Hollanders hollanders

Hollanders, Hollanders,…

Vrijdag 27 maart – zondag 29 maart ’09
Op kamp met de Nederlandse school naar los molinos. Het thema was Romeinen.
We zijn met z’n drieën België gaan vertegenwoordigen tussen al die Nederlanders. Er is hier in Cochabamba een Nederlandse school waar leerlingen vrijwillig 3 middagen in de week les kunnen volgen. Dit weekend trokken we met z’n allen op kamp. Naar een camping in Tiquipaya. Wij met z’n drieën, 2 juffen en een vriendin en de kookploeg : Gemma en Has. En natuurlijk niet te vergeten de 10 leerlingen.
Wat een weekend!
Wij vertrokken al op vrijdagmiddag. Waarom, weten we niet goed, want de kinderen kwamen maar zaterdagochtend. ( We waren nog niet goed vertrokken of er gebeurde al vanalles, een man met een hele lading buizen wou een bocht nemen op een kruispunt & daar vlogen de buizen uit zijn auto, allemaal de grond op ) Alleszins begon het avontuur al op vrijdag voor ons Marloes en Inge. Bleek dat die meisjes nog nooit hadden gekampeerd en dus ook geen tent hadden opgezet. De Belgen lieten zien wat ze konden en de tenten waren in een mum van tijd opgezet! Hoera. Nadien kregen we het leuke nieuws te horen dat er geen eten voorzien was voor ons, die avond en de ochtend nadien. En dat ons slaapzakken ook nog bij Gemma waren. We kregen dus een lift naar Gemma thuis. Daar kregen we ook nog wat spullen mee. De taxi werd volgeladen en vertrekken konden we! Nu lag de camping wel in de bergen en nog redelijk stijl. Dat wist de taxichauffeur ook niet. Toen we met de zwaargeladen auto bergop wouden rijden, ging dit niet zo vlot. We rolden terug naar beneden. Helemaal al in paniek zeiden we, maar meneer we moeten die kant op. We reden dus achteruit, en nog een klein bergje op. Bleek dat hij dus een aanloopje nam. Hij versnelde de auto en in volle vaart reden we de berg op , de pannen vlogen door de auto en wij ook. Hilarisch was het. Heelhuids kwamen we terug op het terrein aan. We maakten snel nog wat eten samen met de anderen, wat nakletsen en nog wat naar de sterren kijken.
Zaterdagochtend, wakker worden met een telefoontje van aan de andere kant van de wereld, super! Eindelijk mijn zus nog eens gehoord. We hadden de avond ervoor nog wat broodjes over en zouden die houden voor het ontbijt, enkel waren ze spoorloos verdwenen. Heel vreemd, dus hebben we harde broodjes nog opnieuw gaan kopen en die opgegeten. Bleek achteraf dat we ze wel nog hadden.
De eerste kinderen kwamen aan. Hoera, mensen die in België hebben gewoond! Dat was nog wel leuk, ze sprak echt vlaamse woorden zoals keileuk. Ze begonnen nog met enkele tenten op te zetten want er ontbraken er natuurlijk nog een paar. Uiteraard duurde dit al veel langer dan gepland waardoor we al een uur en half achter zaten op schema. Eindelijk konden we dan beginnen aan de Olympische Spelen. ( met bijpassende kledij natuurlijk) Er werd met dode vissen naar elkaar gesmeten, met eieren op een lepel rond gewandeld, met een blad zo ver mogelijk gegooid,… alles kwam aan bod in thema van de kip. Ze konden daarbij munten verdienen en zo rijk worden. 14u, het werd tijd om onze maagjes te vullen. Er stond vanalles lekkers op de tafel, de kinderen mochten zelf een vis opvullen en op het vuur leggen. Heel stinkerig allemaal , maar blijkbaar wel naar hun zin. Ik heb toch maar gepast en een heerlijk smosje gemaakt. Het domein was echt prachtig, je kon dan eten bij een klein beekje dat doorheen het domein stroomde. Ieder vond daar wel zijn plekje. Nadien werd het al dringend tijd om aan de speurtocht te beginnen, natuurlijk nog steeds achter op schema vertrokken wij ( 5 begeleiders verkleed als romeinen ) met de tocht. Die moest eerst nog helemaal uitgestippeld worden ( organisatorisch waren ze niet echt sterk ). We kregen een plaatsje op de route toegewezen en moesten daar zitten en wachten tot de kinderen kwamen. Dan moesten ze een opdracht uitvoeren en konden ze een envelope verdienen. Met alle envolpes en de woorden erin konden ze een zin vormen. Ik weet niet goed wat er verder met gebeurd is. Toen bij mij de kinderen voorbij waren, wandelde ik verder naar Nele. Bij haar moesten ze dingen opgraven, natuurlijk vonden ze niet alles, dus mochten we nog wat gaan graven. 1 voorwerp zal helaas voor eeuwig in de rivierbedding blijven liggen. Dat was onvindbaar. Nadien stapten we verder naar Sarah, die had nog steeds geen kinderen gezien. Blijkbaar waren die verkeerd gelopen. Alleszins moesten we door een rivier. Maar doordat het de laatste dagen zoveel geregend had, was er enorm veel water en was er een sterke stroming. Lynn met haar korte benen heeft daar natuurlijk problemen mee. Met onze Romeinenkleren nog aan, probeerden we de rivier over te steken tot Lynn strop zat. De benen ware te kort en het kleed te lang. Met gesukkel zijn we er uiteindelijk toch over geraakt. Nadien is er toch nog een groep bij Sarah langs gekomen en konden we terug keren naar het kampterrein. Het werd intussen al aardig donker. Daar werden zelf pizza’s gemaakt, is er ook een kip geslacht ( verschrikkelijk !) en werd die kip ook nog uitgehold. Daar werd dan soep van gemaakt. We zagen de kop en de poten , darmen, alles kregen we nog te zien, gezellig. Niet dus, zeker niet voor Lynn. Maar goed, de pizza was geslaagd en de kippensoep viel nog mee.
Na al dat gedoe was het al snel half 10 en tijd om het nachtspel in te zetten. De begeleiders werden omgekleed in goden en moesten zich verspreiden over het domein. Sarah was vermoord en ik had het lijk ontdekt. Een soort Cluedo dus, de leerlingen moesten uit zoeken wie Sarah vermoord had, met wat en waar. Dat konden ze doen door bij de goden te gaan, ( ze eerst te zoeken in het donker ) een opdracht uit te voeren en dan konden ze een tip verdienen. Ondertussen werd er ook met kippenpoten gesmeten naar de kinderen om ze bang te maken. Uiteindelijk bleek dat Venus de dader was omdat Sarah van de kip had gegeten. Alles uit liefde voor de kip. Ik mocht Juno spelen die zwanger was van Pluto, maar eigenlijk de vrouw is van Jupiter. We hadden het spel zelf in elkaar gestoken en het was zeker en vast geslaagd ! Het was intussen al heel donker en half 1. Er werd nog vlug een toetje ( op z’n hollands) gegeten en dan gingen ze stilaan slapen. Net als wij na een tijdje, wat een vermoeiende dag! Bovendien was er het World wide hour of no Electricity. Alleen hebben we daar niets van gemerkt. Van half 9 tot half 10 zou het licht overal uitgaan. We hadden een mooi zicht op de stad maar hebben toch niets zien uitgaan. Jammer genoeg.
Zondagochtend, 7 uur , tijd om op te staan. Vlug opstaan en met het ontbijt helpen. Heel uitgebreid zelfs! Nadien moesten we vlug vertrekken. Nu ja, hier en vlug vertrekken dat gaat niet samen dus alles loopt weer eens uit. Het duurde veel te lang vooraleer de kinderen vertrokken. Ze moesten een routebeschrijving volgen en intussen foto’s zoeken. Zo kwamen ze in Tiquipaya op de markt terecht. Daar op die markt zaten wij allemaal verstopt. Maar we hadden ons natuurlijk uitgedost. Zo mocht ik Cleopatra zijn. De kinderen moesten ons zoeken, raden wie we waren , ons beroep en onze naam. Nadien konden ze dan hun munten inruilen voor echt geld om iets lekkers te kopen.
Alleen duurde het wat te lang vooraleer de kinderen kwamen, de kleindere dan. Dat het allemaal wat sneller en omslachtiger moest. Want op de plaza principal waren er paarden aan het wachten. De kinderen mochten terugkeren op paarden naar het domein.
Op het domein aangekomen ging het nog wat hectisch, er werd terug voor eten gezorgd, wat vanalles, de restjes werden opgebruikt. Ondertussen werden nog wat tenten al opgeruimd. Er werd dan gegeten en opgeruimd en stilletjes aan liep het op zijn einde. De ouders kwamen hun kinderen halen en alles werd weggeruimd. We kregen nog een lift en het weekend zat erop, oef! Overleeft  !
Het was wel een leuk en grappig weekend, natuurlijk met enkele ergernissen maar dat hoort erbij zeker? Uiteraard hebben Belgen soms andere gedachten over bepaalde dingen. Daar bovenop werd niet alles duidelijk. Ze gebruiken soms helemaal andere woorden dan ons ,wat tot hilarische situaties kon leiden!


Lynn Gistelinck
Parque Demetrio Canelas
Acera sud calle Andres Bello n° 1464
Cochabamba
Bolivia

Maandag 30 maart ’09 – woensdag 1 april ’09

Week 5 start. Na een vermoeiend weekend is opstaan op maandag nooit leuk, ook hier niet! Toch vertrokken we weer met volle moed naar de school. We zijn begonnen met de vertaling naar het Spaans van het boekje van EHBO. Dit ging vlotter dan verwacht want vandaag woensdag was alles klaar. Ok, er staan waarschijnlijk nog immens veel fouten in maar dat wordt nog verbeterd door de zus van onze lerares Spaans. Zij is namelijk verpleegster, kan dus altijd van pas komen.
Maandag stonden we ter plaatse vast gekegeld toen we een grote bulldozer over onze knikkerbaan en boom zagen gaan. Alles weg. Ze wilden de grond plat maken, met onze boom en knikkerbaan erbij. Een hele week werken voor niets. Maar ja zo blijkt dat hier te gaan in Bolivia. We waren er toch effe niet goed van. Maar er is niet iets waar we veel aan kunnen doen. Dus geen knikkerbaan meer en ook onze boom is foetsjie. Gelukkig kunnen ze de goals niet verplaatsen of omver kegelen, die worden met beton in de grond gegoten. De week vliegt vooruit en het is alweer woensdag. Met wat eerste tekenen van ziek zijn, gaat alles razendsnel!
In het weeshuis verandert er het een en ander. Er zijn 2 nieuwe kleintjes van zaal 2 naar mijn zaal gekomen. En jammer genoeg is mijn lieve tweeling over naar de volgende zaal. Dat vind ik wel heel erg jammer, dat waren zo schatjes! Gelukkig zie ik ze nog regelmatig en is er ook goed nieuws op komst dat ze waarschijnlijk geadopteerd worden. Ook lopen de adoptieouders van een meisje bij mij een weekje mee rond. En wordt nog een ander jongetje ook geadopteerd! Het doet je wel realiseren dat je met een adoptie toch veel kan veranderen. Iedereen weet dat ik altijd al zei, dat ik dolgraag eentje wil adopteren. Ik begin het meer en meer echt te beseffen en willen dat ik het écht wil. Als er de mogelijkheid toe is, denk ik niet dat er nog veel getwijfeld zal worden. Die kinderen zijn zo blij als hun nieuwe mama en papa komen. Ze lopen hele dagen rond met de foto in hun handen. Echt schattig om zien soms.
Buiten de vele gekke busritjes gaat alles zijn gewone gang. Morgenvroeg, donderdag gaan we niet naar de school, wel gaan we zaterdag vanaf 8 uur, jaja 8uur schilderen samen met de ouders van enkele kinderen. Die hebben we gevraagd om een handje toe te steken zodat alles wat sneller zou verlopen en wij onze zaterdagen niet meer moeten opgeven!
En morgenmiddag gaan we natuurlijk werken en dan zit de week er weer al op en zitten we al in de helft! WAAAW !
Nog 5 weken werken. & het zit er allemaal op. Nadien trekken we uiteraard nog 2 weken rond & dan keren we al terug naar België.
Ze blijven hier toch gekke gewoontes hebben. En er is een enorm verschil tussen de mensen. Van de ene moet je geen hulp verwachten als je bijna van de bus valt en de andere zal je onmiddellijk helpen. Dan moet je maar hopen dat je zo’n tweede persoon hebt.

Alles telt af, jammer genoeg!
See you later alligator.
( iedereen vraagt maar aan ons om ze Engelse woorden te leren, we worden ook in het Engels aangesproken, best nog grappig )

Donderdag 2 april ’09
Wat een dag, wat een nietsveel-zeggende dag zou worden werd plots wat hectisch. ’s Morgens moesten we niet naar school aangezien we zaterdag een hele dag gaan schilderen. Wel hadden we onze spaanse les verzet om morgen gemakkelijker te zijn. De hele was moest gedaan worden ,wat een heus karweitje was. Gelukkig was de zon aanwezig en de was dus ook rap droog, hoera!
In het weeshuis ging het er weer hetzelfde aan toe. Er waren 2 koppels adoptieouders voor hun toekomstig adoptiekind uit mijn groepje. Wel leuk, die kinderen fleuren wel helemaal op , maar langs de andere kant een beetje zonde voor degene die nog altijd daar zijn.
’s Avonds gingen we op stap gaan. Edgar van het schooltje had ons uitgenodigd, hij speelt namelijk in een Afro-boliviaans groepje. En die moesten spelen in een discotheek dus wouden we daar wel eens wat van zien. Om negen uur zou het beginnen. We vertrekken rond half 10 en zien daar geen kat. Dus besluiten we om iets te kopen in een winkel en gezellig wat te zitten. ( cafés kennen ze hier jammer genoeg nog niet , je moet overal iets eten). We werden lastig gevallen door een klein jongetje, beetje door een stomme stoot van Nele. Hij kwam schooien om geld enzo , ach het was stom en een beetje eng. We hebben dan de taxi genomen naar de Prado om nog een ijsje te gaan eten. Nadien keerden we terug naar de plaats , maar geen Edgar te bespeuren. Wel werden we onmiddellijk binnen gevraagd en moesten gaan zitten en ze zouden straks spelen. Er was al iets meer volk dan voordien. We begonnen wat te dansen, en werden direct vergezeld door de negers. Die moesten hun kunsten laten zien natuurlijk. Uiteindelijk was het nog wel gezellig en grappig. Maar na een tijdje steekt dat ook wel tegen , zeker als er zo goed als geen volk is. Onze eerste avond uit was een heel avontuur, maar niet wat we er van verwacht hadden. Op naar de volgende!
We weten hier niet zoveel zijn en ze zeggen ons altijd maar dat het gevaarlijk is ’s nachts daarom dat we enkel doelgericht gaan! Slimme meiden toch!

Alleszins is er weer een heleboel gebeurd.
Morgen gaan we nog eens naar de cancha en de winkels rondom om wat te shoppen! Woehoe! We zien wel wat er in de bus komt , maar souvenirs worden al ingeslagen!

Dat was het alweer!
We zitten nu officieel in de HELFT !
Nog 5 weken werken , de tijd vliegt vooruit!

Hasta Luego! x