Hou je klaar, het is weer een heel pak!
Donderdag 12 maart – zondag 15 maart ’09
Alweer een tijdje geleden, dus tijd voor een update !
Donderdagmorgend trokken we naar de cancha. Een hemelse plaats, zeker voor Lynn! Enorm veel kraampjes met goedkope souvenirs. En dan nog typisch Boliviaans ook, ik kan me er blut kopen. ( En wees maar zeker dat ik het zal doen! )
’s namiddags was het alweer de laatste dag in het weeshuis. Kakkebroeken, pis op je voeten, het wordt een gewoonte.
Omdat we donderdagmorgend onze vrije ochtend hadden, was het deze keer wel op vrijdag werken. We hebben van Rianne een methode kregen waarmee we les moeten geven op school. Alleen stond dit boek nog vol met fouten, en was het dus aan ons om de fouten eruit te halen. Voor zover we dit konden, hebben we dat ook geprobeerd. Nadien, de bus op en het laten kopiëren en inbundelen. Voor 70 cent per boek lag het de volgende dag klaar voor ons.
’s Middags werden we verwacht bij Annemieke. Een Nederlandse dame die hier al 10 jaar ‘tijdelijk’ woont zegt ze. Ze werkt in de Nederlandse school en had ons uitgenodigd om te komen eten. Je gelooft het misschien niet, maar we hebben daar cact
us gegeten, de vrucht ervan natuurlijk. ( helemaal niet slecht, het ziet oranje, is redelijk zoet maar heeft wel grote pitten ) Daarna kregen we kip met rijst met chocoladesaus. Iets typisch Mexicaans, en speciaal was het wel. De chocoladesaus had nog een extra pittig smaakje. Je moet er voor zijn of niet. En ik was er wel voor. Je moet van alles eens proberen natuurlijk !
’s avonds kregen we bezoek van Sylvia. Zij kwam eens langs om met ons kennis te maken. Sylvia geeft ons vanaf deze week, 3 uur Spaanse les. Op dinsdag, vrijdag en zondag een uurtje. In het begin ging het nog over de lessen, naar het einde toe kregen we haar volledige mening over de president en de toestand van het land.
Zaterdag, terwijl Nele & Sarah om de cursussen gingen begon ik alvast met de was. Thuis lijkt de was doen zo gemakkelijk. Hier is het een hele karwei. In bad wordt alles zorgvuldig gewassen, gespoeld en nadien buiten opgehangen. Een klusje om armspieren van te krijgen! ( Ja hoor, ik heb al bijna 2 grote heuvels op mijn bovenarmen! )
In de namiddag trokken we op terreinverkenning met Annemieke. Binnen twee weken gaat de Nederlandse school ( = 10 kinderen , want deze school is vrijwillig en in de namiddag ) op kamp. Dan trekken ze een weekend naar een dorpje verderop. Dit jaar wordt het kamperen. En Annemie
ke vroeg aan ons, of we niet mee wouden als leiding. Nederlands praten en een weekendje kamperen? Dat was geen twee keer nadenken! Dus trokken we zaterdag naar het domein. Natuurlijk op mijn teenslippers, kwamen we in een woestijn terecht, op een berg, plots aan een rivier, botsend op een groot varken, huppelend over een hangbrug, ploeterend door de rivier,… een hele trip. Maar wel een super terrein. Enkele gevaarlijke kantjes zoals een paar keer een afgrond, de donkere stukken,… Nu wisten we toch al, wat ons te wachten stond. ’s Avonds gingen we nog gezellig pizza eten met z’n allen. ( met het hele gezin van Annemieke ).
Zondag, nog nooit heb ik hier zo lang kunnen slapen! Het was half 9, wat een record!
Het werd een rustige ochtend met nog wat zaken op orde stellen en gewoon wat ‘chillen’. In de namiddag trokken we naar Cliza. Geen idee wat dat was, maar naar het schijnt de moeite. We kwamen op een groene, soort toeristenbus terecht en reden tussen de bergen door. Prachtig uitzicht! Onderweg werden we nog even bekogeld met waterballonnen, enkele restanten van de carnaval. Tot we in de wild wild west aankwamen, zogenaamd cliza dus. Het sto
f vloog rond. Een hele droge, dorre stad. We wandelden door de straatjes en kwamen op een hele markt terecht. Daar zaten dan alle Bolivianen, allerlei spullen te verkopen. Veel vrouwen met fruit en groenten, wel 50 keer hetzelfde. Dan had je nog kramen die vlees verkochten, waar de vliegen opzaten. Je kon er van alles en nog wat vinden. Gewoon overal op de grond zaten de mensen verspreid. Cliza leek wel het einde van de wereld. Tot daar ging het en verder was er niets meer. Dan keerde iedereen terug. Na een uurtje hadden we het daar eigenlijk al gezien, dus sprongen we terug de bus op. Onderweg zagen we nog een gigantisch groot meer. Even een tussenstop was dan ook wel iets mooi meegenomen. Het water zag nu wel bruin en was eigenlijk maar vies, maar het uitzicht was adembenemend. Je kon er alleszins tot rust komen, ook al was er een beetje verderop een soort pretpark voor kinderen.
Toen we thuiskwamen stond er een grote pot perziken in sap op de tafel. We weten niet goed wat het is. Ik dacht eerst dat het rumptouph was, maar het ruikt niet zoveel naar alcohol. Alleszins, het stond al 3jaar in haar kast en nu was ze een nieuwe lading aan het maken. We moesten water in de blender doen, de perziken en wat sap erbij doen en alles mixen tot een sapje. Het smaakte vooral naar perziken met water, niet volledig mijn ding, maar ja, wat doe je als je eten krijgt van 3jaar oud? Je kan het toch moeilijk laten staan? Dus zullen we nog maar wat perzikensap drinken!
Normaal gezien zouden we morgen starten met de eerste les Engels. Alleen is het lessenrooster nog niet aangepast waardoor we nog niet kunnen beginnen. Dan is het maar afwachten en werken we voorlopig verder aan een ander project!
Maandag 16 maart & dinsdag 17 maart ’09
Gelukkige verjaardag broereman! Ook al zijn u zussen aan elk een andere kant van de wereld, toch denken we aan u! Ge hebt het nogal es getroffen met u zussen hé …
Maandag, een nieuwe dag, een nieuwe week die start. Les geven zat er nog niet in, dus trokken we naar de school. Het eerste deel hebben wel elk een andere klas geobserveerd. Ik stond bij de klas initiale. De kinderen zijn ongeveer een 4-5 jaar. Maar daar zitten ze dus echt al aan banken en hebben ze de letter A leren schrijven. Alles werd leuk en speels aangebracht, het was al veel aangenamer dan de andere lessen.
Na de eerste speeltijd zijn we op zoek gegaan naar bomen om die op het terrein te planten. We mochten van Servando ( conciërge ) geen nieuwe bomen kopen omdat er nog genoeg op het plein stonden ! Ja hoor, als je dode zwarte takken bomen noemt, hadden we er inderdaad een heleboel. Na lang speurwerk hadden we toch 1 boompje gevonden. Dat werd onze eerste boom! Waaaaw, met man en macht hebben we dat dingetje eruit gegraven. Edgar kwam een handje toesteken en de boom was er op 1 – 2- 3 uit. Het lag niet aan ons hoor, het lag aan de boom! Maar goed, de eerste boom werd verzet naar de zijkant van het speelplein. Na alweer een poosje zwoegen in de blakke zon, was onze eerste boom een feit! En trots dat we zijn. Volgende , de knikkerbaan. Eerst zagen we het groots. We wouden graag de baan afbakenen met houten planken; half in de grond. Helaas was dit mooier in gedachten dan in werkelijkheid. Het zou een hels karwei worden omdat de grond bikkelhard en droog is. Vandaar dat we de planken vervangen hebben door grote stenen. Stap 1 was klaar, het terrein was afgebakend. Ons andere grote probleem, perfect zand. Verderop lag een berg zand, dus met de kruiwagen het zand heen en weer slepen. Eerst het zand loskloppen natuurlijk. Achteraf bleek dit geen goed idee te zijn. Het zand zat vol met stenen en dus héél ongelukkig voor een knikkerbaan. We besloten het een dagje te laten “drogen” in de hoop dat het de dag nadien beter zou zijn. Niet dus.. Dan maar de schop erbij halen en alles opnieuw wegscheppen. Op zoek naar fijn zand om dan wel op de knikkerbaan te leggen en dit verleggen. Tweede hindernis overleeft ! Natuurlijk was dit niet alles.. Nee hoor, er stond nog een heleboel gras dat weg moest zodat alles ‘perfect’ zou zijn. We kregen voorhistorische gereedschappen in onze handen gestopt en begonnen dan maar het gras weg te doen. Dan staat er een beetje groen en moet je’t nog weg doen ook ! Ondertussen schoten we ook in actie met het schilderen. Geen gemakkelijk karwei op zich, want ofwel zie je niet wat je schildert ofwel kan je er niet aan. Alleszins hebben we al 1 lokaal afgekregen.
Dinsdagavond kregen we onze eerste les spaans. We leerden al het alfabet en enkele zinnen die we zeker kunnen gebruiken. Zoals kan je dat herhalen, ik heb het niet verstaan, of hoe zeg je dit, hoe spel je dat,…
Na de les was het vlug vlug naar het Bolivian house want daar hadden we afgesproken met de mensen van de Nederlandse school. ( Deze school is vrijwillig in de namiddag )
Annemieke had ons dus gevraagd om mee te gaan op kamp. Vandaar hadden we vergadering over het kamp. Niet dit weekend maar het weekend erop trekken we naar daar. We hebben de taken verdeeld en wij moeten nog 2 spelletjes in elkaar steken. Geen probleem natuurlijk. Wel waren we doodmoe & moesten we er natuurlijk de volgende dag weer vroeg uit!
Woensdag 18 maart & donderdag 19 maart ’09
Ok, ik moet eerst al toegeven dat alles wat door elkaar begint te lopen. Want woensdag zijn we aan de slag gegaan met het schilderen en dat staat hierboven ook al. Maar ach wat doet dat er toe? Alleszins, het groene lokaal werd geschilder en zo zagen wij ook half groen. De verf hier is niet op waterbasis en whitespirit kennen ze hier niet. Dat hebben we nochtans met handen en voeten proberen uitleggen. Wel hebben we een bus gas waarmee we gezellig dan wat van ons kunnen vegen. Natuurlijk moet dat bij Lynn weer fout lopen. ( Woensdag was het echt mijn dagje niet! ) Nele had wat verf van mijn arm gedaan met die gas en een half uur nadien stond die knalrood en brandend. Ach het is eens wat anders. Maar geen paniek, alles is weer opgelost. We roeien met de spaden die we hebben. Hihi.
Woensdag werd echt een pechdag. Hoffelijkheid hier in Bolivië bestaat allesbehalve. Lynn werd dan ook aangereden door een taxi. Op een zebrapad dan nog wel! Nu moet je niet het ergste gaan denken hoor, want het was maar een lichte tik. Maar die auto stond in de file en wij staken over op het zebrapad. De auto voor hem was al 1 m verder gereden, dus moest hij toch wel aansluiten zeker? Aandacht voor de voetgangers was er niet. Ach ja, ik heb es geroepen dat er wel een zebrapad ligt, maar blijkbaar verstaan ze hier geen Nederlands… Daarna op de bus naar Sacaba. De deur van de bus vloog altijd maar open, waardoor Lynn altijd maar weer moest sukkelen om die deur dicht te krijgen. Die oudjes gaan zich natuurlijk niet verzetten van hun plaats in de bus en Sarah & Nele zaten vooraan bij de chauffeur. Gesukkel tot en met! Daarbovenop stopte de bus helemaal niet waar we moesten zijn en moesten we nog een heel eind stappen. Dat doen we natuurlijk niet, hup op de volgende bus die wel zover reed dan maar. In het teruggaan kregen we maar geen verbinding met een andere bus, waardoor we op 20 min thuis moesten eten en ons omkleden om naar het weeshuis te gaan.
In het weeshuis was het niet zo aangenaam. Het was een andere mama deze keer. ( Er wisselen namelijk 2 mama’s elkaar af, de ene is een redelijk jonge en aangename , de andere is niet echt aangenaam en heel brut tegen de kinderen ).
Deze mama kan niet echt hulp verdragen, ook al werk ik er nu al 3-4 weken! Als ik een kindje verzorg en was ( met liefde ) doet zij dit nog eens opnieuw, zonder liefde. Het is echt niet leuk om te zien hoe zij met die kinderen omgaat. Ze laat ze ook enorm lang op hun potje zitten terwijl hun behoefte eigenlijk al gedaan is. Het is al zover gekomen dat de kinderen die mama negeren en wachten tot ik kom, om hen te helpen. Zeker met het eten. Ik zal nooit vergeten hoe zij kinderen eten geeft. Verschrikkelijk gewoon. Ze neemt het hoofd vast, blijft maar eten in de mond proppen en begint nadien op het voorhoofd te slaan. Als het kind zich dan verslikt of het terug uit die mond komt , krijgt het nog een klets ook. Dus wel te verstaan dat de kleintjes liever eten krijgen van het vliegtuigje dat komt aangevlogen bij mama Lynn. Je zet je erover en denkt gewoon dat je het moet doen voor de kinderen.
Het leuke is wel dat ze me echt beginnen te kennen. Ze vechten zelfs al om bij mij te zitten ( ok dit is niet zo leuk ) maar ze komen spontaan naar mij, lachen, geven me een kusje. Alleen al daarvoor ga je zeker elke dag helpen.
Op donderdagmorgend hebben we wat kunnen uitslapen en onze taken wat op orde kunnen brengen. We hebben namelijk beslist dat we niet naar de school gingen omdat we daar toch niet echt verder kunnen met al die leerlingen rondom ons. Vandaar dat we zaterdag een hele dag naar Sacaba trekken ( hopen op goed weer! ) en verder gaan schilderen. In de namiddag waren het alweer de laatste uren van de week in het weeshuis.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn draad wat kwijt ben doorheen al mijn “verhalen”. Dus als er dingen dubbel instaan, mijn excuses.
We hebben zonet onze tweede spaanse les achter de rug en hebben alweer een hele lijst huiswerk gekregen. We worden zelfs verplicht om naar de spaanse televisie te kijken! Als dat geen leuk huiswerk is. Hihihi
Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje verder. De laatste dagen heeft het al enorm veel geregend jammer genoeg. En dan is het een uur nadien weer snikheet. Verschrikkelijk! Bij ons verandert het uur niet, dus binnenkort leven we op 6uur verschil met thuis.
Ik ben effe helemaal mijn kluts kwijt dus ik hou het hierbij. We gaan zodra naar het internetcafé om alles te posten.
Hasta Luego!
Lynn xx
Alweer een tijdje geleden, dus tijd voor een update !
Donderdagmorgend trokken we naar de cancha. Een hemelse plaats, zeker voor Lynn! Enorm veel kraampjes met goedkope souvenirs. En dan nog typisch Boliviaans ook, ik kan me er blut kopen. ( En wees maar zeker dat ik het zal doen! )
’s namiddags was het alweer de laatste dag in het weeshuis. Kakkebroeken, pis op je voeten, het wordt een gewoonte.
Omdat we donderdagmorgend onze vrije ochtend hadden, was het deze keer wel op vrijdag werken. We hebben van Rianne een methode kregen waarmee we les moeten geven op school. Alleen stond dit boek nog vol met fouten, en was het dus aan ons om de fouten eruit te halen. Voor zover we dit konden, hebben we dat ook geprobeerd. Nadien, de bus op en het laten kopiëren en inbundelen. Voor 70 cent per boek lag het de volgende dag klaar voor ons.
’s Middags werden we verwacht bij Annemieke. Een Nederlandse dame die hier al 10 jaar ‘tijdelijk’ woont zegt ze. Ze werkt in de Nederlandse school en had ons uitgenodigd om te komen eten. Je gelooft het misschien niet, maar we hebben daar cact
us gegeten, de vrucht ervan natuurlijk. ( helemaal niet slecht, het ziet oranje, is redelijk zoet maar heeft wel grote pitten ) Daarna kregen we kip met rijst met chocoladesaus. Iets typisch Mexicaans, en speciaal was het wel. De chocoladesaus had nog een extra pittig smaakje. Je moet er voor zijn of niet. En ik was er wel voor. Je moet van alles eens proberen natuurlijk !’s avonds kregen we bezoek van Sylvia. Zij kwam eens langs om met ons kennis te maken. Sylvia geeft ons vanaf deze week, 3 uur Spaanse les. Op dinsdag, vrijdag en zondag een uurtje. In het begin ging het nog over de lessen, naar het einde toe kregen we haar volledige mening over de president en de toestand van het land.
Zaterdag, terwijl Nele & Sarah om de cursussen gingen begon ik alvast met de was. Thuis lijkt de was doen zo gemakkelijk. Hier is het een hele karwei. In bad wordt alles zorgvuldig gewassen, gespoeld en nadien buiten opgehangen. Een klusje om armspieren van te krijgen! ( Ja hoor, ik heb al bijna 2 grote heuvels op mijn bovenarmen! )
In de namiddag trokken we op terreinverkenning met Annemieke. Binnen twee weken gaat de Nederlandse school ( = 10 kinderen , want deze school is vrijwillig en in de namiddag ) op kamp. Dan trekken ze een weekend naar een dorpje verderop. Dit jaar wordt het kamperen. En Annemie
ke vroeg aan ons, of we niet mee wouden als leiding. Nederlands praten en een weekendje kamperen? Dat was geen twee keer nadenken! Dus trokken we zaterdag naar het domein. Natuurlijk op mijn teenslippers, kwamen we in een woestijn terecht, op een berg, plots aan een rivier, botsend op een groot varken, huppelend over een hangbrug, ploeterend door de rivier,… een hele trip. Maar wel een super terrein. Enkele gevaarlijke kantjes zoals een paar keer een afgrond, de donkere stukken,… Nu wisten we toch al, wat ons te wachten stond. ’s Avonds gingen we nog gezellig pizza eten met z’n allen. ( met het hele gezin van Annemieke ).Zondag, nog nooit heb ik hier zo lang kunnen slapen! Het was half 9, wat een record!
Het werd een rustige ochtend met nog wat zaken op orde stellen en gewoon wat ‘chillen’. In de namiddag trokken we naar Cliza. Geen idee wat dat was, maar naar het schijnt de moeite. We kwamen op een groene, soort toeristenbus terecht en reden tussen de bergen door. Prachtig uitzicht! Onderweg werden we nog even bekogeld met waterballonnen, enkele restanten van de carnaval. Tot we in de wild wild west aankwamen, zogenaamd cliza dus. Het sto
f vloog rond. Een hele droge, dorre stad. We wandelden door de straatjes en kwamen op een hele markt terecht. Daar zaten dan alle Bolivianen, allerlei spullen te verkopen. Veel vrouwen met fruit en groenten, wel 50 keer hetzelfde. Dan had je nog kramen die vlees verkochten, waar de vliegen opzaten. Je kon er van alles en nog wat vinden. Gewoon overal op de grond zaten de mensen verspreid. Cliza leek wel het einde van de wereld. Tot daar ging het en verder was er niets meer. Dan keerde iedereen terug. Na een uurtje hadden we het daar eigenlijk al gezien, dus sprongen we terug de bus op. Onderweg zagen we nog een gigantisch groot meer. Even een tussenstop was dan ook wel iets mooi meegenomen. Het water zag nu wel bruin en was eigenlijk maar vies, maar het uitzicht was adembenemend. Je kon er alleszins tot rust komen, ook al was er een beetje verderop een soort pretpark voor kinderen.Toen we thuiskwamen stond er een grote pot perziken in sap op de tafel. We weten niet goed wat het is. Ik dacht eerst dat het rumptouph was, maar het ruikt niet zoveel naar alcohol. Alleszins, het stond al 3jaar in haar kast en nu was ze een nieuwe lading aan het maken. We moesten water in de blender doen, de perziken en wat sap erbij doen en alles mixen tot een sapje. Het smaakte vooral naar perziken met water, niet volledig mijn ding, maar ja, wat doe je als je eten krijgt van 3jaar oud? Je kan het toch moeilijk laten staan? Dus zullen we nog maar wat perzikensap drinken!
Normaal gezien zouden we morgen starten met de eerste les Engels. Alleen is het lessenrooster nog niet aangepast waardoor we nog niet kunnen beginnen. Dan is het maar afwachten en werken we voorlopig verder aan een ander project!
Maandag 16 maart & dinsdag 17 maart ’09
Gelukkige verjaardag broereman! Ook al zijn u zussen aan elk een andere kant van de wereld, toch denken we aan u! Ge hebt het nogal es getroffen met u zussen hé …
Maandag, een nieuwe dag, een nieuwe week die start. Les geven zat er nog niet in, dus trokken we naar de school. Het eerste deel hebben wel elk een andere klas geobserveerd. Ik stond bij de klas initiale. De kinderen zijn ongeveer een 4-5 jaar. Maar daar zitten ze dus echt al aan banken en hebben ze de letter A leren schrijven. Alles werd leuk en speels aangebracht, het was al veel aangenamer dan de andere lessen.
Na de eerste speeltijd zijn we op zoek gegaan naar bomen om die op het terrein te planten. We mochten van Servando ( conciërge ) geen nieuwe bomen kopen omdat er nog genoeg op het plein stonden ! Ja hoor, als je dode zwarte takken bomen noemt, hadden we er inderdaad een heleboel. Na lang speurwerk hadden we toch 1 boompje gevonden. Dat werd onze eerste boom! Waaaaw, met man en macht hebben we dat dingetje eruit gegraven. Edgar kwam een handje toesteken en de boom was er op 1 – 2- 3 uit. Het lag niet aan ons hoor, het lag aan de boom! Maar goed, de eerste boom werd verzet naar de zijkant van het speelplein. Na alweer een poosje zwoegen in de blakke zon, was onze eerste boom een feit! En trots dat we zijn. Volgende , de knikkerbaan. Eerst zagen we het groots. We wouden graag de baan afbakenen met houten planken; half in de grond. Helaas was dit mooier in gedachten dan in werkelijkheid. Het zou een hels karwei worden omdat de grond bikkelhard en droog is. Vandaar dat we de planken vervangen hebben door grote stenen. Stap 1 was klaar, het terrein was afgebakend. Ons andere grote probleem, perfect zand. Verderop lag een berg zand, dus met de kruiwagen het zand heen en weer slepen. Eerst het zand loskloppen natuurlijk. Achteraf bleek dit geen goed idee te zijn. Het zand zat vol met stenen en dus héél ongelukkig voor een knikkerbaan. We besloten het een dagje te laten “drogen” in de hoop dat het de dag nadien beter zou zijn. Niet dus.. Dan maar de schop erbij halen en alles opnieuw wegscheppen. Op zoek naar fijn zand om dan wel op de knikkerbaan te leggen en dit verleggen. Tweede hindernis overleeft ! Natuurlijk was dit niet alles.. Nee hoor, er stond nog een heleboel gras dat weg moest zodat alles ‘perfect’ zou zijn. We kregen voorhistorische gereedschappen in onze handen gestopt en begonnen dan maar het gras weg te doen. Dan staat er een beetje groen en moet je’t nog weg doen ook ! Ondertussen schoten we ook in actie met het schilderen. Geen gemakkelijk karwei op zich, want ofwel zie je niet wat je schildert ofwel kan je er niet aan. Alleszins hebben we al 1 lokaal afgekregen.
Dinsdagavond kregen we onze eerste les spaans. We leerden al het alfabet en enkele zinnen die we zeker kunnen gebruiken. Zoals kan je dat herhalen, ik heb het niet verstaan, of hoe zeg je dit, hoe spel je dat,…
Na de les was het vlug vlug naar het Bolivian house want daar hadden we afgesproken met de mensen van de Nederlandse school. ( Deze school is vrijwillig in de namiddag )
Annemieke had ons dus gevraagd om mee te gaan op kamp. Vandaar hadden we vergadering over het kamp. Niet dit weekend maar het weekend erop trekken we naar daar. We hebben de taken verdeeld en wij moeten nog 2 spelletjes in elkaar steken. Geen probleem natuurlijk. Wel waren we doodmoe & moesten we er natuurlijk de volgende dag weer vroeg uit!
Woensdag 18 maart & donderdag 19 maart ’09
Ok, ik moet eerst al toegeven dat alles wat door elkaar begint te lopen. Want woensdag zijn we aan de slag gegaan met het schilderen en dat staat hierboven ook al. Maar ach wat doet dat er toe? Alleszins, het groene lokaal werd geschilder en zo zagen wij ook half groen. De verf hier is niet op waterbasis en whitespirit kennen ze hier niet. Dat hebben we nochtans met handen en voeten proberen uitleggen. Wel hebben we een bus gas waarmee we gezellig dan wat van ons kunnen vegen. Natuurlijk moet dat bij Lynn weer fout lopen. ( Woensdag was het echt mijn dagje niet! ) Nele had wat verf van mijn arm gedaan met die gas en een half uur nadien stond die knalrood en brandend. Ach het is eens wat anders. Maar geen paniek, alles is weer opgelost. We roeien met de spaden die we hebben. Hihi.
Woensdag werd echt een pechdag. Hoffelijkheid hier in Bolivië bestaat allesbehalve. Lynn werd dan ook aangereden door een taxi. Op een zebrapad dan nog wel! Nu moet je niet het ergste gaan denken hoor, want het was maar een lichte tik. Maar die auto stond in de file en wij staken over op het zebrapad. De auto voor hem was al 1 m verder gereden, dus moest hij toch wel aansluiten zeker? Aandacht voor de voetgangers was er niet. Ach ja, ik heb es geroepen dat er wel een zebrapad ligt, maar blijkbaar verstaan ze hier geen Nederlands… Daarna op de bus naar Sacaba. De deur van de bus vloog altijd maar open, waardoor Lynn altijd maar weer moest sukkelen om die deur dicht te krijgen. Die oudjes gaan zich natuurlijk niet verzetten van hun plaats in de bus en Sarah & Nele zaten vooraan bij de chauffeur. Gesukkel tot en met! Daarbovenop stopte de bus helemaal niet waar we moesten zijn en moesten we nog een heel eind stappen. Dat doen we natuurlijk niet, hup op de volgende bus die wel zover reed dan maar. In het teruggaan kregen we maar geen verbinding met een andere bus, waardoor we op 20 min thuis moesten eten en ons omkleden om naar het weeshuis te gaan.
In het weeshuis was het niet zo aangenaam. Het was een andere mama deze keer. ( Er wisselen namelijk 2 mama’s elkaar af, de ene is een redelijk jonge en aangename , de andere is niet echt aangenaam en heel brut tegen de kinderen ).
Deze mama kan niet echt hulp verdragen, ook al werk ik er nu al 3-4 weken! Als ik een kindje verzorg en was ( met liefde ) doet zij dit nog eens opnieuw, zonder liefde. Het is echt niet leuk om te zien hoe zij met die kinderen omgaat. Ze laat ze ook enorm lang op hun potje zitten terwijl hun behoefte eigenlijk al gedaan is. Het is al zover gekomen dat de kinderen die mama negeren en wachten tot ik kom, om hen te helpen. Zeker met het eten. Ik zal nooit vergeten hoe zij kinderen eten geeft. Verschrikkelijk gewoon. Ze neemt het hoofd vast, blijft maar eten in de mond proppen en begint nadien op het voorhoofd te slaan. Als het kind zich dan verslikt of het terug uit die mond komt , krijgt het nog een klets ook. Dus wel te verstaan dat de kleintjes liever eten krijgen van het vliegtuigje dat komt aangevlogen bij mama Lynn. Je zet je erover en denkt gewoon dat je het moet doen voor de kinderen.
Het leuke is wel dat ze me echt beginnen te kennen. Ze vechten zelfs al om bij mij te zitten ( ok dit is niet zo leuk ) maar ze komen spontaan naar mij, lachen, geven me een kusje. Alleen al daarvoor ga je zeker elke dag helpen.
Op donderdagmorgend hebben we wat kunnen uitslapen en onze taken wat op orde kunnen brengen. We hebben namelijk beslist dat we niet naar de school gingen omdat we daar toch niet echt verder kunnen met al die leerlingen rondom ons. Vandaar dat we zaterdag een hele dag naar Sacaba trekken ( hopen op goed weer! ) en verder gaan schilderen. In de namiddag waren het alweer de laatste uren van de week in het weeshuis.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik mijn draad wat kwijt ben doorheen al mijn “verhalen”. Dus als er dingen dubbel instaan, mijn excuses.
We hebben zonet onze tweede spaanse les achter de rug en hebben alweer een hele lijst huiswerk gekregen. We worden zelfs verplicht om naar de spaanse televisie te kijken! Als dat geen leuk huiswerk is. Hihihi
Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje verder. De laatste dagen heeft het al enorm veel geregend jammer genoeg. En dan is het een uur nadien weer snikheet. Verschrikkelijk! Bij ons verandert het uur niet, dus binnenkort leven we op 6uur verschil met thuis.
Ik ben effe helemaal mijn kluts kwijt dus ik hou het hierbij. We gaan zodra naar het internetcafé om alles te posten.
Hasta Luego!
Lynn xx
Ik probeer volgende keer nog wat foto"s!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten