Dinsdag 3 maart ’09

Half 7 , de wekker gaat af. Alledrie verschrikkelijk geslapen, de ene van de stress, de andere van de pijn van het verbranden. Ons klaarmaken en om half 8 vertrekken we naar het weeshuis. Een leuke wandeling om de ochtend mee te starten. 8uur, we beginnen in het weeshuis. ( Deze keer was het nog de morgend, omdat we nog niet naar het schooltje konden ). Iedereen naar zijn zaaltje. Ik naar het mijne, dus zaal 3. De niños vliegen om je benen als je binnenkomt. Onmiddellijk is er werk te doen, kinderen afdrogen en kleertjes aandoen, op potje zetten en naar de speelzaal laten. De ochtend was goed gevuld: ontbijt, spelen, koekjes, middageten, buiten spelen, … de kleine chico’s y chica’s waren zo moe dat ze bij het eten al in slaapvallen. Nu is zo’n weeshuis niet hetzelfde als bij ons. Je trekt wel je ogen open, wat je ziet, wat er gebeurt,… Heftige morgen als je het aan mij vraagt. Wij hebben natuurlijk onze eigen mening dat niet alles door de beugel kan, maar je probeert die kinderen zoveel mogelijk te helpen en liefde te geven. ( de eerste indruk is altijd wel een schok..) Uiteindelijk zijn wij , de mama’s de enige die ze hebben. Ze worden wel snel aan je gehecht, ze komen altijd maar om je been hangen, vragen om affectie,… onvoorstelbaar. In mijn zaaltje staat er 1 mama in voor 20 kleine bengels. Ze krijgt dikwijls hulp van Annelies, een zuster uit Nederland die daar vrijwilligerswerk doet. En die ons ook helpt en begeleidt. En in de namiddag kom ik daar een handje toesteken.

Er gaat ook al een deeltje van mijn groepje naar school. Het schooltje ligt gelukkig op het domein zelf. Daar krijgen ze hun eerste lesjes. De anderen mogen in het klasje blijven en spelen wat. De voormiddag zat erop, we waren doodmoe. Nog een wandelingetje naar huis, we zaten net neer om een hapje te eten, toen Rianne ( Van het schooltje ) voor onze deur stond. Ze kwam ons oppikken om naar overal te rijden. Vlug vlug de auto in, richting Sacaba. Sacaba is een stadje voorbij cochabamba waar het schooltje ligt, helemaal anders dan CBBA. Véél landelijker, geen wegen maar weggetjes, waarin je van kop tot teen bent dooreengeshaked. Veel dor landschap, oudere huizen,… De directeur van het onderwijs was onze afspraak vergeten, dus reden we door naar het schooltje zelf. Mooie school, leuke hutjes en kleurtjes. Maar er kan nog veel aan gebeuren. Elke morgen gaan we aan de slag op dit schooltje. Vanalles gaan we hier proberen helpen, het plan is ongeveer opgesteld, alleen moeten we het nog overleggen met Rianne. Ook brachten we een bezoekje aan de meneer die alles van de school zo wat in goede banen leidt.

Een helse rit stond ons weer op te wachten om terug te rijden. Onze punto zou het niet overleven denk ik dan! Deze lange reis moeten we wel elke ochtend afleggen. Dat wil zeggen dat we ongeveer 2 – 3 bussen moeten nemen en zeker een uur onderweg zullen zijn. Inderdaad het worden hier zware dagen! ( En nee hoor, geen vakantie ! )

We sloten onze rondtrip te eindigen met een ijsjes natuurlijk, ijs met teddybeertjes in, fluoblauw, de moeite waard alleszins ! Taxi in en hop naar nos casa.

We zijn eindelijk gestart met onze activiteiten. Het wordt vermoeiend, maar we gaan ervoor uiteraard. In ons eigen appartementje loopt ook alles nog goed. Het eten iets minder, daarmee bedoel ik dat de zwarte pannen maar blijven komen. We zijn het niet zo gewend van op gas te koken; oeps ! We hebben nu ons planning opgesteld van wat we zouden doen in het schooltje, morgenvroeg komt Rianne langs om alles te bespreken. En morgenmiddag gaan we terug aan de slag in het weeshuis. Hopelijk is de pijn van het te verbranden dan ook wat weggetrokken.

Maandag 2 maart ’09

Normaal gezien de start van onze echte stage. Alleen verliep dit minder snel als verwacht. ’s Morgens werden we nog niet verwacht op het schooltje in Sacaba. Rianne vond het belangrijker dat we onze gsm activeerden. We gingen dus naar het hoofdkantoor van Tigo, op hoop van zegen dat het wel zou werken deze keer. Weer slecht nieuws, ofwel nieuwe gsm ofwel nieuwe chip kopen. Maar op de chip die we al hadden, stond al heel wat geld. Hop dan maar verder in ’t stad. We kwamen een grote cinema tegen, dus daar waren misschien winkels. En hopla een gsmwinkel, een koopje gedaan. Nieuwe gsm met chip. Alleszins dat dachten we toch. Nog wat de stad verkent, eerste kraampjes afgeschuimd uiteraard.

Eens thuis gekomen, weer een heel gsm-gesukkel. De chips zijn nu geactiveerd, maar met de ene kunnen we geen berichten sturen naar België en de andere komen blijkbaar niet aan. Wat een pech!

In de namiddag werden we verwacht op Salomon Klein; dat is het weeshuis waarin we in de namiddag gaan helpen van 15u – 18u. ( Behalve op vrijdag, dan hebben we een middagje vrij gekregen. Heel leuk, kunnen we tripjes maken van een weekendje in de buurt. Of er uiteraard de tijd voor vrij maken om even op internet te komen. Misschien wordt dat wel onze vaste dag, dat we in de week eens contact kunnen hebben.) We werden voorgesteld aan de mama’s, zo worden de vrouwen genoemd die daar werken met de kinderen. We kregen een rondleiding en de afspraken werden gemaakt. Eindelijk weten wat te doen, fieuw ! We moeten ons verdelen over zaal 1 , 2 en 3. 3 verschillende leeftijden. Ik sta in zaal 3. Dat zijn de oudsten van de 3, dit wil zeggen dat ze ongeveer een 2 à 3 jaar zijn. Na de rondleiding mochten we thuis nog wat bekomen. We maakten overheerlijke pizza’s ! ( Inderdaad, we verwennen onszelf wel al eens J ) & vroeg ons bed in.

Zondag 1 maart ’09

Siesta-dag.

Jammer genoeg met iets te felle zon. Zo zien we in plaats van mooi bruin, vuurrood. Pijnlijk, vooral ’s nachts. Maar, we weten nu ook waarom iedereen hier met lange broeken en lange mouwen rond loopt: felle zon!

zaterdag 28 februari

Zaterdag 28 februari

Wat een dag! ’s Morgens trokken we naar de grote supermarkt. Te voet natuurlijk , zo sportief als we zijn. We vertrouwden op ons goed gevoel om de weg te vinden en ja hoor, vlotjes gevonden. De supermarkt ligt in een klein koopcentrum. Dus gingen we daar eerst op zoek naar een winkel waar we onze simkaart konden activeren. Vanalles gehoord, chip kapot , gsm kapot, alle ja, we kwamen bij een winkel die dan vanalles geregeld heeft. Blijkt dat we een soort programma op onze gsm moeten zetten zodat hij de kaart kan accepteren. Dat kunnen we pas maandag doen. Het kan zijn dat ik gewoon een nieuwe gsm koop, voor 10€ heb je hier al een en dat weet ik ineens zeker dat het werkt. De winkel in, op ons gemak ons boodschappen doen. Natuurlijk wel wat gesukkel om alles te vinden. Rugzakje vullen en terug op weg. In het zonnetje natuurlijk !

Thuis aangekomen stond Yolanda uiteraard ons weer op te wachten en kregen we weer een hele Spaanse les over ons hoofd. Redelijk vermoeiend hoor, steeds praten in het Spaans als het nog niet zo goed lukt. Maar ik moet zeggen, het vlot redelijk goed en we doen ons best!

Beetje later, maken we ons klaar. Want in de stad is het carnaval. Iets dat we natuurlijk niet kunnen missen. Yolanda nam ons mee naar de stad. We kregen al zo’n poncho, we dachten voor wat is dat nu nodig. Maar algauw hadden we dat door. De straten vol met mensen, vol waterballonnen en spuitbussen met schuim, waterpistolen overal! Het was een carnavalslachtveld. Uiteraard lagen wij plat van het lachen en maar lopen en roepen. Want zo’n waterballonnen waren geen zachte dingen. Bovendien werden ze gevuld met water uit de rivier dus de nodige stank was ook aanwezig. Langs alle kanten werden we bekogeld en liefst zoveel mogelijk in het gezicht. Oh jee! Yolanda bezorgde ons een plaatsje ergens in een tent. Tussen de planten waardoor de mensen al boos waren, maar eerlijk gezegd waren de planten al kapot getrapt. Ach ja, we hadden een plaatsje en konden de stoet goed zien. Héél veel kleuren, dansende meisjes en grote maskers. Een leuke dans en heel wat sfeer. Leuk om te zien, maar na een uurtje hadden we het wel gezien. Het zijn mooie pakjes enzo maar de meisjes hadden steeds ongeveer hetzelfde aan, enkel andere kleuren. Ze deden ook steeds hetzelfde, shaken met hun poep. En wat ze zeggen dat de mensen hier klein zijn, daar konden we in de stoet niet veel van merken. We besloten terug te gaan. Weer door de massa, weer de pijn en het bekogelen ondergaan. We probeerden eerst gewoon te wandelen en doen alsof het ons niet deed, dat hielp niet. Dan hebben we het maar op een lopen gezet. Met onze poncho aan, op de baan. Gelukkig was er een zalig zonnetje! Dan de weg terug naar huis zoeken, een minder gemakkelijk klusje. Altijd maar rechtdoor zei Yolanda. Maar ja, welke rechtdoor. We hebben heel wat straten gezien die we voordien nog niet kenden. Maar uiteindelijk na lang wandelen hebben we het toch gevonden. Hoera !

’s avonds zijn we naar het internationaal huis geweest. Daar zitten verschillende Hollandse meisjes. Ze zijn hier ook om te werken of voor stage. Dus namen ze ons mee uit eten. We gingen lekkere pizza eten. We moesten voor ons 3 100 bolivianos betalen, dat is iets meer dan 10 euro. Voor véél pizza en een halve liter drinken per man. Ongelofelijk! Maar zeker en vast lekker. Het was ook leuk om eens Nederlands te kunnen praten tegen anderen. Een gezellig avondje. We namen de taxi terug naar ons huisje en maakten het hier wat gezellig.

We weten nu ook ons adres :

Lynn Gistelinck

Parque Demetrio Canelas

Acera sud calle Andres Bello n° 1464

Cochabamba

Bolivia

Normaal gezien zou dit moeten werken en dus de post moeten aankomen. Natuurlijk worden er verschillende dingen achtergehouden onderweg. Zeker pakjes. Er moet opstaan wat er inzit of ze doen het open. Maar natuurlijk als er chocolade opstaat gaan ze het zeker opendoen.

Maar we hopen toch op eens een kaartje of briefje J .

We denken dat we morgen starten met werken, maar daarover moeten we nog meer informatie krijgen. Dan krijgen we wel te horen wat ons te wachten staat !

Het volgende horen jullie dan wel.

Ik probeer ook al enkele foto’s erop te zetten.

Hasta luego!

vrijdag 27 februari

Hola! Cómo està usted?

Hace un tiempo muchisimo calor.

Todo es bien.

Aqui tiene el cuento de nos.

Vlot spaans ze, hum !

Vrijdag 27 februari.

Wakker, véél te vroeg wakker. We hebben hier nauwelijks tijdbesef. Misschien komt dit ook omdat geen enkel van ons een horloge heeft. Oeps ! Maar daar komt nog wel verandering in. Yolanda nam ons mee naar ’t stad. Ze heeft ons al wat wegwijs gemaakt, naar het plein geweest, het postkantoor, de kleine straatjes en kleine marktjes. We kochten ook een Sim-kaart die we nog altijd niet geactiveerd kregen. Alleszins de eerste indruk van de stad cochabamba hebben we achter de rug. Een drukke stad met overal auto’s. Verkeersregels doen er hier niet toe. Rood = op eigen risico & bij groen rijden ze zekerdoor. De auto’s zijn ook niet altijd Ok. Zo zaten we in een taxi die niet eens wist hoe snel hij reed. Natuurlijk zijn er ook beelden die minder aangenaam zijn, zoals de kinderen en mensen overal op de straten. Ze hebben hier inderdaad veel kleuren, maar de echte traditionele kledij zagen we nog niet veel, de bolhoeden en dergelijke. Voor de rest hebben we nog niet zoveel gedaan. Eens achter de computer gekropen in het internetcafé voor een contactje met thuis.