het leven gaat hier verder..

Ik kom hier op het internet en ben aangenaam verrast door een heleboel mailtjes. Allemaal van mijn leerlingen van het 6e leerjaar! Bedankt, dat fleurt heel wat op. Erg leuk dat ze nog aan me denken en gewoon de vele verschillende mailtjes natuurlijk!

Woensdag 4 maart ’09

In de morgend was het weer wachten geblazen. We hadden onze planning opgesteld met de projecten daarin. Rianne kwam langs om onze planning te bespreken. Alleszins was het goedgekeurd, maar plann

en in Bolivie blijkt niet de normale gang te zijn. We konden beginnen aan de projecten en zien hoe ver we geraken. En de tijd dat we ervoor nodig hebben. Nou, dat zien we dan wel weer natuurlijk. We waren alleszins al blij dat de projecten goedgekeurd waren en dat we hopelijk snel echt aan de slag konden gaan.

Nog wat genieten van het zonnetje, even op internet en in de namiddag werden we terug in het weeshuis verwacht. Vanaf nu gaan we elke dag van 15u tot 18 u daar werken.

Vandaag dus voor de eerste keer in de namiddag. Toen ik in mijn zaaltje kwam, lagen de kleine niños nog allemaal te slapen. Ze worden wakker gemaakt, badend in het zweet. De kleintjes moeten allemaal naar de baño gaan, dat is de wasplaats met toiletten. Een voor een moeten ze op potje gaan of toilet, worden ze wat verfrist, haar gekamd en moeten ze naar de speelzaal. Volledig proper is niet haalbaar natuurlijk, ze hangen nog altijd wa

t onder het eten en een geurtje. Una baso con leche krijgen ze nadien met enkele koekjes. Het is dan al bijna 4uur. Dan gaan we samen met de kinderen in het park buiten spelen. Er staan allerlei speeltuigen waar ze zelfstandig ( de meeste toch ) wat kunnen spelen. Op dat uur zijn de kinderen van de tweede en vierde zaal ook aan het spelen in de tuin. Na een tijdje spelen, worden alle kinderen van zaal 3 en 4 verzameld ( meestal in het theater = een plaatsje met allemaal banken) Ze krijgen dan nog een vieruurtje en tot aan het eten mogen ze nog wat verder spelen. Ofwel met speelgoed dat de mama’s aanbrengen ofwel een spel met de mama’s. Hangt af van dag tot dag. Nadien gaan we eten. Niet altijd zo’n leuke taak. Want sommigen willen niet altijd eten. Toch moet hun bord leeg, dus dat is helpen en wachten geblazen. Na het eten is 18u al gepasseerd en zit onze dag erop.

Die avond gingen we vlug naar huis want om 19u werden we al in het Bolivian house verwacht. Dat is een internationaal huis waar mensen een kamer kunnen huren. Normaal zouden wij daar ook zitten, maar de eigenaar is zou ‘louche’ dat dit bij velen fout loopt. In het Bolivian house krioelt

het van de Hollandse meisjes. Met hen hadden we dus ook afgesproken. Er waren weer heel wat nieuwe en we waren al met een groepje van 12 die Nederlands konden praten. ( Of voor ons, soms iets dat er op lijkt ) Het was gezellig en lekker eten. Na de afwas, de taxi op en richting huis.

Donderdag 5 maart – zondag 8 maart ’09

Vandaag is het zondag en het is hoogtijd dat ik nog eens wat aanvul!

De vorige dagen hebben we vanalles en nog wat gedaan.

Zo zijn we donderdagmorgend meegegaan met Rianne naar het schooltje in Sacaba. Omdat Rianne vorige dag jarig was, hadden de kinderen en professoras verschillende dansjes voorbereid. Heel leuk om te zien, met de gepaste kledij en muziek! Daarnaast kregen we ook een of ander drankje, bleek gemaakt te zijn van maïs. Afschuwelijk ! Maar uit respect toch maar leegdrinken, niet denken, drinken en slikken. We gingen ook nog even rond op de school, trokken nog wat foto’s , bekeken onze mogelijkheden,… Nadien kregen we nog een bereide maaltijd door de mama’s. We waren al vanalles aan het

binnensmullen, toen Rianne zei. “ Oh ja, meisjes, jullie moeten maar niet van de groenten eten, dat zal nog niet goed gaan “. Djuh ! Te laat.. We hadden alledrie al wat tomaat en ajuin op. Dat hebben we dan maar laten liggen voor het was en de rest nog proberen opeten dat nog overschoot. Gelukkig hebben we nog geen last gehad van onze darmen. Nadien terug met z’n 6 in het kleine autootje van Rianne. Ik vooraan op de schoot van Nele, wat een helse rit! Jeetje, de rijstijl hier is nog erger dan je het je kunt voorstellen. Bovendie

n moeten we de eerste 20minuten op een baantje rijden, dat je amper een baan kan noemen. Zand met veel keien en putten, een rivier waardoor je moet rijden,… Dan denk je oef, je bent uit de ‘woestijn’. Kom je op de baan, nog erger! Omdat we haast hadden, scheurde het karretje over de baan en kwamen we 40 min later terug in Cochabamba aan. Vlug onze schorten nemen om te gaan werken en terug een middag in het weeshuis. Ik weet dat het niet mag , maar toch krijg ik al enkele favorietjes in het weeshuis. Sommige zijn zo schattig! Je zou er alles voordoen om nog maar een lach op hun gezicht te zien verschijnen. Ook al is het daar niet allemaal in orde en goed, een lach kan echt je dag goed maken! Een vermoeiende dag alleszins! Dus hadden we natuurlijk geen zin meer om te koken… Wat doe je d

an? Pizza bestellen !! Alleen kennen ze dat hier niet, aan huis leveren. De oplossing daarvoor is een taxi om je pizza’s laten rijden. Wat een luxe toch?!?

De volgende dag weer aangebroken. Wat stond er op het schema? Normaal gezien ging

en we in de voormiddag naar de gevangenis. Dus wachten tot Riannen ons oppikt. Jammer genoeg hebben we geen Rianne gezien en dus ook geen gevangenis. Op vrijdagmiddag moeten we niet werken in het weeshuis dus zijn we naar de grote supermarkt gegaan om ons inkopen. Ons karretje goed geladen om een hele week door te komen. Je komt aan de kassa en gelooft je oren niet: 320 bolivianos por favor! We moeten amper 32 euro betalen voor 3 personen voor een hele week. Geen geld! In de namiddag brachten we een bezoekje aan het internetcafé. ( Dat wordt waarschijnlijk het momentje in de week dat we op internet komen )

Toen we op ons gemak terug thuis kwamen was Yolanda in alle staten. Blijkbaar was er telefoon geweest voor ons, werden we verwacht op een verjaardagsfeest,… Vlug ons omkleden en nog naar het feest, yolanda had het adres. Het was een feestje van

Rianne en Anna, 2 van de Nede

rlandse dames die ons hier wat helpen. We wisten wel dat er een feest was, maar hadden niet echt een uitnodiging, we wisten ook niet waar en om hoelaat.. Allemaal raar. Alleszins werden we nog verwacht, dus hebben we dat maar braaf gedaan. Alweer een heleboel Nederlanders, enkele andere. Heel vriendelijk, dat zeker! Zo zat onze vrijdag er ook weeral op en kon ons weekend beginnen!

Gisteren waren we alweer vroeg wakken. Uitslapen is hier niet van toepassing, door het licht kan je hier niet langer slapen dan 7 uur – half 8. Ochtendstond heeft goud in de mond zeggen ze dan, toch niet altijd! Maar goed, we worden het wel gewoon. Onze eerste was gedaan! Een heel werk als je het mij vraagt, vooral dan voor de armspieren. Maar we trekken ons

goed uit de slag en onze kleren waren weer proper en dat is toch het belangrijkste!

Op de middag trokken we naar de Cancha. Dat is de grootste markt hier in de buurt. Je kan het je niet voorstellen! Allemaal kleine straatjes ( héél klein, maar lang ) met winkeltjes. Nu ik zeg winkel, maar het is meer wat spullen op een hoopje op een schap of aan de muur. Het lijkt wel een grote parkeergarage met allemaal garages naast elkaar waar ze spullen verkopen. Zo heb je ontelbaar veel straatjes. De straten zijn verdeelt met namen, ook de spullen staan gesorteerd. Zo vind je in de ene gang enkel kleren, de andere dan weer schoenen, weer een andere eten,… Het was zaterdag dus alleszins een massa mensen ook. Jammer genoeg zie je op zo’n plaatsen ook schrijnende dingen. Verk

rotte huizen, zieke mensen, armoede tot en met, bedelaars,… Maar we hebben er ons hart verloren. Souvenirs zullen worden gekocht! Want op de Cancha vind je alles wat je moet hebben aan een spotprijs!

’s Avonds hadden de andere meisjes zo zin in frietjes, dat we maar naar de burger king gingen. De eerste keer op restaurant noemen zij dat, ik heb daar een andere mening over.

We maakten nog een avondwandeling en kwamen leuke kraampjes tegen. Oorbellen, armbandjes,… natuurlijk konden we niet aan de verleiding weerstaan. Alweer koopjes op de kop getikt!

Dan zijn we bij vandaag gekomen. Alweer vroeg uit de veren. Er stond namelijk een bezoek aan El christo op de planning. We namen de taxi en trokken naar de kabelbaan. Voor nog geen euro mochten we met een karretje naarboven, waar El christo staat. ( Je moet maar eens op wikipedia kijken als je dat niet kent. ) Een adembenemend uitzicht! Je zag de hele stad, met daaromheen de bergen. Ongelofelijk! En je stond dan nog naast een gigantische Jezus. Op de koop toe, konden we zelfs nog in het beeld gaan. Heel nauwe trapjes ( 150! ), donkere verdiepjes, maar de moeite waard. Overal in El Christo zitten gaten waar je dus vanbinnen uit kan doorkijken. Hoe hoger je gaat, hoe verder je kon zien, logisch ook. We genoten nog wat van het zonnetje en het uitzicht en zetten de afdaling in. Op de teenslippers een berg afgaan, het wordt een van mijn gewoontes. Na 1350 treden sta je terug beneden. Ondertussen kan je nog genieten van het mooie uitzicht, even gaan zitten, … De rust vind je daar wel, als je goed tegen de zon kan natuurlijk! Beneden genoten we nog wat van een mooi parkje en een stadswandeling.

Vrijdag op het feest kregen we te horen dat we een nieuwe opdracht erbij hebben gekregen. We mogen namelijk Engelse lessen geven! In het 7^e – 8^e & 1^e jaar middelbaar. 1 Ochtend in de week nemen we de drie klassen voor onze rekening en starten we met deze lessen. Daarom mogen we morgen om een handleiding gaan zodat we snel kunnen beginnen. Er wordt namelijk van ons verwacht dat de week nadien de lessen starten, spannend!

Alles is weer up to date. Hieronder nog enkele weetjes/ feiten over Cochabamba.

Hasta Luego !

- we rijden hier bijna altijd met de taxi, dat kost ons namelijk maar 0,70 cent tot 1 euro. En we worden naar elke plaats gebracht dat we willen.

- De bussen hier hebben allemaal een letter. Ze stoppen waar je maar wil en je kan op elke hoek van de straat opstappen.

- Het verkeer is verschrikkelijk! Toeteren is de boodschap en zeker geen voor

rang geven.

- De auto’s hier zijn meer wrakken dan iets anders. We hebben al verschillende keren in een taxi gezeten dat we dachten, nu vallen we uit elkaar, of nu kantelen we in de bocht. De kilometriek, die werkte niet. Waarom moet je ook weten hoe snel je rijdt?

- Verkeersregels, verkeersborden is hier allemaal overbodig.

- Het nut van een rondpunt snappen ze ook niet goed, ze plaatsen op het rondpunt verkeerslichten en daar moet je dus regelmatig stoppen.

- Wie geen job vindt, begint gewoon een winkeltje of koopt een tiendehandswagen en wordt taxichauffeur.

- Op de markt staan de vrouwen met 3 soorten fruit: witte druiven, blau

we druiven en perziken. Voor de rest vind je nog wel enkele plaatselijke dingen, maar deze vruchten zie je in overvloed. Voor een euro heb je een kilo lekkere druiven!

- In Bolivie mag het toiletpapier niet in het toilet, dan verstoppen de leidingen te snel. Daarom moet je het gebruikte papier in de vuilbak gooien.

- Als toerist kan je best geen rugzak of dergelijke meenemen. Je gebruikt ofwel een tasje dat je onder jouw kleren verstopt, ofwel stop je eenvoudigweg je geld in je boezem.

- El Christo in Cochabamba is de grootste van de wereld. Het schilt maar enkele centimeters, maar het is hun trots dat hij de grootste is. Groter dan die in Lissabon en Rio de Janeiro.

- Om warm water te krijgen plaatsen ze zonneboilers op het dak. Je vindt ze w

el vooral in de buitenwijken bij de rijkere mensen.

Maandag 9 maart – woensdag 11 maart ’09

Maandag, een nieuwe week begint. ’s Morgens doen we onze eerste poging om alleen de bus te nemen naar het onbekende. We moeten bij Rianne de boeken gaan ophalen om de Engelse lessen te kunnen geven. Weer een heel avontuur, alleszins uiteindelijk goed afgelopen en onze eerste les zat in elkaar die ochtend. Normaal gezien starten we volgende week maandag met de eerste les Engels. In groep 7 -8 en het 1^e middelbaar. We mogen met z’n drieën in 1 klas staan.

Dinsdag was nog een groter avontuur. Voor het eerst zelfstandig en alleen naar het schooltje gaan met de bus. Kwart na 7, we vertrekken. Het duurde een tijdje voor we door hadden welke bus we moesten nemen. We hadden wel afgesproken met Edgar ( Iemand die voor Forrest Partents Plan in de school werkt ). Uiteraard stonden we op het verkeerde punt. Met een telefoontje opgelost en wisten we alweer welke bus we opmoesten. In Sacaba wachtte hij ons dan op. We sprongen op een andere bus en hij reed met zijn brommer de hele tijd in de buurt van de bus zodat we wisten wanneer we moesten afstappen. Steeds opnieuw die shakende rit door een halve woestijn.

Eindelijk op de school aangekomen, maar een uurtje te “laat”. Edgar vond het goed gedaan van ons, hij vond dat het nog vlot ging. Om 2uur onderweg te zijn, zagen wij dit toch anders. Maar goed, de school binnen. Ieder van ons ging observeren in een klas. Onmiddellijk kwamen alle leerlingen weer naar ons. Ik ging observeren in de 5^e klas. De meeste leerlingen zitten aan banken op een stoel. Maar

7 van hen moesten op een plank zitten die op bakstenen lag. Ik zette mij erbij en ik kan je verzekeren, na een tijdje voel je dat toch wel aan je poep! De bank waarop ze schrijven is dan eigenlijk een zitbank nog eens op bakstenen. Echt hoog is het niet, mijn knieën ( en ik ben dan al zo klein ) konden er nipt onder. Gemakkelijk is anders om zo een hele voormiddag op te zitten!

De lessen zijn ook helemaal anders dan bij ons. Geen seconde is het stil in de klas, de leerkracht roept maar wat, leerlingen schrijven maar wat, sommigen zelfs niets. Petten, snoepen, muziek, dat mag allemaal in de klas. Soms zegt de leerkracht er iets op, maar het heeft nooit veel effect. De leerlingen leerden over de Romeinse cijfers. Het ging enorm traag. De leerkracht dicteert regel 1, leerlingen moeten dit opschrijven, de leerkracht geeft wat uitleg. En pas een half uur later of misschien nog langer, ging ze over n

aar regel 2. Het tempo lag echt veel te laag!

Gedurende de ochtend hebben ze 2 keer speeltijd. En telkens lesuren van 90 min. Gedurende de ochtend dat ik ging observeren hebben ze tot aan de 2^e speeltijd wiskunde gedaan, dus de Romeinse cijfers. N

a de speeltijd was er nog even tijd om wat te noteren, en nadien was het zelfstandig werk. Ik denk dat de leerlingen in een leesboek een tekst moesten lezen en vraagjes oplossen.

In de namiddag was er veel volk in mijn zaaltje. Er waren Nederlanders. Een koppel en grootouders. Ze kwamen een meisje halen, de adoptie was bijna rond ( nog een kleine maand ) na 7 jaar. Eindelijk hebben ze hun kindje kunnen adopteren. We hebben vernomen dat er nu geen adopties meer toegestaan worden. Blijkbaar heeft de president van Bolivia beslist dat er geen kinderen meer het land mogen verlaten. Verschrikkelijk! Hij zou eens een kijkje moeten komen nemen in het weeshuis, je wenst die kinderen toch wel een betere thuis? En in Nederland zijn er zovelen die graag eentje willen adopteren. Spijtig genoeg is er geen adoptiewet tussen België en Bolivia, anders zou ik het toch ook overwegen. Maar nu zijn dus alle kansen voor die kinderen weggenomen.