heeft dat ik er geweest ben. Blijkt dat ik soms een luide stem heb. Maar ik voelde me werkelijk Georgette of the jungle! Zalig, echt ongelofelijk.
Na wat wandelen konden we bekomen van een zweefvlucht op het strand aan een rivier. Mooi wit zand en keien, zalige zon en helaas veel te veel beesten. Op het eerste zicht leken die beestjes niets te doen, tot we plots zagen dat er allemaal puntjes bloed op onze benen stonden en 2minuten later rode plekken. Ach, het valt nog mee, het jeukt niet. Toen nog niet alleszins, die helse jeuk begon pas toen we terug thuis waren. ( blijkbaar is dat altijd zo, ik weet niet waarom ). Intussen zijn mijn benen een rood hobbelig verlaten slagveld. Lelijk om zien eigenlijk en jeuken dat het doet, niet te doen! Alles staat vol, maar we leven nog, dus dat overleven we ook wel weer!
Na ons bezoekje aan de rivier keerden we terug. De taxichauffeur stond ons al op te wachten en we keerden terug voor een frisse plons in het zwembad. Want zweten, ja dat doe je wel in de jungle.
In de namiddag keerden we terug naar het park van de dag voordien. Daar hadden we nog niet alles kunnen zien wegens tijdgebrek. Uiteraard namen we terug de brommer, dat ritje konden we niet afslaan. Dit keer zat ik samen met Sarah op 1 brommer. Hilarisch eigenlijk, en we gingen nog sneller. Uiteraard zaten we met de poepers. ( Alwéér )
De mensen in het park kenden ons nog, zeker die ene meneer. Hoe zou dat nu toch komen? We trokken den bergen op , op zoek naar de cascades. Ja man, zweten als een olifant dat ik deed! Het was er al warm van zich en dan nog wat bergen beklimmen. Mijn kleine benen konden soms de trappen niet op en moest ik al eens kruipen. Ach, om je maar wat in te leven in het leven van een aapje denk ik dan. Na een kwartier omhoog wandelen kwamen we aan de mirador. Een huisje bijna bovenop de berg. Van daaruit hadden we een prachtig uitzicht over heel villa tunari. ( Groot was het niet , dus perfect mogelijk ). Het uitzicht was adembenemend. Enorm mooi! Je zag er werkelijk alles : water, rotsen, bergen, wolken, huizen en bewoning, en jungle. All in one mogen we het wel noemen. De tocht ging nog verder op zoek naar de watervallen. Die werden na 20 minuten verder de bergen in te wandelen en klimmen, gevonden. Ze waren ( er waren er 2 ) niet reusachtig maar wel mooi en gezellig. Uiteraard konden we de kans niet laten schieten om er onder te gaan staan! Zalig en verfrissend! En deze keer geen beesten die van ons een slagveld maken! Al snel moesten we onze tocht terug zetten, aangezien we voor 5 uur uit het park moesten zijn omdat het dan te gevaarlijk werd. ( Dit hebben we niet gehaald, oeps ). Maar we leven nog en er is niets gebeurd. Wel nog enkele confrontaties met de apen. We keerden snel terug naar het hotel, namen onze spullen en gingen op zoek naar een busje terug naar Cochabamba. Het werd al snel half 7 voordat we villa tunari verlieten en zo werd het al snel 10 uur voordat we thuis waren. Moe, maar tevreden van een zalig weekend kropen we in ons bed en vielen in slaap als een blok.
( de hele weg was pikkedonker en kleine hobbelige baantjes, het was beter van niet te kijken dan wel, en we waren blij toen we dat overleefd hadden! )
Alleszins was het een geslaagd weekend! Eentje om niet te vergeten!!
Maandag 27 april ’09
Nog wat vermoeiend van het zware weekend trokken we weer met veel goeie moed naar de school. Onmiddellijk werden we ingeschakeld om een leerkracht te vervangen die ziek was. De hockey pockey werd nog wat gedanst en uiteraard werd de leerstof verder gezien.
De laatste week in het weeshuis is begonnen. Nog 3 dagen. Ik tel wel wat af, omdat het werk echt zwaar en vermoeiend is. Toch ga ik die kleine schatjes echt missen. Ze kunnen echt lief en schattig zijn maar soms ook zo vervelend! Amai !
Dinsdag 28 april – donderdag 30 april ‘09
De laatste dagen weeshuis…
Maar eerst gingen we verder aan de slag op de school. Dinsdag moesten we een hele dag lesgeven.. Vermoeiend maar het blijft wel leuk. De klas van het eerste middelbaar blijven echt de moeilijkste kinderen. We hebben nu wel iets gevonden dat ze ook interesseert ( muziek )met muziek sluiten we de les dan mooi af.
Op woensdag hebben we een heel avontuur meegemaakt. Eindelijk besloten we al ons EHBO-materiaal mee te sleuren naar de school. Ik stopte mijn trekkersrugzak vol en we vertrokken. Natuurlijk dat ding is gigantisch en de bussen zijn hier mini. Dat ging dus niet zo goed samen. De eerste bus lieten we er 3 voorbij gaan omdat we er niet meer bij konden. Nadien was het proppen. Lynn stapt op de bus en zit natuurlijk vast met haar rugzak. Maar toen was het nog niet zo erg, de tweede bus was nog erger en toen zat ik echt vast. Uiteraard liggen we steeds strijk van het lachen en bekijkt de bus ons van, wat een gekke mensen zijn dat. De hele busrit heb ik niets gezien met mijn rugzak op mijn schoot. Ja, we waren goed geladen. Maar het was best nog grappig. En eindelijk ligt het materiaal op school. Dat werd intussen ook mooi gesorteerd en in de kast gestockeerd. De leerkrachten waren alleszins al enthousiast dat we zoveel bijhebben. Het is echt nodig, want ze hebben er niets. Zo hebben we alweer een nuttige week achter de rug.
Het weeshuis was best nog vermoeiend, maar het waren de laatste dagen en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Mijn rug kan best wel eens een goede massage gebruiken.
Vandaag was het afscheid in het weeshuis. Het viel me wat zwaar. Die kinderen achter laten, de mama achterlaten, alles… Ik heb er een ongelofelijke tijd beleefd die ik nooit zal vergeten. Maar toch is het echt moeilijk om het achter te laten. Die kinderen waren al zo aan mij gehecht en zo blij als ik hen liefde gaf en nu… ik mag er niet te veel aan denken.
We kregen nog een uitstekend verslag, een T-shirt van Hermana Julie en een zelfgemaakt tasje met portemonnee. Ongelofelijk. Hopelijk kan ik ooit nog eens terugkeren.
Oh ja, ook gingen we gisteren nog eens naar de cinema. Blijkbaar is er een actie op woensdag, 1 betalen, 2 binnen. Dat ontdekken we dan nu , jammer! De film was alweer in het Spaans, maar ik heb er best nog veel van verstaan, of dat denk ik toch!
Het waren alweer vermoeiende dagen. Morgen is het 1 mei , dus hier ook geen les. We hebben besloten in de voormiddag dan nog maar wat te gaan schilderen en hopelijk alles af te krijgen. Maar dat is voor morgen!
Villa tunari, een weekend in een dorp waar onze grenzen werden verlegd.
Zaterdagmorgen, ons avontuur begon. De taxi kwam ons oppikken en voerde ons naar de stopplaatsen van de bussen. Het was immens druk waardoor we al een uurtje vertraging hadden volgends de planning in ons hoofd. Uiteindelijk na wat gesukkel een busje gevonden. Met nog een Zweedse , een Australiër en een Boliviaan zat de auto vol en reden we naar villa Tunari. Dit is het eerste dorpje dat je tegenkomt wanneer je het chapare gebied inrijdt. En dus het meer tropische gedeelte van Cochabamba. Na een dikke 3 uur rijden kwamen aan. Het dorp is niet meer dan een lange straat en enkele kleine dwarse straatjes. We werden daar ergens gedropt, niet wetende waar. Wel stond er een heel groot bord met Turismo op en een gigantische pijl. Wat doen we dan als echte toeristen? Inderdaad het bord volgen. We kwamen aan een klein houten hutje waar je zogezegd info kon krijgen. Het was niet open op de middag en later op de middag ook niet zo bleek. Op zoek naar een slaapplaats dan. Er was een hotel langs de kant van de weg : las palmas, niet slecht dachten we. We gingen een kijkje nemen en zo werd dat onze verblijfplaats voor het weekend. Een klein huisje met een kamer en kleine badkamer was van ons. Een zwembad op een paar meter ver en héél veel palmbomen. Hoe kan het ook anders met zo’n tropisch lekker warm weertje? We installeerden ons en namen eerst en vooral al een duikje in het zwembad om wat afkoeling te vinden. Nadien een douche en klaar om villa tunari onveilig te maken. Toen we wouden vertrekken werden we tegengehouden door een kerel die daar werkte. Hij had drie gigantische kokosnoten vast, die waren voor ons. Een groot stuk werd eruit gesneden en er werden rietjes ingestopt. De eerste kokosmelk was een feit. Lekker? Goh, niet bepaald super, want het smaakte wat naar water, maar wel hilarisch dat we daar met een grote kokos in onze handen zaten te drinken. Nadien kregen we aan de balie van het hotel wat informatie over wat er te doen was. ( Zoveel moet je er niet bij voorstellen, het is niet zoals de hotels die wij kennen). Het toeristenbureautje stelde niets voor , dus volgden we de raad maar van de meneer van het hotel. Om te starten trokken we naar Parque Machia. Wat verderop, aan de overkant van de rivier en dus eigenlijk al het einde van Villa Tunari. ( max 1 km ). Maar, zo wild als we zijn, zagen we iets dat onze verplaatsing aangenamer kon maken in plaats van te voet te gaan. Ze hebben daar moto-taxis. Dus wij, hup de moto op en rijden richting het park. Zaaaaalig! Met de haren in de wind en de poepers in de broek omdat het te snel ging, vlogen we vooruit. Eerlijk gezegd denk ik dat mijn chauffeur een beetje doof was, ik heb nogal gekrest , maar vooral gelachen!
Aangekomen in het park, begon het volgende avontuur. Daar zaten al die eerste apen. Met nog een trauma van vorige zomer moest ik mijn apen-angst dit keer toch overwinnen. De kaartjes werden betaald en alles moest uit, oorbellen, armbandjes die niet vast hingen, niets in de zakken. De apen scharrelen naar het schijnt overal en dat zou ze teveel uitdagen. Ok, we kregen wat uitleg en mochten op eigen initiatief het park in. Ik & Sarah natuurlijk met enorm veel poepers in ons broek. Want er zaten wel brave apen maar ook enorm veel gevaarlijke. Dan moest je doodstil blijven staan en No zeggen. Maar vooral niet roepen of weglopen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan vonden wij. Alleszins, ze hadden ons toch wat bang gemaakt en dus trokken we hand in hand het padje op. Niet wetend wat een bende apen ons te wachten stond. Links, Rechts, boven overal waren apen. Eerst vroegen we aan de meneer die wat uitleg had gegeven over de route of hij niet mee wou, omdat we ons dan wat veiliger voelden. Maar helaas kon hij zijn post niet verlaten. Gelukkig had hij blijkbaar gezien hoe seutjes we waren en is hij nog achter ons gekomen. Al een geluk want die apen, ja het trauma bleef toch een beetje! We overleefden het pad en kwamen op een kleine opening terecht. Daar zat een grote zwarte aap. Te zitten en te kijken, die was niet gevaarlijk en best nog schattig. En toch wat mensenschuw, later werd duidelijk dat zij voelde dat wij wat bang waren en dan worden ze zelf ook bang. Hetzelfde voor een klein capuchino aapje dat bij een meneer aan een touwtje hing. Fidelia genaamd, na een tijdje hadden we toch de moed gevonden om ze bij ons te nemen, maar daar had zij ging zin meer in. Waarschijnlijk voelde ook zij de angst. Alleszins we hebben toch wat apen aangeraakt en er enorm veel gezien. Het park was nog veel groter, maar helaas was daar geen tijd meer voor. Na half 5 werd alles wat te gevaarlijk. We namen wel nog een kijkje bij de gigantische papegaaien. We genoten van een wandelingetje terug, met een prachtig zicht aan de rivier. Onbeschrijfelijk, het leek alsof we in een andere wereld terecht waren gekomen. Terug in het hotel namen we nog een plonsduik en een douche. We trokken propere kleren aan zodat we iets konden gaan eten. Plots werden we tegengehouden door een andere meneer van het hotel, om te vragen of we wat yuca, en vlees van bambi wouden proberen. Waarom niet, dit kansje konden we niet afslaan uiteraard! Yuca is een soort wortel dat gegeten wordt als een aardappel en best nog lekker. Dit wordt eerst gekookt en nadien gebakken. Ook waren er een speciaal soort kruiden op. Het vlees was minder mijn ding. Er werden nog cocktails geprobeerd op de kosten van het hotel. ( gelukkig want lekker waren ze niet echt ). Ja, soms kan je daar gebruik van maken dat we met drie jonge meisjes in het buitenland zijn. Dan profiteren we maar! Na ons proevertje gingen we nog iets eten in het enige restaurant dat we betrouwden. Voor 23 bolivianos ( 2.5€ ) kreeg ik daar een bord van jewelste voor mijn neus. Met een gigantisch stukje vlees, rijst en yucafrieten met daarbij nog een heel bord groenten. En dit noemden ze dan de kleine schotel. Ja wadde. Buikjes goed gevuld, trokken we terug naar het hotel. Want mensen die daar werkten hadden wel 100 keer gevraagd of we ’s avonds een poolparty wouden. Daar hadden we natuurlijk wel zin in , ook al wouden we eigenlijk naar de discotheek gaan. Maar goed, we gingen kijken wat dat ging geven. We waren nog maar net in onze kamer of er werd op onze deur geklopt om te vragen wat we wouden doen. De jongens zeiden dat het te gevaarlijk was in de discotheek en dat de andere niet open was op zaterdag. Pfff, wat zever vonden wij, maar blijkbaar was het echt zo. We kregen gratis drinken en er kwam een grappige meneer bijzitten. Het was nog wel grappig, maar die jongens waren toch wat te opdringerig ( en jammer genoeg niet echt knap! ). Toen besloten we nog maar een duik te nemen in het water onder de prachtige sterrenhemel. Het werd al laat, en we wouden van onze stalkers af, dus kropen we ons bedje in. Blijkbaar was er mij iets misvallen, want ’s nachts besloot mijn maag dat we een bezoek aan de wc gingen brengen voor een tijdje. ( niet zo gezellig natuurlijk ). Met nog wat misselijkheid achteraf, viel het wel nog mee. Zoveel last had ik er niet meer van.
Zondag, dag 2 van ons weekend. ’s Morgens kregen we een tropisch ontbijt, dat niet echt de moeite was. Maar gelukkig kon mijn maag toch nog niet zoveel aan. Een beetje later trokken we naar de jungla. Een ander park dat wat verderop lag. De taxi bracht er ons naartoe. Alweer een taxichauffeur die blij was met 3 buitenlandse meisjes. Hij spoot ons helemaal in met muggenspray. Klaar om de jungle in te gaan. Het park waren allemaal hangbruggen en avontuurlijke dingen die de mensen zelf hadden gemaakt. Bovendien woonden ze daar nog ook. Klimmen in de bomen zoals apen en toen zagen we hun huis. Ze leefden echt zoals George of the jungle. Op onze wandeling kwamen we een eerste ‘ schommel’ tegen. Van 4 meter hoog werden we op een schommel gezet en daar gingen we. Dit vonden we al heel wat. Verder was er nog een schommel, die heel lang was naar een andere boom. Daar was niet zoveel aan, het was wel hoog en eng op het einde dat je precies tegen een boom zou knallen, maar in vergelijking met de rest was dit maar flauw. Door het oerwoud kwamen we een toren verder tegen. 8 m of 12 m vroeg onze begeleider. Toen werd het ons duidelijk, een gigantische schommel. Zo stoer als we waren kozen we natuurlijk voor de 12m. Dit was echt al behoorlijk hoog en je zweefde echt tussen de planten door het oerwoud. Net als George; alleen knalden wij niet tegen een boom. Gelukkig! Als werd op film gezet, dus de bewijzen zijn er! Zalig ritje was dit!
Helemaal in de waan van onze vlucht door het oerwoud, botsten we op nog een groter ding. Dit keer was het 18 m hoog. Verschrikkelijk maar ooooh zo zalig! Ik zweefde echt door de lucht, want ik zat helemaal niet op mijn schommel. Amper beveiligd, maar toch veilig voelend vlogen we alweer door de jungle. Ongelofelijk echt. Ik denk wel dat iedereen in de buurt gehoord heeft dat ik er geweest ben. Blijkt dat ik soms een luide stem heb. Maar ik voelde me werkelijk Georgette of the jungle! Zalig, echt ongelofelijk.
Na wat wandelen konden we bekomen van een zweefvlucht op het strand aan een rivier. Mooi wit zand en keien, zalige zon en helaas veel te veel beesten. Op het eerste zicht leken die beestjes niets te doen, tot we plots zagen dat er allemaal puntjes bloed op onze benen stonden en 2minuten later rode plekken. Ach, het valt nog mee, het jeukt niet. Toen nog niet alleszins, die helse jeuk begon pas toen we terug thuis waren. ( blijkbaar is dat altijd zo, ik weet niet waarom ). Intussen zijn mijn benen een rood hobbelig verlaten slagveld. Lelijk om zien eigenlijk en jeuken dat het doet, niet te doen! Alles staat vol, maar we leven nog, dus dat overleven we ook wel weer!
Na ons bezoekje aan de rivier keerden we terug. De taxichauffeur stond ons al op te wachten en we keerden terug voor een frisse plons in het zwembad. Want zweten, ja dat doe je wel in de jungle.
In de namiddag keerden we terug naar het park van de dag voordien. Daar hadden we nog niet alles kunnen zien wegens tijdgebrek. Uiteraard namen we terug de brommer, dat ritje konden we niet afslaan. Dit keer zat ik samen met Sarah op 1 brommer. Hilarisch eigenlijk, en we gingen nog sneller. Uiteraard zaten we met de poepers. ( Alwéér )
De mensen in het park kenden ons nog, zeker die ene meneer. Hoe zou dat nu toch komen? We trokken den bergen op , op zoek naar de cascades. Ja man, zweten als een olifant dat ik deed! Het was er al warm van zich en dan nog wat bergen beklimmen. Mijn kleine benen konden soms de trappen niet op en moest ik al eens kruipen. Ach, om je maar wat in te leven in het leven van een aapje denk ik dan. Na een kwartier omhoog wandelen kwamen we aan de mirador. Een huisje bijna bovenop de berg. Van daaruit hadden we een prachtig uitzicht over heel villa tunari. ( Groot was het niet , dus perfect mogelijk ). Het uitzicht was adembenemend. Enorm mooi! Je zag er werkelijk alles : water, rotsen, bergen, wolken, huizen en bewoning, en jungle. All in one mogen we het wel noemen. De tocht ging nog verder op zoek naar de watervallen. Die werden na 20 minuten verder de bergen in te wandelen en klimmen, gevonden. Ze waren ( er waren er 2 ) niet reusachtig maar wel mooi en gezellig. Uiteraard konden we de kans niet laten schieten om er onder te gaan staan! Zalig en verfrissend! En deze keer geen beesten die van ons een slagveld maken! Al snel moesten we onze tocht terug zetten, aangezien we voor 5 uur uit het park moesten zijn omdat het dan te gevaarlijk werd. ( Dit hebben we niet gehaald, oeps ). Maar we leven nog en er is niets gebeurd. Wel nog enkele confrontaties met de apen. We keerden snel terug naar het hotel, namen onze spullen en gingen op zoek naar een busje terug naar Cochabamba. Het werd al snel half 7 voordat we villa tunari verlieten en zo werd het al snel 10 uur voordat we thuis waren. Moe, maar tevreden van een zalig weekend kropen we in ons bed en vielen in slaap als een blok.
( de hele weg was pikkedonker en kleine hobbelige baantjes, het was beter van niet te kijken dan wel, en we waren blij toen we dat overleefd hadden! )
Alleszins was het een geslaagd weekend! Eentje om niet te vergeten!!
Maandag 27 april ’09
Nog wat vermoeiend van het zware weekend trokken we weer met veel goeie moed naar de school. Onmiddellijk werden we ingeschakeld om een leerkracht te vervangen die ziek was. De hockey pockey werd nog wat gedanst en uiteraard werd de leerstof verder gezien.
De laatste week in het weeshuis is begonnen. Nog 3 dagen. Ik tel wel wat af, omdat het werk echt zwaar en vermoeiend is. Toch ga ik die kleine schatjes echt missen. Ze kunnen echt lief en schattig zijn maar soms ook zo vervelend! Amai !
Dinsdag 28 april – donderdag 30 april ‘09
De laatste dagen weeshuis…
Maar eerst gingen we verder aan de slag op de school. Dinsdag moesten we een hele dag lesgeven.. Vermoeiend maar het blijft wel leuk. De klas van het eerste middelbaar blijven echt de moeilijkste kinderen. We hebben nu wel iets gevonden dat ze ook interesseert ( muziek )met muziek sluiten we de les dan mooi af.
Op woensdag hebben we een heel avontuur meegemaakt. Eindelijk besloten we al ons EHBO-materiaal mee te sleuren naar de school. Ik stopte mijn trekkersrugzak vol en we vertrokken. Natuurlijk dat ding is gigantisch en de bussen zijn hier mini. Dat ging dus niet zo goed samen. De eerste bus lieten we er 3 voorbij gaan omdat we er niet meer bij konden. Nadien was het proppen. Lynn stapt op de bus en zit natuurlijk vast met haar rugzak. Maar toen was het nog niet zo erg, de tweede bus was nog erger en toen zat ik echt vast. Uiteraard liggen we steeds strijk van het lachen en bekijkt de bus ons van, wat een gekke mensen zijn dat. De hele busrit heb ik niets gezien met mijn rugzak op mijn schoot. Ja, we waren goed geladen. Maar het was best nog grappig. En eindelijk ligt het materiaal op school. Dat werd intussen ook mooi gesorteerd en in de kast gestockeerd. De leerkrachten waren alleszins al enthousiast dat we zoveel bijhebben. Het is echt nodig, want ze hebben er niets. Zo hebben we alweer een nuttige week achter de rug.
Het weeshuis was best nog vermoeiend, maar het waren de laatste dagen en de laatste loodjes wegen het zwaarst. Mijn rug kan best wel eens een goede massage gebruiken.
Vandaag was het afscheid in het weeshuis. Het viel me wat zwaar. Die kinderen achter laten, de mama achterlaten, alles… Ik heb er een ongelofelijke tijd beleefd die ik nooit zal vergeten. Maar toch is het echt moeilijk om het achter te laten. Die kinderen waren al zo aan mij gehecht en zo blij als ik hen liefde gaf en nu… ik mag er niet te veel aan denken.
We kregen nog een uitstekend verslag, een T-shirt van Hermana Julie en een zelfgemaakt tasje met portemonnee. Ongelofelijk. Hopelijk kan ik ooit nog eens terugkeren.
Oh ja, ook gingen we gisteren nog eens naar de cinema. Blijkbaar is er een actie op woensdag, 1 betalen, 2 binnen. Dat ontdekken we dan nu , jammer! De film was alweer in het Spaans, maar ik heb er best nog veel van verstaan, of dat denk ik toch!
Het waren alweer vermoeiende dagen. Morgen is het 1 mei , dus hier ook geen les. We hebben besloten in de voormiddag dan nog maar wat te gaan schilderen en hopelijk alles af te krijgen. Maar dat is voor morgen!
vrijdag 24 april 2009
Bolivia, me gusta
Vrijdag 17 april – zaterdag 18 april ’09
Op vrijdag gebeurt zoals gewoonlijk de klusjes. Daarbij hoorde natuurlijk wat genieten van de zon die alweer straalde! Zalig gewoon!
We moesten op tijd in ons bed want zaterdag moesten we er alweer vroeg uit!
Het was schoolfeest en daarop konden we natuurlijk niet ontbreken. En wat een schoolfeest dat is geweest. We kwamen aan op de school en er werd ons onmiddellijk een spel in de handen gesto
ken. Ik had maar iets aardig. Ik moest de letters van het alfabet op papiertjes schrijven en dan moesten de kinderen zeggen of het een klinker of medeklinker was. Heel simpel dacht ik, bleek dit zelfs voor de grotere soms nog een probleem te zijn. Vooraleer ze begonnen aan de soort vlaamse kermis was er een clown om wat sfeer te brengen. Iets gek alleszins. Nadien kwamen ze naar ons om de spelletjes te spelen. Dit was in de blakke zon waardoor we nu lekker rood zien en gloeien in ons gezicht. Hoera! Het was wel leuk en de kinderen beginnen ons ook al echt te kennen.
Daarna gingen we terug naar het schoolplein. Daar werden we verzameld in een kamertje. Er werd een speech gegeven door verschillende mensen. We kregen zelfs een boeket bloemen omdat we geholpen hebben en omdat de school een jaar bestaat. Leuk natuurlijk! Ons huis krioelt intussen al
van de bloemen, maar het zijn echt mooie! Zeg he
t met een bloemetje… Daarna kwam Rianne met een Hollandse dans op de proppen, bleek dit gewoon de vogeltjesdans te zijn. Met alle leerkrachten werd dit natuurlijk gedanst, lachen! Ze bleven het maar herhalen en opnieuw spelen. Gelukkig deden de kinderen nadien ook mee, het was echt leuk! Dansen tot en met. Toen werd er ook nog andere muziek opgezet en ging het hek van de dam. Het grappige was dat al die kinderen zo naar ons keken en ons steeds nadeden. De liedjes klonken bekend in de oren van in het weeshuis, maar nu leerden we de gepaste gebaren erbij. Super! Het werd echt een dansfeest!
Toen iedereen veel te hard aan het zweten was en ook wel wat moe werd, gingen ze in de formatie staan en naar de klassen. Er was voor iedereen gekookt en dus werd er per klas gegeten. Ondertussen gingen we bij de DJ op zoek naar Engelse muziek , bekend voor ons en het werd gevonden! Dus gingen we verder met dansen, die kinderen gingen er helemaal in op. Echt grappig om zien. Uiteraard kregen wij ook nog een hapje te eten. Er werd ons ook nog chicha aangeboden, ik heb het eens geprobeerd, maar echt mijn ding is het niet. Het is een alcoholische drank, typisch van hier, gemaakt van maïs. Ze hadden hier 3 gigantische vaten besteld. Dus het feest voor de ouders ging nog wel een tijdje door. Wij gaven het op, Nele ging nog even mee voetballen maar op onze sletsen ging het wat moeilijker, bovendien was het wat te warm. We trokken naar huis, moe en voldaan. Maar de zon was er nog, dus gingen we nog wat genieten bij de fontein.
De dag was nog niet voorbij. ’s Avonds gingen we nog een stapje in de wereld zetten. Carolina nam ons mee naar een cafeetje ( er bestaan er dus toch ! ) om iets te drinken. Uiteraard gingen we weer voor wat anders, een nieuwe cocktail. Het was iets heel gezellig en het kon zoals een jeugdcafé bij ons zijn. Er waren ook veel mensen yenga aan het spelen. Later kwamen er nog 2 vrienden van haar ons vergezellen en een tijdje nadien zaten we met z’n
Zondag 20 april ’09
Veel te laat lagen we natuurlijk in ons bed om er veel te vroeg uit te moeten. Om 9 uur werden we opgepikt door een taxi die ons naar incallajta zou brengen en ons vergezellen voor de hele dag. Een autorit van liefst 3uur, waar een heel stuk op kasseibaan tussenzat en met een enorme afgrond naast ons. Maar de prachtige beelden onderweg waren adembenemend. Ook al heb ik een klein dutje gedaan onderweg. Rond 12 uur kwamen we dan aan. De auto moesten we ergens droppen en we moesten nog een eindje wandelen. Stromende rivieren en beekje kruisten ons pad en we kwamen helemaal tot rust. Ik had trouwens helemaal het gevoel dat ik alleen op de wereld was en zo vrij als een vogel! Zalig gevoel eigenlijk, tussen al die bergen en de zon op je snoet.
We kwamen aan een gebouwtje terecht waar we inkom moesten betalen en een mevrouw ging mee met ons op pad. We klommen de bergen op , kwamen prachtige ruïnes tegen. Bovendien waren er een heleboel mensen daar ook aan het werken in de ruïnes om ze proper te houden. Prachtig om te zien eigenlijk. Hoger en hoger de berg op en het uitzicht was alweer adembenemend. Op ons pad kwamen we ook een enorme waterval tegen. Het was verschrikkelijk koud, maar wel mooi! Zo ging het verder en voelden we ons echt in de lion king, maar niet te vergeten : The king of the World aan de rand van de berg. Jack & Rose werden ook even nagespeeld. Terwijl we van dat moment genoten, aten we ook nog een oreo ( koekje ) op de orero. Een deel van de ruïnes dat ze zo noemen.
De weg terug was even prachtig en de autorit ook. We leerden nog wat plaatselijke muziek kennen, die we nu echt kunnen beginnen meezingen!
Alweer een prachtige dag, alweer een geweldig weekend achter de rug!
Moe maar voldaan beginnen we morgen weer met een werkweek en lesgeven. 
Maandag 20 april – woensdag 22 april ’09
Een nieuwe lesweek, met op maandag normaal gezien engelse les. Tot we op de school aankwamen en bleek dat het lessenrooster alweer veranderd was. De kinderen hebben nu blokken les van 40 min. Eigenlijk veel beter. Daarbij hebben ze in de 7e & 8e klas 2 keer een blokje van 40 min en in het middelbaar 2 blokken van 30 min. We konden dus meerdere dagen aan de slag. Tijdens de speeltijd kregen we nog wat overschot van eten te verorberen met de leerkrachten. Ze begonnen ons uit te vragen hoeveel Boliviaanse jongens we al hebben als liefjes. Het was nog wel grappig, ze vonden dat we er van moesten profiteren nu we zo ver van huis waren. Haha !
Ook hebben we met de meester van curso 4 afgesproken dat we de dag nadien een initiatie les zouden geven. Eindelijk! De laatste voorbereidingen werden dus nog op punt gesteld.
De voormiddag zat erop en we keerden terug naar huis, met hoeeraaa post!! Een brief toegekomen , eindelijk de eerste post, superleuk !
De namiddag ging zoals gewoonlijk zijn eigen gang. De laatste dagen weeshuis gaan in. Veel kakkebroeken uiteraard deze week, het was alweer een tijdje geleden. En aangezien de pampers opwaren en ze geen nieuw onderbroekje krijgen in de namiddag loopt het recht de schoenen in. Hoera! Opkuisen die boel.
Gelukkig gaan we veel buiten spelen met de kinderen aangezien de zon hier weer van de partij is! Dat is voor die kinderen ook wel leuker. Dinsdag hebben ze wel een gek goedje gekregen, dat een ijsje moest voorstellen. Het was maar iets plakkerig en flashy groen geel paars roos, alle ja, de kinderen hing vol met allemaal kleuren en ik ook natuurlijk.
Ik moet toegeven dat het werk al een beetje tegensteekt maar dat ik die kleine snotters wel heel hard ga missen.
Op dinsdag op de school was het lessenrooster alweer veranderd, nu moesten we nog op 2 dagen lesgeven. Jammer genoeg op vrijdag, daar gaat onze “vrije” voormiddag. Maar erg vinden we dat niet, want het lesgeven vinden we op zich wel echt leuk. De kinderen in de lagere klassen zijn heel enthousiast. Ook al maken ze hun huiswerk niet , hebben ze hun boeken niet bij,… Ze willen wel Engels leren, maar ja, wat wil je , als je zo 3 coole leerkrachten voor je hebt staan? J In het eerste middelbaar namen we ook een test af. Het was verschrikkelijk. Dat is de klas die het minste geïnteresseerd zijn, de test ging dus ook allesbehalve. We hebben ze meer moeten helpen dan dat ze zelf iets hebben ingevuld. Het ergste van al was nog , dat ze zelfs de klok nog niet konden lezen. Zelfs niet in het Spaans! We moesten ze nog uitleggen naar welke wijzer ze moesten kijken. Verschrikkelijk eigenlijk. En daar zitten dan leerlingen van 16 jaar. Gelukkig hebben we tonnen geduld in aanbieding en hebben we ze dan maar geholpen. Anders doen ze toch maar of hun bank van de bakstenen valt en ze zich zo bezighouden. Volgende keer krijgen ze opnieuw een test, ik ben eens benieuwd of er ook maar iets zal verbeterd zijn. Ik vrees er eigenlijk voor.
De lessen op zich zijn eigenlijk best grappig. Ze hebben echt problemen met de uitspraak en soms is het al eens moeilijk om je in te houden van het lachen. Gelukkig snappen ze dat toch een beetje. Maar wat wil je , de v wordt hier altijd als een b uitgesproken. Dus seven wordt steeds seben. Het gaat al zover dat ik mezelf soms al misspreek. Het Spaans zit al in m’n genen! Op woensdag hebben we verder de lessen wat voorbereid en zijn we nog steeds op zoek naar onze goalen en intussen naar basketballen. Ook werd het EHBO-materiaal gesorteerd en staat het klaar om eindelijk naar de school te verhuizen. Het werd tijd!
Donderdag 23 april – vrijdag 24 april ’09
Donderdagvoormiddag namen we de tijd om de was te doen, dat was alweer een hele boel. Daarna trokken we nog eens naar de cancha om wat souvenirs in te slagen. Het blijft toch echt een moeilijke job, maar alweer vonden we wat van ons lijstje en werd er wat geschrapt. En werd mijn collectie oorbellen werden uiteraard weer aangevuld. Ik kan al bijna een maand overleven met elke dag nieuwe oorbellen. Zalig toch?
Maar we moeten er hier van profiteren nu het zo goedkoop en uniek is.
De laatste middag in het weeshuis ging wat trager vooruit. De kinderen beginnen eigenlijk echt zwaar te wegen om ze steeds op te nemen. Dus mijn rug, ja die ziet ook dikwijls af. Ik lijk soms al een bomma. J
Vrijdagmorgen, lesgeven! Door het nieuwe rooster moeten we nu ook werken op vrijdag.
De lessen gingen nog wel vlot vooruit en we stonden voor een aangename verrassing. Eindelijk zijn de goalen gearriveerd. Wel enkel het ijzer en dus nog geen hout, maar we zijn al blij dat ze er eindelijk zijn. De meneer die ze gemaakt had, had nog beloofd ze in de grond te komen steken met cement, maar helaas is dit niet gebeurd. Vidal beloofde ons dat de ouders nog eens een dag komen werken en ze dan in de grond steken. We zullen zien. Hopelijk zien we er nog iets van voor we vertrekken, want nu begint het toch te korten, nog 2 weken!
Er liep ook een jongentje met tandpijn. Ze riepen ons om eens te kijken wat er was. Ik vroeg hem zijn mond open te doen en daar stonden 2 rotte tanden te blinken. Vol met gaten, het is niet moeilijk dat die jongen zoveel pijn heeft. Dat moet verschrikkelijk zijn. Er was een mama die er tandpasta op wou doen om de pijn te verzachten, maar we vertrouwden het zaakje toch niet en hebben het afgewezen. Het jongetje is naar huis gegaan, we hopen dat hij naar de tandarts gaat, maar we vrezen ervoor. Waarschijnlijk zal er geen geld voor zijn. Hij zag er echt droevig en triestig uit, we kregen er medelijden mee. Logisch toch?
We probeerden ook een nieuw fruitje deze week : Pakay, heerlijk! Het ziet eruit als een groene banaan, maar binnenin zijn het allemaal witte bolletjes met een grote pit in. Heel speciale smaak en je ziet het hier veel. Ook salteñas werden geprobeerd. Dat is een gebakje met vanalles en nog wat erin, groenten fruit en een of anders sausje. Het was niet slecht, maar nu niet om te zeggen dat ik het elk dag zou eten. Leuk om geprobeerd te hebben uiteraard.
Morgen vertrekken we voor een weekend naar Chapare & villa Tunari. Een soort tropisch gebied waar het heel warm is hopen we. Maar dat verslag hoor je de volgende keer wel.
Ciau x
vrijdag 17 april 2009
It goes on and on
Vrijdag 10 april ’09 – maandag 13 april ’09
De goede week blijft maar gaan! Bolivianen blijven een beetje poco loco.
Op vrijdag deden we zoals gewoonlijk onze klusjes, of dat dachten we toch te doen. Goede vrijdag is hier véél belangrijker dan Pasen zelf. Alles maar is dicht, dus ook de supermarkt. Dan maar geen eten… In de late namiddag trokken we samen met Yolanda richting Quicacolla voor de processie. Yolanda is heel gelovig, dus dat belooft dachten we. Ze zocht een plaatsje voor ons uit waar we konden zitten en kijken naar de hele stoet die voorbij ging. Ze vertelde iets dat ze naar Maria ging , maar dat we elkaar teru
g zagen op de centrale plaats. De stoet begon eindelijk. Het werd al donker uiteraard. Enorm veel scholen in hun uniform liepen in rijen mee in de stoet. Daartussen droegen ze grote beelden van Jezus. Ook jongeren die trommelden vonden we tussenin. Nadien volgde Jezus nog in een glazen kist met blacklight eronder. Eigenlijk nog een beetje lachwekkend. Maar wel eng om te zien. Die jongens droegen dat zo vooruit. Ook Maria liep mee in de stoet, achteraan. Toen zagen we Yolanda aan de zijde van Maria wandelen. Alles werd duidelijk. Zij gelooft enorm in Maria en treurt mee met de meeste vrouwen hier. Tussendoor in de stoet liepen honderden mensen, veel vrouwen in het zwar
t. Achteraan bevond zich nog eens zo’n troep mensen. Ongelofelijk! Eigenlijk valt het nauwelijks te beschrijven. Alweer stonden de straten vol met kraampjes en mensen. De stoet trok het hele dorpje rond en eindigde aan de kerk. Daar namen we nog eens plaats om de stoet in het donker te zien. De blacklight kwam nu meer dan ooit uit. Gek zicht toch soms allemaal. De uren streken voorbij en we keerden terug huiswaarts. Yolanda ging het rustig aandoen, want zij ging om 3uur ‘s nachts terug. Dan was er alweer een optocht. Maar dit keer enkel met het beeld van Maria. Er komen ook enorm veel mensen op af, iedereen draagt een fakkel en ze wandelen dezelfde dag. Ook vertelde ze dat alle vrouwen in het zwart komen en er heel veel tranen de vloeiende loop gaan. Dit werd ons iets teveel, dus hebben we maar gepast.Zaterdag was eindelijk de zon weer van de partij dus kregen we de kans om d
e was te doen. Onze plannen vielen wat in duigen en we wisten niet goed wat we moesten doen. Toen kwam Yolanda op de proppen met haar typische kledij. Ze toverde ons om tot echte Boliviaanse dames. Alsof dat nog niet genoeg was in die gekke kleren moesten we ook nog gaan dansen. Hilarisch alleszins. In de namiddag trokken we nog naar de Cancha om ons lijstje souvenirs aan te vullen. & ’s avonds gingen we zoals gewoonlijk uit eten.Zondag, Paasdag! Geen chocolade eieren dit jaar, jammer! Normaal gezien zouden we naar de kerk gaan. Maar we kregen een telefoontje van Anna om mee te gaan op roadtrip met een busje vol vrijwilligers, dat konden we niet afslaan. Een uurtje later zaten we al in het vrolijke busje Frans Bauer te zingen tussen een bende gekke Hollanders. We trokken de be
rgen in. Richting Tarata, dat werd de eerste stop. Eerst was er nog een korte tussenstop aan het meer met de grote brug die we al eens gezien hadden op weg naar Cliza. Heel gek zagen we daar een flashy groene kikker op de enorm warme brug. Die hoorde daar niet thuis vonden ze, dus hup in de struiken ermee. De bergen verder in kwamen we in Tarata. Een rustig dorpje met veel palmbomen en cactussen op de daken van de huizen. Heel gezellig en het had zijn charmes. Na wat te drinken sprongen we terug het busje in en reden we verder naar Cliza. Dit hadden we nu wel al gezien, maar erg vonden we het niet. We namen een kijkje op de markt, kwamen terecht tussen vieze dierenhuiden en hoofde. Jakkebak! Niet mijn ding, zoveel mogelijk die vieze beesten laten zoals ze zijn. ( Ook al zijn ze dood, ligt het hoofd aan de ene kant, de huid andere kant,… ) Vieze dingen alleszins. Uit Cliza geraakt sprongen we terug in de vrolijke bus en ging de tocht verder. Deze keer stopten we nog in Tulata. Een klein dorpje , zo dood als iets. Er zaten welgeteld 3 mensen op het plein. Ongelofelijk. Maar het was er wel mooi en alweer had het zijn charmes. Je kon er echt tot rust komen. ( Niet dat het echt nodig was, maar het was wel gezellig en rustig ) De trip eindigde nog met een heerlijk ijsje en de zondag was weer goed gevuld. ’s Avonds was er natuurlijk nog Spaanse les. Sylvia bracht deze keer haar zus mee. Zij gingen on
s helpen om alles te vertalen naar het Spaans. Dat duurde enorm lang en we zaten nog niet in de helft. Dus heeft ze het op een stick meegenomen, zodat ze er thuis al wat aan kan werken.Nu ben ik nog het spannendste vergeten vertellen. Bijna was mijn kodak gestolen. We zaten in het busje en reden langs de Cancha. Nu mogen we geen foto’s trekken op de Cancha omdat het heel gevaarlijk is, er wordt veel gestolen en dergelijke. Maar aangezien we nu in het busje zaten en langs de Cancha reden konden we wat foto’s nemen. Het verkeer gaat daar heel traag en we schuiven aan. Ik was wat foto’s aan het nemen door het venster. Plots komt er een jongen van achteraan aangelopen grijpt naar mijn kodak en loopt terug weg. Jammer genoeg had hij pech, hij had mijn verkeerde hand vast en mijn reflex was te snel. Bovendien gaf Anna net op dat moment wat gas. Gelukkig maar. Hij liep snel terug weg ook. Spannend moment en gelukkig hebben we er niets aan ov
ergehouden en heb ik mijn kodak nog!Maandag werd dia del niños gevierd. Normaal was dit zondag, maar aangezien het dan al Pasen was, wordt het overal vandaag gevierd. Wel zag je in het weekend al heel veel voor kinderen.
Op de school zagen we eerst niet veel speciaal. Het was maandag dus gaven we onze engelse lessen. Enkel het laatste blokje viel weg en dan werden de kleintjes verwend door grotere en speelde iedereen wat spelletjes. De lessen werden afgelast en de kinderen konden zich amuseren. ’s Middags in het weeshuis ging het er anders aan toe. Ze hadden allemaal hun Zondags kleren aan, heel mooi opgemaakt. In de eetzaal hingen allemaal piñatas op. Echt mooi om zien eigenlijk. Dus nadat ze naar toilet geweest waren gingen we snel naar de eetzaal en daar mochten we onze piñata opendoen. Er vlogen allemaal snoepjes en speelgoed uit. De kindjes kregen elk wat lekkers. Daar kon het natuurlijk niet bij blijven. Er volgde nog een grote taart met chemisch groen waarvan ieder een stukje kreeg. Hoewel ze er echt felgrasgroen uitzag, was ze nog best lekker! Voor de rest kregen de kindjes wat extra aandacht en werd de dag echt hun dag.
’s Avonds werd de verrassing voor Sarah verder voorbereid. Yolanda voelde z
ich niet zo goed dus moest ik met haar naar de dokter. Dat dacht Sarah toch, eigenlijk ging ik met haar een grote taart bestellen. De hele avond probeerden we Sarah te misleiden om de ballonnen te gaan opblazen en alles klaar te zetten.Sarah eindelijk in haar bed, we konden snel de slingers ophangen en ballonnen. Zonder geluid kan dit natuurlijk niet, dus dachten we natuurlijk dat ze alles al doorhad. Bleek dit niet zo te zijn.
Dinsdag 14 april ’09 – Feliz cumpleaños de Sarahita.
’s Morgens vroeg, alles stond ongeveer klaar. De muziek van K3 klonk mooi en de dag begon. Happy Birthday to you… Sarah kruipt onder de douche. Tijd om in actie te schieten. 21 paaseieren werden verstopt over het hele huis. Aan haar om ze te zoeken, tijdens het telefoneren met de hele familie werden de eieren gevonden en kon ze dus haar pakjes krijgen. Waaronder het pakje van Siemen dat was toegekomen.
Nadien vertrokken we op ons gemak naar de school. Daar werd zo nog overladen met een soort confetti op haar hoofd. Dat is hier de gewoonte als je jarig bent, dat ze je feliciteren en intussen een heleboel confetti op je hoofd smijten. Leuk! Het is een speciale dag of niet, maar er was onderweg alweer een blokkade. Gezellig, we konden er nu helemaal niet door, we moesten een heel eind zelfs stappen. Grappig nog. Dus ’s middags vertrokken we op tijd naar huis uiteraard. Daar stond de taart al bij Yolanda te wachten. Zij was die in de loop van de m
orgen gaan ophalen. Vlug het kaarsje aansteken en naar Sarah ermee. Heerlijke taart met 3 lagen, allemaal chocolade ( dat had ik zo gevraagd )! En natuurlijk bovenop: felicidades Sarah! Een véél te grote taart natuurlijk, maar het kleinste dat ze hier hebben is voor 15 personen. Elk al een heerlijk stukje op en we zaten al vol!We bouwden nog een feestje en gingen werken.
In het weeshuis was het een drukte vandaag. Er was een school op bezoek die blijkbaar de hele dag kwamen helpen. Eigenlijk meer wat met de kinderen spelen. Het leek dus wel een tweede dia del niño. Ook zijn er 3 nieuwe kindjes van zaal 2 overgekomen naar mijn zaal. Plots gaat alles zo snel, blijven er maar kinderen overkomen. De kinderen waren doodmoe en was het dus moeilijk om hen nog te laten eten.
’s Avonds trokken we er op uit natuurlijk.
Woensdag 15 april ’09 & donderdag 16 april ’09
Niet zo veel te vertellen. De dagen gaan gewoon voorbij, ’s morgens werken we voor het schooltje, ’ s middags gaan we naar Salomon Klein.
We hadden wel een klein accidentje met de taart. Dat was blijkbaar lokaas voor de mieren. Maar dat hield mij en Sarah niet tegen, we deden de mieren weg en de taart was nog om van te smullen. Hihi.
Donderdagavond gingen we nog naar de cinema. Heel leuk. Jammer genoeg wel alles in het spaans maar ik heb toch alles verstaan. De film monsters vs aliens in 3D. Met een brilletje op leken we echte sulletjes, maar het was wel plezant. Ook al zaten we bijna alleen in de zaal. Wat een luxe! De cinema hier is trouwens heel mooi, ook nog redelijk grote zalen en modern. We hebben dus niet te klagen.
Hopelijk volgende keer meer succes om nog wat te vertellen!
Ciau xx
PS: vandaag is het lekker genieten in de stralende zon!
vrijdag 10 april 2009
De goede week...
Vrijdag 3 april – zondag 5 april ’09
Wat een verwenweekend!
Op vrijdag was de langverwachte dag aangebroken! Winkelen !! We trokken naar de cancha om een voorraad souvenirs in te slaan. Op ons gemakje werd vanalles gekocht en gepast en staat de kast nu weer boordevol. Uiteraard keren we nog eens terug want we hebben nog niet alles! Paradijslijk is het wel J ! voor de moeilijke klanten zijn we dus nog volop op zoek! Het was een rustige dag, alles op het gemak, we waren nog redelijk moe ( nee uitslapen gaat nog steeds niet ) !
Zaterdagmorgend, vroeg uit de veren! Om 05.45u ging de wekker af. We werden nam
elijk om 8u verwacht op de school om te schilderen, er zouden ook ouders komen helpen. Dus moesten we op tijd zijn. Dit was niet mij de bus meegerekend. Die wou niet meewerken, een uur hebben we gewacht op een bus, dan hebben we het maar opgegeven en een taxi genomen. Bleek dat dit helemaal niet erg was, we kwamen toe tegen 8.45u en er was geen kat. Om 9u kwam Servando aangewandeld, toen kregen we het leuke nieuws te horen dat de ouders niet op zaterdag maar op zondag kwamen. Nu ja, het zei zo. We schoten dan maar in actie. Want er was nog veel schilderwerk te doen. Het ging aan een vlot tempo vooruit. De vrouw van Servando kwam zelfs een handje toesteken en de 4 vrouwen gingen aan het werk. Tegen de middag kwam de zon er nog bij en het werd enorm warm. Tegen 15u werd het echt te warm, het was niet meer uit te houden. Bovendien was er enorm veel gedaan en moest er toch voor de ouders ook nog een beetje werk overblijven. Enkel het oranje en nog een beetje geel moesten nog een laagje krijgen. Vol verf en ruikend naar gas trokken we naar huis. Er was weer geen water op de school om ons een beetje proper te maken. Terwijl we aan het schilderen waren, stroomden alle buurtbewoners weer toe. Blijkbaar hebben ze elke week vergadering over het reilen en zeilen van de gemeente, de taken en hoe het verder moet. 
’s Avonds gingen we uiteten met de mensen van het kamp. Jammer genoeg hadden Has en Gemma afgezegd waardoor het nog Annemieke werd. Die had dan weer iemand anders meegebracht en later op de avond kwamen Anna & nog een vriend erbij. Eerst hebben we tapas gegeten met een heerlijk Boliviaans wijntje. Nadien zijn we verhuisd naar een restaurant om ‘echt’ te eten. Het was natuurlijk al veel te laat. Om 22.15u gingen we pas het tweede binnen en het eten stond pas op tafel om 23.30u. Honger had ik allesbehalve nog , want mijn maag die werkt nog steeds niet goed mee. Ik heb er de laatste dagen enorm veel last van. Maar het gaat wel over. Het eten lekker opgegeten en terug naar huis, het werd al aardig laat en wij waren redelijk moe. ( Schilderen in de zon is best vermoeiend hoor! )
Zondag, chilldag, zalig! We zijn net terug van Casa Campestra. Zo’n 
eens een stomme stoot moest uithalen en door haar stoel zakte. Het waren zo klapstoelen om in te liggen. Helaas stond hij niet zo goed open en zat Lynn op de grond met immens veel lachende mensen rondom, ik gelukkig nog het meeste van allemaal. Goed, de stoel terug rechtop gekregen was het echt genieten in een stralende zon! Het water van het zwembad was heel koud, maar toch hebben we er ons in gewaagd. Echt een middagje rusten en genieten. Rond 16u liep het oord helemaal leeg ( er waren al veel mensen door die enkel komen eten ). We betaalden onze rekening ( 128 bolivianos , voor ons eten + 2 grote flessen drinken van 2l ; dus in totaal was onze middag een goeie 16€ , geen geld ! ) en keerden terug naar huis.
We kregen net telefoon dat de Spaanse juf ziek is, dus de les is afgelast.
Nu wachten wij nog op nieuws of we nu morgen les moeten geven. We hebben er ons op voorzien van wel , maar ja , het is en blijft Bolivia dus je weet echt nooit.
Helemaal gerelaxed, beetje moe maar toch met n beetje bruiner kleurtje gaan we nu nog de avond in en morgen start week 6!
Maandag 6 april ’09
Vandaag, een wat rare dag met veel gebeurtenissen.
Als eerste slecht nieuws, aangrijpend. Toen ik aankwam in het weeshuis kreeg ik te horen dat een van mijn kindjes gestorven is afgelopen weekend. Hij was vorige week geopereerd en moest
wat overgeven van de verdoving en dergelijke. Blijkbaar is hij er niet meer doorgekomen en is hij zaterdag overleden. Zo jong, zo schattig, moeilijk om te aanvaarden. Je ziet dat ook de mama’s er het moeilijk mee hebben. Logisch natuurlijk. Raar, heel raar allemaal.
Op school vandaag zijn we eindelijk van start gegaan met onze lessen Engels.
We begonnen in klas 7. ( ongeveer 5e leerjaar ). Veel tijd hadden we niet meer, aangezien ze op maandag met een hele ceremonie beginnen en zingen. Bovendien was de directeur op bezoek en werd alles wat plechtiger. Het nieuwe uurrooster ging van start. Eindelijk!
We beginnen dus in de 7e klas./ De les verliep vlot en eindelijk nog eens lesgeven deed deugd! Ze werkten goed mee, maar de tijd vloog voorbij. Er waren ook enorm veel ouders aanwezig op de school. En tijdens de speeltijd kwam Vidal ( de papa die ons veel helpt en ook voorzitter van de ouderraad ) ons halen dat we bij de mensen moesten komen. We werden daar voor de leeuwen geworpen. Hij stelde ons voor en we kregen een groot applaus, nadien moesten we een woordje uitleg geven wat we deden wie we waren en alweer kregen we een groot applaus. Dat was wel leuk, een teken van appreciatie kan echt deugd doen! Na de speeltijd gingen we i
n het eerste middelbaar les geven. Deze klas zijn met de volle 9 leerlingen! De les ging dus wat sneller, maar ze zijn soms wat tam. Alleszins was het wel geslaagd en op het einde hebben we wat Engelse liedjes gezongen. Ook het Vlaams kwam aan bod. Ze hadden de smaak te pakken want we moesten maar liedjes blijven zingen. Toen het alweer speeltijd was dachten we dat het erop zat. Omdat Servando ons had gezegd dat de eerste klas die we gedaan hadden klas 7 + 8 was. Bleek dit niet te zijn. De directeur wist het zelf niet zo goed. Dat was trouwens een vriendelijke mens ( was de eerste keer dat we hem zagen). De directeur hier op een school is totaal anders als bij ons. Hij is nauwelijks op school en regelt andere zaken, meer vanop afstand. Plots werd klas 8 ontdekt. In het kantoortje waar wij vroeger zaten, waren nog 3 leerlingen. Bleek dat klas 8 te zijn. Van de tijd die nog overschoot hebben we daar nog les gegeven. Bijna privé onderwijs. Want 3 leerkrachten voor 3 leerlingen, waaaaw J.
We keerden tevreden terug naar huis, maar niet zonder hindernissen. We hoorden vaag al iets van een blokkade. Bleek dit dus echt een hele wegversperring te zijn. Allemaal mensen o
p straat, stenen overal en de weg was afgezet met wat ze maar konden vinden. De bus kon er dus allesbehalve door. ( De enige drukke weg tussen Sacaba en Cochabamba) We wisten totaal niet wat er gebeurde dus wat roep je dan? Señior, Que pasa por favor? Kregen we daar een uitleg dat de bus er niet door konden, er was maar 1 oplossing: te voet. Ramptoeristen als we zijn vonden we dit geweldig! De blokkade omvatte veel personen, maar waarom die nu net was hebben we niet zo goed begrepen. Ik vroeg het aan een paar mannen, en die zeiden iets van dat er een familie niet toegelaten werd op een school. Bolivianen komen blijkbaar voor alles in opstand en vormen blokkades. Gekke mensen zijn het soms hoor! Alleszins, we wandelden verder, spelen nog wat ramptoerist en nemen wat verder terug een bus. Ritje overleefd!
Wat een dagje kan je dus wel zeggen…
Dinsdag 7 april ’09
Pfff, wat een dag!
’s Morgens gingen we een bezoekje brengen aan de mens die onze goalen gi
ng maken. Geen goed nieuws, het ging nog wat langer duren. Hij had precies ook iets aan zijn oog want daar lag zo’n vies lapje op. Hij zei dat het deze week of de week nadien is. Hopelijk, want het begint te duren hoor! Bovendien is het zaterdag 18 april groot feest op de school voor de verjaardag van de school en de dag van het kind nu zondag. ( Wordt op 1 dag gevierd) Dus als de goals er dan staan , dat zou wel leuk zijn.
Daarna gingen we verder met het maken van onze volgende les Engels en het opstellen van het leerlingvolgsysteem. Plots kwam Rianne op bezoek met een heleboel boeken. Daarbij kon ze wel wat hulp gebruiken. Dus hadden we daar weer wat te doen. Al gauw werd het middag en tijd om naar huis te gaan.
’s Middags was echt geen pretje in het weeshuis. Om de 2 dagen wisselt het van mama. Dus er zijn 2 mama’s. De ene apprecieert echt wat ik doe en dat ik kom helpen, maar de andere helemaal niet. Vandaag was het dus die andere. Het lijkt alsof ik niet goed genoeg ben, omdat ik geen Spaans kan misschien, ze zegt amper iets tegen mij,… ach ja. Ik blijf het dan maar echt doen voor de kinderen denk ik soms.
’s Avonds nog Spaanse les en de dag zat er weer op.
Woensdag 8 april – donderdag 9 april ’09
Woensdag , een dag die weer voorbij ging. ’s Morgens werken , ’s middags werken.
Er zijn weer 2 nieuwe kindjes van zaal 2 bij mij gekomen. Aangezien er ook 2 geadopteerd zijn, werd het zaaltje al wat leeg…
Donderdag, witte donderdag, Santa jueves.
’s Morgens gingen we alweer aan de slag op school. In de namiddag zoals gewoonlijk in het weeshuis. We zijn een half uurtje vroeger gestopt omdat we naar de kerk gingen met Yolanda. Wat een trip! We zijn net terug. Blijkbaar is het hier een belangrijke avond. Het was echt gek! Iedereen, echt iedereen kwam op straat. De bedoeling is om van kerk tot kerk te gaan, te kijken naar Jezus die ‘tentoongesteld’ is en dan weer naar de volgende kerk. Super om te zien! Bovendien krioelen de straten van kraampjes. Ook de tafels en stoelen zijn bovengehaald om de straten te vullen. Jong, oud, alles kom je tegen!
In de kerken lijkt het alsof je aanschuift voor een belangrijk optreden. Eerst dachten 
we naar Faithless te gaan , dan leken we plots op Werchter te zijn. Maar nee, het was in de kerk. Langs alle kanten werd er geduwd en getrokken, verschrikkelijk soms! En dat alles om enkele minuten Jezus te zien en weer door te gaan. Ongelofelijk. Ik kan het moeilijk beschrijven, de straten lijken zoals op de Gentse Feesten. Het was wel super om eens mee te maken. En de kerken zijn zo verschillend maar wel prachtig.
Een weetje: morgenavond wanneer Jezus gestorven is, denken de criminelen dat ze ‘alles’ mogen. Hun excuus is dan, dat Jezus het niet kan zien, omdat hij gestorven is.
De dagen blijven vermoeiend en lang. Maar alles wordt wat routine. Stiekem kijken we uit naar weer eens wat nieuws. Het schilderwerk zit er nog niet op , daar moet ook nog heel wat aan gedaan worden. Onze goalen duren nog wel effe. En de andere 2 projecten zitten wat strop. Maandag beginnen de laatste 4 weken…
We wouden dit weekend naar de incaruïnes gaan, maar dat hebben we ook nog even uitgesteld. De zoektocht naar nog medereizigers is net gestart aangezien het iets te duur is met ons 3.
Morgen, vrijdag, is het hier een grote processie (iedereen is naar het schijnt in het zwart ), uiteraard gaan we kijken. Benieuwd wat dat zal geven!
Maar dat verhaal volgt vast nog!
De countdown is gestart, we zitten officieel aan de helft!
Hasta Luego!
Lynn x
Abonneren op:
Reacties (Atom)
